«Γεια σου, κούκλε»

Συχνά λέμε ότι η ζωή αντιγράφει την τέχνη. Δεν είναι σωστό. Αλλωστε και η τέχνη είναι κομμάτι της ζωής. Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε να κάνουμε με τη Ζωή αυτοπροσώπως; Η τέχνη στέκεται στην άκρη με δέος και απλώς παρακολουθεί.

Ο Αχιλλέας Μπέος, με ανάρτησή του, μας ενημερώνει περί σεξουαλικής παρενόχλησης που, κατά πώς ισχυρίζεται, δέχθηκε από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η πρόεδρος Ζωή πήγε στον Βόλο ως μάχιμη δικηγόρος για να παρασταθεί σε δίκη. Και ήταν τόσο μάχιμη, που στο τέλος μήνυσε τους δικαστές.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς Μπέου, η κυρία Κωνσταντοπούλου απευθύνθηκε προς τον ίδιο με την προσφώνηση «Γεια σου, κούκλε». Ακολουθούν διάφορα άθλια υπονοούμενα του δημάρχου τα οποία τα αφήνουμε στην άκρη. Και στεκόμαστε μόνο στο στιγμιότυπο κατά το οποίο ο Μπέος εμφανίζεται στο δικαστήριο και η Ζωή του απευθύνει την προσφώνηση. Ε, ακριβώς σε αυτό το σημείο γεννιέται η τέχνη και προσφέρει στους υπηρέτες της ένα νέο είδος, αυτό του κωμικού σουρεαλισμού.