Too little too late

Θέλει γενναιότητα για να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να υπομένεις τις συνέπειες και να ζητάς συγγνώμη. Οταν δεν κάνεις το δεύτερο, ούτε κατά διάνοια το τρίτο και στο περίπου το πρώτο, τότε είναι απλά too little too late. Το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους», όπως το είχε χαρακτηρίσει ο υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, το οποίο συντάραξε την πολιτική ζωή της χώρας, εμπλέκοντας το μισό πολιτικό σύστημα και κρεμώντας στα μανταλάκια δύο πρώην πρωθυπουργούς, οχτώ πρώην υπουργούς και τον διοικητή της ΤτΕ, τελικά ήταν ένας «ατυχής χειρισμός», κατά τον οποίο «βάλαμε στο ίδιο τσουβάλι ανθρώπους που πιθανότατα να είχαν εμπλοκή με ανθρώπους που ήταν βέβαιο ότι δεν είχαν καμία εμπλοκή».

Είχε βέβαια προηγηθεί η κατάρρευση της σκευωρίας με πλήθος αποκαλύψεων, απόρρητα έγγραφα του FBI που είχαν φτάσει στη Βουλή και δεν περιελάμβαναν κανένα πολιτικό πρόσωπο, η άκαρπη δικαστική διερεύνηση κατά την οποία δεν προέκυψε κανένα επιβαρυντικό στοιχείο για τους κατηγορούμενους πολιτικούς, αλλά και η αποκάλυψη πως ο «Μάξιμος Σαράφης», βασικός από τους περιβόητους προστατευόμενους μάρτυρες, μπήκε στη φυλακή κατηγορούμενος για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, απάτη, πλαστογραφία και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Στο μεταξύ, είχε επιχειρηθεί η ηθική εξόντωση προσώπων, τα οποία κινδύνευσαν να μπουν στη φυλακή, στοχοποιήθηκαν, διαπομπεύτηκαν. Χωρίς ένα συγγνώμη. Ούτε καν στον Παναγιώτη Πικραμμένο, ο οποίος, στη δύση μιας ανεπίληπτης επί δεκαετίες διαδρομής, προσπαθούσε δακρυσμένος στο βήμα της Βουλής να πείσει για την εντιμότητά του, ακούγοντας από τα έδρανα το αυτάρεσκο γέλιο του Παύλου Πολάκη, το οποίο, αν όχι συμμεριζόταν, σίγουρα ανέχτηκε ως την τελευταία στιγμή ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Και βέβαια υπάρχει και κάτι ακόμα πιο σοβαρό που συνέβη με τους «ατυχείς χειρισμούς». Με την ανάλωση του χρόνου στο κυνήγι πολιτικών προσώπων συγκαλύφθηκαν οι ευθύνες γιατρών, κέντρων και όλων των πραγματικά εμπλεκομένων στην υπόθεση Novartis.

Η κατάρρευση της υπόθεσης, σε συνδυασμό με το mea culpa του Αλέξη Τσίπρα και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για στιγμές της διακυβέρνησής τους, αλλά και οι αντιδράσεις των αμετανόητων που επιμένουν, αποτελούν την τελευταία σεκάνς μιας περιόδου που πρέπει να αφήσουμε πίσω. Χωρίς όμως να ξεχαστούν, κυρίως για λόγους ιστορικούς, οι σκηνοθέτες της, οι σεναριογράφοι και φυσικά οι πρωταγωνιστές της. Οι οποίοι ίσως θα έπρεπε κάποτε να ζητήσουν συγγνώμη, αλλά και να λογοδοτήσουν για το «μεγαλύτερο σκάνδαλο» – που πήγε να στηθεί εναντίον πολιτικών προσώπων – από συστάσεως ελληνικού κράτους.