Μανιέρες

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, επενδύει ας γιούζουαλ στην αγανάκτηση. Οι κυβερνώντες στις άμεσες ή έμμεσες οικονομικές ενισχύσεις – όσες έδωσαν κι όσες ετοιμάζονται να δώσουν. Κανένας πολιτικός δεν δείχνει έτοιμος να παίξει έστω και μερικές ατάκες από έναν παιδαγωγικό για το εκλογικό σώμα ρόλο.

Αντιπολιτευόμενοι και κυβερνητικοί δηλώνουν ότι κατανοούν την αγωνία των παραγωγών για το μέλλον τους, το οποίο επηρεάζεται από γεωπολιτικά γεγονότα, σαν τον πόλεμο στην Ουκρανία ή τις επιθέσεις σε πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά κι από την κλιματική αλλαγή, που τους αναγκάζει να ξανασκεφτούν και να επανεπινοήσουν την εργασιακή τους καθημερινότητα.

Ωστόσο, ούτε οι μεν ούτε οι δε εστιάζουν στους τρόπους με τους οποίους ο αγροτικός κόσμος της χώρας θα μπορούσε να αποκτήσει καλλιέργειες προσαρμοσμένες στις σύγχρονες απαιτήσεις και ανθεκτικές στις νέες κλιματολογικές συνθήκες. Η διέξοδος που του προσφέρουν απ’ την υπαρξιακή του κρίση είναι είτε αγωνιστικές κραυγές συμπάθειας, είτε επιστροφές φόρων με ημερομηνία λήξης και μικρές εκπτώσεις στους λογαριασμούς ενέργειας. Επομένως, το πολιτικό σύστημα είναι το πρώτο που δυσκολεύεται να επανεφεύρει τον εαυτό του. Ετσι, επιστρέφει πάντα στις μανιέρες του παρελθόντος του.