Ευρωεκλογές

Περίπου 60% των Ευρωπαίων ενδιαφέρονται για τις ευρωκάλπες που θα στηθούν σε έναν μήνα από τώρα, σύμφωνα με το πιο πρόσφατο ευρωβαρόμετρο. Σε αντίθεση με την κρατούσα άποψη στα πολιτικά πηγαδάκια όπου σχολιάζεται η άνοδος της Ακροδεξιάς, μόλις το 24% των ψηφοφόρων θεωρεί τη μετανάστευση ένα από τα σημαντικότερα θέματα των φετινών ευρωεκλογών (το 7ο στη σειρά του τοπ-10, για την ακρίβεια) και 8% δηλώνουν ότι θα είναι το νούμερο ένα κριτήριο της ψήφου τους.

Οι περισσότεροι (33%) ανησυχούν για τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η εθνική ατζέντα κάθε κράτους – μέλους είναι εκείνη που επηρεάζει τις διαθέσεις των εκλογικών σωμάτων και διαμορφώνει τη ρητορική της προεκλογικής καμπάνιας των κομμάτων. Ας πούμε, στις χώρες του λεγόμενου ανατολικού μετώπου, άμυνα και ασφάλεια ιεραρχούνται σαν προτεραιότητες επειδή η Ρωσία είναι πολύ κοντά τους. Σε Μάλτα και Κύπρο, πάλι, κυριαρχεί το Μεταναστευτικό.

Υπάρχει ωστόσο μια αναμέτρηση που απασχολεί την Ευρώπη περισσότερο απ’ αυτή για την ανάδειξη των ευρωβουλευτών ή τις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν για τις υψηλόβαθμες θέσεις της ευρωκρατίας: ο διαγωνισμός της Eurovision.

Eurovision

Την απασχολεί γιατί διεγείρει το αίσθημα του ανήκειν σε ένα κλειστό κλαμπ πιο εύκολα απ’ την προσέλευση στα εκλογικά τμήματα των ευρωεκλογών. Τι κι αν τα μέλη του ολοένα και αυξάνονται; Οι ιστοριοδίφες της ποπ κουλτούρας θυμίζουν ότι ξεκίνησε το 1956 με τη συμμετοχή επτά χωρών κι ακολούθησε τη δική της πορεία διεύρυνσης. Ετσι, σήμερα διαγωνίζονται 52, από τις οποίες οι πιο πολλές αλλά όχι όλες βρίσκονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ακόμη κι άνθρωποι που ψωμίζονται αναλύοντας πολιτικούς παράγοντες οι οποίοι ενδέχεται να προσελκύσουν εκλογείς πίσω απ’ τα παραβάν της 9ης Ιουνίου – ή να τους απωθήσουν μακριά τους – υποκύπτουν στον πειρασμό να φανταστούν πώς θα ήταν οι συσχετισμοί δυνάμεων στις Βρυξέλλες αν οι νικήτριες της Eurovision χώρες είχαν λόγο στην πολιτική σκηνή κι όχι μόνο σ’ αυτήν του σόου.

Η πολιτικοποίησή της δεν αρέσει σε όλους. Ούτε το κιτς της. Κι όμως, οι πολιτισμικές ομοιότητες που εντοπίζει κανείς όταν οι εθνικές αποστολές εμφανίζονται στην τηλεοπτική οθόνη η μία μετά την άλλη μαρτυρούν ότι πλέον όσα ενώνουν τους ευρωπαίους πολίτες έχουν σχεδόν το ίδιο βάρος με εκείνα που διαφοροποιούν κάθε λαό της ΕΕ στη συγκρότηση των 27 συλλογικών ταυτοτήτων.