Δεκαέξι βαθμούς σε πέντε ματς

Η πολυαναμενόμενη απόφαση του CAS για τη διακοπή του Ολυμπιακός – ΠΑΟ εξαιτίας της περίφημης κροτίδας βγήκε, ήρθε και δικαίωσε εν μέρει τον Ολυμπιακό. Το ανώτατο δικαστήριο του έδωσε πίσω τον βαθμό που του αφαιρέθηκε. Αν το ελληνικό πρωτάθλημα δεν βρισκόταν μία αγωνιστική πριν από το τέλος της κανονικής περιόδου νομίζω πως θα υπήρχε και επανάληψη του ματς. Το ροκάνισμα της ποινής δείχνει ότι είναι άδικη. Τα περί στενότητας του προγράμματος τα επικαλέστηκαν οι δικηγόροι της ΕΠΟ στη διαδικασία και νομίζω πως είναι η μόνη από τις θέσεις τους που επηρέασε σε κάτι την κρίση των δικαστών.

Δάσος

Η επιστροφή του βαθμού, δηλαδή η επί της ουσίας διαγραφή του μηδενισμού του Ολυμπιακού, του επιτρέπει να ισχυρίζεται βάσιμα πως οι αποφάσεις των ελληνικών αθλητικών δικαστηρίων δεν ήταν οι δικαιότερες. Του επιτρέπει επίσης να πιστεύει ότι στις εκδικάσεις που έγιναν εδώ έπεσε θύμα μιας κακής αντιμετώπισης και ότι οι δικαστές δεν στάθηκαν στο τι ακριβώς συνέβη. Ωστόσο πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις να βλέπουμε το δάσος και όχι το δέντρο. Αυτό που το CAS αποφάσισε έχει να κάνει επί της ουσίας με το ίδιο το σπορ και τη δικαιοσύνη που πρέπει να υπάρχει στη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων. Που πρέπει να κρίνονται στα γήπεδα και όχι στα χαρτιά, αλλά σιγά αυτά να μη μας απασχολούν γενικά.

Κατά τα άλλα, ο Ολυμπιακός μείωσε τη διαφορά του από την ΑΕΚ στους 4 βαθμούς, από τον ΠΑΟΚ στους 3 και από τον ΠΑΟ στον ένα. Και όπως έγραψε νομίζω ο Θανάσης Χειμωνάς, ο Μεντιλίμπαρ έγινε ο πρώτος προπονητής που σε 5 ματς που έχει κερδίσει έχει πάρει 16 βαθμούς και όχι 15.

Τερίμ

Πέρα από τις δικαστικές εξελίξεις υπάρχει ένα πρωτάθλημα και δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Ο ΠΑΟ κέρδισε τον Αρη και επέστρεψε στις νίκες έπειτα από δύο αγωνιστικές. Η νίκη του ήταν προβλέψιμη πλην όμως επιτρέπει μια μικρή επισήμανση: η κριτική στους προπονητές είναι πάντα υπερβολική και πάντα σε συνάρτηση με το αποτέλεσμα. Η περίπτωση του Φατίχ Τερίμ είναι ενδεικτική. Ο Τούρκος έκανε στο ματς με τον Αρη όσα έκανε και στο παιχνίδι με την Λαμία και την Κηφισιά. Αλλαξε πάλι την άμυνα βάζοντας αυτή τη φορά στις θέσεις των στόπερ το δίδυμο των νεοφερμένων Ακαϊντίν και Ούγκο, παρουσίασε πάλι μια κάπως light μεσαία γραμμή, κατέβασε μια εμπροσθοβαρή ενδεκάδα με τους Μπακασέτα, Μπερνάρ, Παλάσιος και Ιωαννίδη παρόντες στην επίθεση. Οταν τα έκανε αυτά (με ελάχιστες διαφοροποιήσεις στα ματς με τη Λαμία και την Κηφισιά) είχε τεράστια γκρίνια. Απλά γιατί η ομάδα δεν κέρδισε.

Αλλοι

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο επάγγελμα που η επιτυχία σου να εξαρτάται τόσο πολύ από άλλους όσο αυτό του προπονητή. Κι αν όμως υπάρχει, σίγουρα δεν υπάρχει άλλο που όποιος το εξασκεί να κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα και κατά περίσταση να θεωρείται «στρατηγός» ή «άχρηστος». Κάποιος θα πει ότι ο προπονητής πρέπει να διαφοροποιεί την τακτική ή τις επιλογές του ανάλογα με τον αντίπαλο – υπάρχει κι αυτό το ενδεχόμενο. Το ενδιαφέρον στην ιστορία του Τερίμ είναι ότι το κάνει, άλλο αν δεν του αναγνωρίζεται κάθε φορά που ο ΠΑΟ δεν κερδίζει. Ο Τερίμ, όπως δύναμαι να γνωρίζω, παρακολουθεί πάντα τα ματς που έχει δώσει ο Παναθηναϊκός με τον αντίπαλο που έχει μπροστά του πριν από τον δικό του ερχομό. Και ίσως κάπως έτσι εξηγείται ότι ο ΠΑΟ του Τερίμ παίζει καλά στα ντέρμπι (που με τον Γιοβάνοβιτς δεν μπορούσε να κερδίσει) και λιγότερο καλά στα ματς με τους μικρότερους (που στη Λεωφόρο φέτος κέρδιζε εύκολα)…

Δώνης

Μιλώντας για προπονητές είναι εντυπωσιακό αυτό που συνέβη στον Γιώργο Δώνη. Ο έλληνας προπονητής ως γνωστόν δουλεύει εδώ και δυόμισι χρόνια στη Σαουδική Αραβία και στην Αλ Γουέχντα. Οταν ακούμε για ομάδες από τη Σαουδική Αραβία το μυαλό μας πάει πάντα στα χρήματα: φανταζόμαστε εμίρηδες έτοιμους να αγοράσουν πέντε Ρονάλντους ο καθένας, έτσι για την πλάκα του πράγματος. Δεν είναι όμως έτσι ακριβώς. Ο Δώνης φαίνεται ότι βρέθηκε στην πρώτη ομάδα από τη Σαουδική Αραβία με οικονομικά προβλήματα! Την περασμένη Δευτέρα έκανε γνωστό ότι ο ίδιος και οι παίκτες του είναι μήνες ολόκληρους απλήρωτοι, ζήτησε από τον κόσμο υποστήριξη και εξέφρασε δημοσίως την ελπίδα του να λυθούν τα οικονομικά προβλήματα σύντομα. Οι οπαδοί της ομάδας μάλιστα, όχι μόνο δεν τον αποδοκίμασαν για τη δημόσια τοποθέτησή του, αλλά τον αποθέωσαν κιόλας. Λέγοντας πως αν λύγισε αυτός που δεν παραπονιέται για τίποτα τα πράγματα είναι σοβαρά.

Περιπέτεια

Γιατί στάθηκα σε αυτή την ενδιαφέρουσα περιπέτεια του Δώνη; Οχι μόνο γιατί ο έλληνας προπονητής μού είναι συμπαθής, ούτε γιατί τα όσα περνά μαρτυρούν πως οικονομικά προβλήματα μπορούν να προκύψουν κι εκεί που δεν τα περιμένεις. Επισημαίνω την ιστορία γιατί πέρυσι έφτασε πολύ κοντά στο να πάρει μεταγραφή στην ομάδα του Δώνη ο Κώστας Φορτούνης, αλλά και γιατί καιρό τώρα ακούω πως αν ο Φορτούνης δεν ανανεώσει το συμβόλαιό του στον Ολυμπιακό «έχει πάντα την πρόταση της ομάδας του Δώνη που τον περιμένει». Καταπώς φαίνεται πρόταση είναι αμφίβολο αν υπάρχει πια. Ισως μάλιστα σύντομα να μην υπάρχει και ομάδα. Και μην πει κάποιος πως αν ο Φορτούνης είχε πει το «ναι» θα είχε εξασφαλίσει τα χρήματά του. Στις χώρες αυτές τέτοιες βεβαιότητες δεν υπάρχουν. Και γιατί σχεδόν καμία ποινή της FIFA δεν αγγίζει τις ομάδες. Τι θα πάθουν δηλαδή αν χρωστάνε; Θα τους απαγορευτεί η συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ;

Χρυσός

Η όλη ιστορία πρέπει να είναι διδακτική. Ως γνωστόν ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Ας το έχει υπόψη του όποιος νομίζει ότι στη Σαουδική Αραβία τον περιμένει κάποιος θησαυρός από πετροδόλαρα. Μόνο στα κόμικς υπάρχουν αυτά και αν. Το συμβόλαιο του Φορτούνη λήγει το καλοκαίρι. Σειρήνες από τη Σαουδική Αραβία δεν υπάρχουν. Κι αν υπάρχει μια πρόταση από τον Ολυμπιακό ο Φορτούνης θα πρέπει να τη σκεφτεί σοβαρά. Διότι ίσως έχει κι άλλες προτάσεις: στην Τουρκία π.χ. κάποια ομάδα θα βρεθεί που να επιθυμεί τις υπηρεσίες του. Αλλά άλλο είναι η σιγουριά που μπορεί να του δώσει ο Ολυμπιακός κι άλλο οι υποσχέσεις για μεγάλα συμβόλαια κ.λπ. κ.λπ.