Ο μαραθώνιος δεν είναι απλά ένας αγώνας

«Πόσες φορές έχεις εγκαταλείψει σε αγώνα;», με ρώτησαν και απάντησα «ειλικρινά καμία». Πράγματι δεν έχω εγκαταλείψει ποτέ. Ειδικά στον μαραθώνιο δρόμο, θεωρώ ότι οι αθλούμενοι δεν έχουν καν το δικαίωμα να εγκαταλείψουν.

Να εξηγηθώ.

Ο μαραθώνιος μπορεί φαινομενικά να είναι ένας αγώνας. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι μόνο αγώνας. Οι συμμετέχοντες αναβιώνουν αυτό που έκανε ο ημεροδρόμος μετά τη μάχη του Μαραθώνα ο οποίος ξεκίνησε από το πεδίο των συγκρούσεων και έφτασε μέχρι την Αθήνα για να αναγγείλει το χαρμόσυνο νέο της νίκης. «Νενικήκαμεν», είπε έχοντας φέρει το μήνυμα στον προορισμό του.

Ακριβώς το ίδιο κάνουμε οι μαραθωνοδρόμοι κάθε φορά που ξεκινάμε από την αφετηρία έχοντας μπροστά μας αυτά τα 42.195 μέτρα. Το μήνυμα καλούμαστε να φέρουμε στον τερματισμό.

Οι αθλούμενοι δρομείς πιστεύω λοιπόν πως αν δεν τραυματιστούμε, δεν μπορεί να έχουμε το δικαίωμα να εγκαταλείψουμε. Για τα παιδιά που κάνουν πρωταθλητισμό, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Δεδομένου ότι ο μαραθωνοδρόμος έχει τη δυνατότητα να τρέξει δύο, άντε το πολύ τρεις μαραθωνίους σε πολύ υψηλό αγωνιστικό επίπεδο τον χρόνο, είναι λογικό αν κυνηγάει κάποιο όριο να έχει τη δυνατότητα επιλογής. Αν βρεθεί π.χ. σε κακή μέρα, νομίζω είναι λογικό να έχει το δικαίωμα να εγκαταλείψει για να προσπαθήσει σε κάποιον άλλο μαραθώνιο μετά από ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να πετύχει τον στόχο του.

Εύλογα κάποιος μπορεί να αντικρούσει αυτόν τον συλλογισμό λέγοντας πως έτσι είναι σαν να εξαιρούνται οι πρωταθλητές από τη συνθήκη που προανέφερα για τους αθλούμενους ότι οι μαραθωνοδρόμοι αναβιώνουν το κατόρθωμα του ημεροδρόμου.

Η διαφορά είναι ότι οι πρωταθλητές είναι αναγκασμένοι να τρέχουν με γνώμονα το ρολόι τους ενώ οι αθλούμενοι όχι. Αυτό και μόνο αρκεί για να γίνει αυτός ο διαχωρισμός.

Γνωρίζω πάντως και πρωταθλητές μαραθωνοδρόμους όπως π.χ. τη Μαρία Πολύζου και τον Χριστόφορο Μερούση που σε μαραθώνιο δεν εγκατέλειψαν ποτέ και στα μάτια μου λάμπουν!