Αποδιοπομπαίοι τράγοι

Στη διάρκεια πολλών ποδοσφαιρικών αγώνων παρατηρείται το φαινόμενο κάποιοι παίκτες να εκφράζουν τον θαυμασμό τους προς τον Γέρο του Μωριά αντιγράφοντας την κίνηση του δεξιού χεριού του, με το οποίο δείχνουν προς τους συμπαίκτες τους πού να δώσουν την μπάλα. Αλλοι πάλι εκφράζουν έντονα τη δυσαρέσκειά τους για τις λανθασμένες επιλογές των συμπαικτών τους ενώ γνωρίζουν πως τους ακολουθεί ο τηλεοπτικός φακός και το βλέμμα χιλιάδων ανθρώπων που βρίσκονται στο γήπεδο. Εκφράσεις που αποτελούν βουβή κριτική ή μια εσωτερική ανωτερότητα προς ένα ή περισσότερα μέλη της ίδιας της ομάδας.

Ο Καμί που είχε παίξει μπάλα και γνώριζε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να βιώνεις κριτική μετά από ήττα πίστευε πως αυτοί που κουνούν το δάκτυλο το κάνουν για να προλάβουν όσους ετοιμάζονται να στρέψουν τα βέλη εναντίον τους.

Μετά την οδυνηρή ήττα-αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα από την Παρί Σεν Ζερμέν ο άσος των Καταλανών Ιλκάι Γκουντογκάν θεώρησε σωστό να ασκήσει σκληρή κριτική στους συμπαίκτες του αλλά κυρίως στον Ρόναλντ Αραούχο που έδωσε το δικαίωμα στον διαιτητή να τον αποβάλει. Ηταν το σημείο καμπής του αγώνα από το οποίο ξεκίνησε η κάθοδος των Μπλαουγκράνα στην κόλαση.

Ο γερμανός ποδοσφαιριστής περιέγραψε τι έπρεπε να κάνει και τι όχι ο Ουρουγουανός, παραδίδοντας τον έρμαιο στα διεθνή ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν τις δηλώσεις του. Φυσικά η κίνησή του δεν έγινε αποδεκτή από τους υπόλοιπους παίκτες της Μπάρτσα με τον Κουντέ να του απαντά πως «όλοι μαζί χάνουμε και όλοι μαζί κερδίζουμε». Και έχει απόλυτο δίκιο. Ο Αραούχο προτίμησε να κρατήσει για τον εαυτό του τα όσα σκέφτεται για τον Γκουντογκάν για να μη ρίξει κι άλλο νερό στον μύλο του διχασμού.

Η κριτική είναι πικρή αλλά γίνεται ακόμα χειρότερη όταν τη βλέπει το φως του ήλιου. Αν ήθελε κάτι να πει ο έμπειρος ποδοσφαιριστής στον Αραούχο θα μπορούσε να το κάνει στα αποδυτήρια, στο μέρος όπου ό,τι συμβαίνει παραμένει εκεί. Επέδειξε μια άνευ προηγουμένου αλαζονεία επηρεασμένος ίσως από τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε στην κατάκτηση του τρεμπλ πέρυσι με τη Μάντσεστερ Σίτι. Οι γηραιότεροι, οι πιο έμπειροι, οι σοφότεροι, πρέπει να αποτελούν τον φάρο της γνώσης και της ταπεινότητας για να διδάσκουν τους νεότερους και όχι να απεκδύονται ευθύνες δημιουργώντας αποδιοπομπαίους τράγους.