«Μπγάβο Δήμο»{CR}

Δεν ξέρω τι μείγμα πένθους ήταν αυτό που με πήρε και με σήκωσε το βράδυ που έμαθα για τον θάνατο του Δήμου Μούτση. Ηταν σαν να κουνήθηκε μερικά βήματα μια μεγάλη πομπή που δεν έχει πια χώρο, πού να ακουμπήσει τα λουλούδια της. Βλέπω πολλές ανθοδέσμες να έχουν ήδη μαραθεί κι άλλες, διακριτικά να δένονται. Λες κι ο 20ος αιώνας έχει γραπώσει στα πένθη του τον μουσικά ανέγγιχτο 21ο. Κι ακόμη…

Δεν πρέπει να είναι μόνον θέμα μουσικής, σκέφτομαι, κι αφήνω να περάσουν από πάνω μου τα Χατζιδάκια μ΄ Θεοδωράκια μ’, κι όλα όσα όρισαν τη διαμαρτυρία μιας γενιάς που μεγάλωσε ντάλα χούντα – τότε που η ζωή μας μοιραζόταν ανάμεσα στα γήπεδα και στα δισκάδικα. Νομίζω ότι αρχίζω να το βρίσκω. Αν ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης υπήρξαν οι πατριάρχες, κι αν ο Σαββόπουλος μας πρόσφερε ταυτοτική λύτρωση, ο Μούτσης, για μένα τουλάχιστον, ήταν η πρώτη μου ορμητική απόπειρα να «διαλέξω». Δένεσαι για μια ζωή μ’ εκείνον που ανέλαβες την ευθύνη να διαλέξεις. Οχι για την επιλογή αλλά για την κίνηση να απλώσεις το χέρι και να πεις: «αυτό». Διαλέγω σημαίνει υπάρχω, είναι η σημαντικότερη διαρθρωτική αλλαγή στη ζωή ενός ανθρώπου.

Το μακρινό 1972  δεν λογαριαζόμασταν ακριβώς για άνθρωποι. Τρώγαμε ένα κωκ στα δύο με τον φίλο μου τον Αλέκο μετά το φροντιστήριο, και περιμέναμε να τελειώσουν οι μαγαζάτορες τη θερινή τους σιέστα και ν’ ανοίξουν επιτέλους τα δισκάδικα. Την άλλη μέρα πάλι εκεί αλλά χωρίς όρεξη για κωκ. Παραληρούσαμε για την «ανακάλυψή μας», σαν μεθυσμένα ερίφια, ορκιζόμασταν σ΄αυτήν, με μια αίσθηση μοναδικότητας. Οτι –και καλά– μόνοι οι δυο μας σ΄αυτόν τον κόσμο, ξέραμε για τον «Αγιο Φεβρουάριο»! Τι ξέραμε; Τολμώ να πω τα ίδια, μπορεί και περισσότερα κι από τον Μάνο Χατζιδάκι που είχε υποδεχτεί τον νεαρό μουσικό με ένα ιδιόμελο χατζιδακικό «Μπγάβο Δήμο».

Ενα τέτοιο «μπγάβο» δεν θα μας γλίτωνε άραγε από τις υπέρ ελληνικής μουσικής ποσοστώσεις και τις ρήτρες της Λίνας Μενδώνη; Δεν μπογεί. Πρέπει να παίζει κάποιο ρόλο ο παράγων «γο» σκέφτηκα, και αμέσως ήρθε στην παρέα κι ο Τσαρούχης.