Το κόμμα ταμπού

Η σεξιστική εξυπνάδα του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, για τις φτωχές φοιτήτριες που αναζητούν sugar daddies για να τις χορηγούν, αναδεικνύει με απροσδόκητο τρόπο το αναχρονιστικό και συντηρητικό πρόσωπο του κόμματος, που ακόμα οραματίζεται την προλεταριακή επανάσταση και μονοκομματική λαϊκή δημοκρατία – το μοντέλο της οποίας θαυμάσαμε κατά τη διάρκεια ύπαρξης της Σοβιετικής Ενωσης, ενός καθεστώτος αυταρχικού που διέπραξε πολλά και θανατηφόρα εγκλήματα και, πριν καταρρεύσει, βύθισε τους λαούς του στη φτώχεια και στην καταισχύνη.

Η εξυπνάδα αυτή πάντως κάνει ευκολότερη την αναφορά στην ιδιοτυπία αυτού του κόμματος χωρίς τον φόβο ότι βεβηλώνεται κάτι ιερό. Διότι αυτό ακριβώς έχει διεκδικήσει και σε μεγάλο βαθμό έχει καταφέρει αυτό το κόμμα: επικαλούμενο αγώνες και θυσίες για τον λαό, μια γενικότητα που όσο δεν τη συζητά κανείς στις λεπτομέρειες φαντάζει ανιδιοτελής και ευγενής, το ΚΚΕ έχει καταφέρει την ιεροποίησή του στο ελληνικό πολιτικό προσκήνιο. Οι αριστεροί το σέβονται επειδή το βλέπουν σαν γενάρχη, οι δεξιοί επίσης το σέβονται επειδή θεωρούν ότι συγκρατεί τη θεσμική απορρύθμιση που πηγάζει από την εκτός του αυστηρού πλαισίου λειτουργίας των μηχανισμών του διάχυση των ιδεών της επανάστασης.

Το ΚΚΕ, λοιπόν, είναι ένα ταμπού που δεν μπορεί κανείς να το πειράξει. Τι κι αν η ιστορία του είναι γεμάτη μαύρες κηλίδες, που περιλαμβάνει από επικίνδυνους σχετικισμούς σε εθνικά ζητήματα μέχρι τον αυταρχικό χαρακτήρα του που συχνά πλήττει ακόμα και πρώην στελέχη του. Το κόμμα με τους μηχανισμούς του και με τη ρητορική του, η οποία περιορίζεται στο ηθικολογικό ταμπού που περιγράφηκε περαπάνω, καταφέρνει να απομακρύνει κάθε είδους κριτική από πάνω του. Στο μεταξύ, σιγά σιγά, ακόμα και τυραννικές ή αμφιλεγόμενες μορφές που αμαυρώνουν ή, εν πάση περιπτώσει, σχετικοποιούν το πολιτικό εγχείρημα του κομμουνισμού, ο Στάλιν ας πούμε ή ο Ζαχαριάδης, αποκαθίστανται όχι για τον πραγματικό τους ρόλο στα ιστορικά γεγονότα αλλά ως μύθοι. Η μυθολογία που εξωραΐζει είναι ο βασικότερος τρόπος προσέλκυσης μελών, οπαδών και ψηφοφόρων.

Ο άλλος τρόπος προσέλκυσης μελών και ψηφοφόρων είναι το λεγόμενο πολιτικό καμάκι στο πανεπιστήμιο. Μόλις περάσουν το κατώφλι της σχολής τους οι νέες φοιτήτριες και οι νέοι φοιτητές, πρώτα θα βρουν προς στρατολόγηση μέλη της ΚΝΕ και μετά θα φτάσουν στη γραμματεία. Στο όνομα της μυθολογίας της χειραφέτησης, με τη βοήθεια και ελάχιστων κειμένων προσηλυτισμού, γρήγορα γίνονται φανατικά μέλη έτοιμα για όλα: συσκέψεις, αφισοκολλήσεις και διαδηλώσεις είναι μια εναλλακτική καθημερινότητα στο πανεπιστήμιο, που συνήθως κερδίζει έδαφος. Συχνά, η στράτευση αυτή έχει επιπτώσεις μιας ζωής.

Κάπως έτσι, το ιδιότυπο αυτό κόμμα, με την αυστηρότητα θρησκευτικής σέχτας, αναπαράγει τους μηχανισμούς του, τη συντηρητική ιδεολογία του αλλά και το καθεστώς εξαίρεσης που απολαμβάνει στην ελληνική πολιτεία.

Ακόμα και σήμερα, το ΚΚΕ δεν δίνει στις αρμόδιες αρχές πληροφορίες για τα οικονομικά του, δήθεν για να μην καρφωθούν οι φίλοι του που αγοράζουν κουπόνια στις οικονομικές εξορμήσεις. Πρόσφατα, αρνιόταν να πληρώσει ακόμα και επιβεβλημένα πρόστιμα για αφισορύπανση – ποτέ δεν μάθαμε αν βρέθηκε τρόπος να εισπράξει τα ποσά η αυτοδιοίκηση.

Και ο σεξισμός του αρχηγού; Σοβαρός. Αλλά και σταγόνα στον ωκεανό του συντηρητικού αυταρχισμού του, της πατριαρχίας του που αναπαράγει συστηματικά τον εαυτό της.