Και εγένετο ο «killer» Τραμπ

Πολλά χρόνια πριν από την παγκόσμια επιβολή του από τη θέση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, όραμα του Ντόναλντ Τραμπ ήταν να πάρει τη Νέα Υόρκη και να την κάνει καινούργια. Σε αυτή την περίοδο, τη σταδιακή άνοδο του Τραμπ στον κόσμο των επιχειρήσεων και την εξάπλωση της ακίνητης περιουσίας του στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, τοποθετείται η θαυμάσια ταινία του Αλι Αμπάσι «The apprentice» (Ο μαθητευόμενος) που προβλήθηκε τη Δευτέρα στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ (και καλώς εχόντων των πραγμάτων δεν θα απουσιάσει από τις βραβεύσεις γιατί το αξίζει).

Με έναν Σεμπάστιαν Σταν σε φόρμα, ο ιρανός σκηνοθέτης που εδώ και χρόνια ζει και εργάζεται στη Δύση (η πρηγούμενή του ταινία «Ιερή αράχνη» είχε κερδίσει το βραβείο γυναικείας ερμηνείας – Αλις Ραχιμί – στο φεστιβάλ Κανών), αποπειράται μια καταγραφή στιγμών από τα στάδια από τα οποία ο Τραμπ χρειάστηκε να περάσει προκειμένου να χτίσει την αυτοκρατορία του. Δύσκολα μπορείς να φανταστείς ότι αυτός ο αλαζονικός, άξεστος, αγενής υπερδύναμος ξεκίνησε με το να χτυπά πόρτες άθλιων διαμερισμάτων συγκροτήματος πολυκατοικιών που ανήκαν στην οικογένειά του για να εισπράξει το νοίκι. Πολύ περισσότερο ότι αντί για χρήματα δεχόταν ύβρεις, ροχάλες, σκουπίδια – με μια λέξη ταπείνωση.

Η ταινία λέει ότι ενώ ο Τραμπ είχε μέσα του το μικρόβιο του εξουσιαστή από την αρχή, χρειαζόταν τον κατάλληλο άνθρωπο που θα του έδινε τη σωστή καθοδήγηση για να μπορέσει να το καλλιεργήσει. Και αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Ρόι Κον, ένας ιδιοφυής μεγαλοδικηγόρος τον οποίο υποδύεται μαγνητικά ο Τζέρεμι Στρονγκ σε μια ερμηνεία που αξίζει βράβευση. Με την ευστροφία, τη διορατικότητα αλλά και τις κατάλληλες διασυνδέσεις, ο Κον που είχε το προφίλ του πιστού πατριώτη, άρρηκτες σχέσεις με τη μαφία και την ικανότητα να εκβιάζει πολιτικούς, έβαλε λάδι στη μηχανή Ντόναλντ Τραμπ και τον βοήθησε να ανοίξει τους ορίζοντές του κάνοντάς τον πιο ανοιχτόμυαλο. Τον δίδαξε ότι για να πετύχεις πρέπει να γίνεις «killer» και ότι αυτός, τελικά, είναι ο μόνος τρόπος για να κατακτήσεις το αμερικανικό όνειρο.

Η μεταμόρφωση

Εκεί εστιάζει ο Αμπάσι και το κάνει καλά γιατί η μεταμόρφωση του Τραμπ γίνεται σχεδόν υπόγεια. Χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνουμε, βλέπουμε πώς ο σχετικά ντροπαλός, συγκρατημένος αλλά πάντα φιλόδοξος Ντόναλντ Τραμπ ξέφυγε από τη σκιά τού (επίσης σκληρού) πατέρα του και εξελίχθηκε στο αδίστακτο «τέρας» που όλοι γνωρίζουμε. Και όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Τραμπ όταν κάθισε στον θρόνο του αυτοκράτορα «πλήρωσε» τον Κον με αυτά ακριβώς που ο δεύτερος τον είχε μάθει. Οι τρεις κανόνες για να φτάσεις στην κορυφή του Κον έγιναν το μότο του Τραμπ: 1. Επίθεση, επίθεση, επίθεση. 2. Δεν παραδέχεσαι τίποτα και αρνείσαι τα πάντα. 3. Δεν αποδέχεσαι ποτέ την ήττα.

Το επίτευγμα αυτής της ταινίας είναι ότι σε κάνει να ταυτίζεσαι με τον Τραμπ, έναν αντιπαθητικό άνθρωπο, χωρίς όμως ποτέ να τον ωραιοποιεί ή να τον ηρωοποιεί. Το αντίθετο μάλιστα. Τον γελοιοποιεί, κυρίως σε ό,τι αφορά τις εμμονές του με το πάχος που ήθελε να αφαιρέσει μέσω χειρουργικής επέμβασης, την αραιότητα των μαλλιών του που τον απασχολούσε συνέχεια και τη σχέση με τη γυναίκα του Ιβάνα Τραμπ, με την οποία σύντομα δεν μπορούσε να κάνει σεξ.