Παράδοση

Από τα πρώιμα μνημονιακά χρόνια έχει γίνει παράδοση για το πολιτικό σύστημα. Υπάρχει ένας Ανδρέας Παπανδρέου για όλα τα γούστα. Ή για να το πούμε αλλιώς, πολιτικοί από οποιαδήποτε πλευρά του κομματικού φάσματος αποστηθίζουν τα τσιτάτα του, κραυγάζουν τα συνθήματα που εμπνεύστηκε, προφέρουν το όνομά του επί ματαίω και καταθέτουν στον δημόσιο διάλογο την άποψή τους είτε για την πολιτική του παρακαταθήκη, είτε για το ύφος και τον χαρακτήρα του.

Οι πιο τολμηροί ανάμεσά τους, μάλιστα, πήγαν την κολακεία της μίμησης στην άκρη της, κοπιάροντας ακόμη και το ηχόχρωμα της φωνής του. Οπότε, η πρωθυπουργική αναφορά στο υπόδειγμά του στο βρετανικό podcast «The Rest is Politics» ήταν αναμενόμενο να πυροδοτήσει έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης για το πώς διαμόρφωσε ο ιδρυτής του Κινήματος τη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον Μητσοτάκη, «ήταν ένας πρωτόλειος λαϊκιστής. (…). Υποσχέθηκε τον ουρανό και κατέληξε να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Αλλά ήταν επίσης διανοούμενος και σίγουρα ένας πολύ, πολύ ικανός πολιτικός». Αρχικά αντέδρασε η Χαριλάου Τρικούπη στη σύνδεση της πράσινης δεκαετίας του 1980 με τις ανάγκες της φετινής γαλάζιας προεκλογικής εκστρατείας.

Πίθηκοι

Πώς; Θύμισε τις μεταρρυθμίσεις του, «όπως είναι το ΕΣΥ, η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, η ενδυνάμωση του ρόλου της γυναίκας, η ίδρυση του ΑΣΕΠ». Κι ύστερα, ήρθε ο Στέφανος Κασσελάκης με ένα βίντεο γυρισμένο στα παλαιστινιακά εδάφη για να δηλώσει ότι «ήταν ο πρώτος ευρωπαίος ηγέτης που κατάλαβε τη σημασία των σχέσεων με τον αραβικό κόσμο και οικοδόμησε γερές βάσεις φιλίας και συνεργασίας μαζί του».

Ολοι ψάχνουν κάτι στο χρονοντούλαπο που του ανήκει. Η μητσοτακική ΝΔ αναζητά τον απέναντι που θα την καθορίσει ως την αντίθετη του λαϊκισμού δύναμη. Οσοι διεκδικούν τον τίτλο του εκφραστή των κεντροαριστερών ψηφοφόρων πιστεύουν ότι θα βρουν εκεί το μυστικό της γοητείας που εκείνος ασκούσε στο 45% του εκλογικού σώματος.

Οι άμεσοι πολιτικοί του απόγονοι αξιώνουν ένα παρελθόν το οποίο θα λειτουργήσει ως πρόλογος για το μέλλον που ονειρεύονται. Αν κάτι έχει αποδείξει (πέρα από κάθε αμφιβολία πια) η μονότονη επανάληψη των μνημόσυνων του Ανδρέα πριν από κάθε κάλπη, όμως, αυτό είναι πως ακόμη και το λιοντάρι που μιμείται ένα λιοντάρι γίνεται τελικά πίθηκος – το αποτέλεσμα της αντιγραφής προδίδει τη ματαιότητα της παραποίησης αμέσως όταν οι επίδοξοι κληρονόμοι του δεν μπορούν να παρομοιαστούν με λιοντάρια.