Αναμνήσεις

Πάντα όταν ακούω αυτό το «ξεκινούν οι πανελλαδικές εξετάσεις» νιώθω τον ίδιο κόμπο στο στομάχι. Αναρίθμητες αναμνήσεις, ένα ετερόκλητο μείγμα συναισθημάτων, ένα αδιόρατο χαμόγελο. Για τα χρόνια της αθωότητας, της νεανικής βεβαιότητας ότι όλα είναι εφικτά. Αλλά κι εκείνα τα ατελείωτα ξενύχτια για να απομνημονεύσεις και την τελευταία λεπτομέρεια που μπορεί να άλλαζε τα μόρια που θα έκριναν τη σχολή επιλογής. Θαυμάζω απεριόριστα τα παιδιά που πετυχαίνουν σε δύσκολες σχολές στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Που μπαίνουν στη διαδικασία του σκληρού ανταγωνισμού, που αποστρέφονται τις εύκολες λύσεις. Θυμάμαι τον κόπο, την αγωνία, τη μάχη με τον χρόνο, τις αμέτρητες ώρες. Και πάντα τις οικογένειες των παιδιών. Τους υπασπιστές στον πετροπόλεμο, που στηρίζουν, αγωνιούν κρυφά, μετρούν ώρες. Αλλά και χρήματα. Για τις εναλλακτικές επιλογές μιας πιθανής μη επίτευξης του αρχικού στόχου.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι ίδιες σκέψεις. Για τις μέρες που – ευτυχώς τότε – δεν συνειδητοποιούσες ότι θα διαμόρφωναν τις σημερινές. Το μαγικό κλειδί που ανοίγει την πόρτα στην ενήλικη ζωή, που ξεκλειδώνει όνειρα. Ισως δεν υπάρχει πιο κενή συμβουλή από το κλασικό «μην αγχώνεσαι, η ζωή δεν τελειώνει σε μία εξέταση». Ακόμα και εκείνοι που το λένε ξέρουν πως είναι ίσως από τις ελάχιστες στιγμές στη ζωή, που λίγες μέρες αναγκαστικά καθορίζουν το μέλλον. Είτε προσδιορίζοντας διαδρομές, είτε χαράζοντας εναλλακτικούς δρόμους, επανακαθορίζοντας σχέδια ή αποτελώντας το πρώτο σκαλοπάτι ενός προκαθορισμένου πλάνου ζωής.

Οταν έδινα Πανελλαδικές είχαμε κατευθύνσεις, άλλο ένα «φιλόδοξο σχέδιο» για την παιδεία είχε μπει σε εφαρμογή και θυμάμαι τον θυμό μου που δεν θα διαγωνιζόμουν στα κλασικά τέσσερα μαθήματα που ίσχυαν παλιά στις δέσμες. Ιδιωτικό σχολείο, ιδιαίτερα, φροντιστήρια, μικρές ή μεγαλύτερες θυσίες των γονιών για να έχουμε με τον αδερφό μου τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις. Το ενήλικο βλέμμα στις μέρες εκείνες κάνει τη λέξη ευγνωμοσύνη να μοιάζει μικρή. Κι αυτή η διακριτική αγωνία για τους βαθμούς, το κρυμμένο τους άγχος, η υπομονή, οι ατελείωτες ώρες με το βλέμμα στραμμένο κρυφά πάνω σου. Ωσπου έρχεται το αποτέλεσμα. Το κοιτάς με λύτρωση, με ξέφρενη χαρά. Ξανά και ξανά για να το πιστέψεις. Η πρώτη μέρα μιας νέας ζωής έχει ξεκινήσει με τη σιγουριά πως θα είναι υπέροχη.

Ο,τι κι αν έχει συμβεί. Γιατί είσαι μόλις 18 χρονών. Και έχεις τη μαγική βεβαιότητα ότι το μέλλον είναι πάντα συναρπαστικό. Θα είναι. Ο,τι κι αν έγινε. Αλλωστε, η  επιτυχία δεν έρχεται πάντα από ευθύγραμμες πορείες. Κάποιες φορές η ανατροπή στο σενάριο είναι που κρύβει την πραγματική ευτυχία.