Η Μαίρη και ο Μπάμπης

Με ρώτησαν πρόσφατα τι χρειάζεται κάποιος/α για να αγωνιστεί και να τερματίσει στον μαραθώνιο δρόμο. Γερή καρδιά, καλά πόδια και κυρίως θέληση, απάντησα. Και όλα αυτά ανεξαρτήτως ηλικίας.

Εχω δύο πρόσφατα παραδείγματα τέτοιων δρομέων που παρά τα πολλά κεράκια στην τούρτα των γενεθλίων τους, τα καταφέρνουν περίφημα. Για την ακρίβεια, κάνουν πρωταθλητισμό.

Στο Λονδίνο γνώρισα τη Μαίρη. Ξεκίνησε να τρέχει πριν από καμιά δεκαριά χρόνια και στη βρετανική πρωτεύουσα τερμάτισε στον London Marathon με ατομικό ρεκόρ 4 ώρες και 19 λεπτά. Το προηγούμενο ρεκόρ της στα 42.195 μέτρα ήταν 4 ώρες και 39 λεπτά, δηλαδή στο Λονδίνο απλά το συνέτριψε.

Ετών 66, παρακαλώ. Η Μαίρη έχει στη συλλογή της ήδη τα 4 από τα 6 μετάλλια των Major Marathons και σύντομα θα γίνει 6 Star Major Marathoner. Υποκλίνομαι στη δύναμη, τη θέληση και το κουράγιο της.

Μερικές ημέρες μετά τον αγώνα μου στο Λονδίνο, στην πρώτη μου χαλαρή προπόνηση, συνάντησα τον Μπάμπη και κάναμε μερικές στροφές μαζί στο ΕΑΚ, στη γειτονιά μας, στο Αιγάλεω. Είναι 67 ετών και αν προσπαθήσεις να τον φτάσεις τρέχοντας, θα μείνεις με τη γλώσσα στο χέρι. Μιλήσαμε για τον μαραθώνιό μου στο Λονδίνο και μου είπε για τον δικό του την ίδια ακριβώς ημέρα στη Θεσσαλονίκη.

Δεν του είχε πάει, λέει, και τόσο καλά ο αγώνας. Αποφάσισε να μην πιεστεί και έτσι χαλαρά τερμάτισε μπροστά στον Λευκό Πύργο βλέποντας στο ρολόι του επίδοση 3 ώρες και 14 λεπτά. Εννοείται ότι το ατομικό του ρεκόρ είναι καλύτερο… Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι οι εκπληκτικές επιδόσεις του αλλά ότι κι αυτός ξεκίνησε να τρέχει στα 53, όταν άλλοι έχουν κοιλιές από εδώ μέχρι απέναντι και δυσκολεύονται ακόμα και να περπατήσουν.

Οσοι λοιπόν αναρωτιέστε αν μπορείτε, την απάντηση σας τη δίνουν η Μαίρη, ο Μπάμπης και εκατομμύρια άλλοι δρομείς προχωρημένης ηλικίας σε όλον τον κόσμο.