«Θεωρούμε {LF}καθήκον μας {LF}να προβάλλουμε ανθρώπους {LF}που αξίζει {LF}να ακουστούν»

Τα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν τη «Μεγάλη εικόνα» σημαντικών προσώπων και γεγονότων αναζητά για τρίτη σεζόν η Νίκη Λυμπεράκη. Η έμπειρη δημοσιογράφος επέστρεψε με την ενημερωτική εκπομπή του Mega, δίνοντας κάθε δεύτερη Τετάρτη φωνή σε ξεχωριστούς ανθρώπους που έχουν λόγο στα πράγματα, δεν έμειναν ποτέ στο αυτονόητο και αναζήτησαν στην πορεία τους το κάτι παραπάνω. Παράλληλα, ρίχνει φως στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που απασχολούν την επικαιρότητα και αναδεικνύει την άγνωστη εικόνα τους. Με αφορμή τα νέα επεισόδια της εκπομπής, η Νίκη Λυμπεράκη μίλησε στα «Πρόσωπα».

Τρίτη σεζόν για τη «Μεγάλη εικόνα». Τι να περιμένουν οι τηλεθεατές από την εκπομπή;

Σε αυτά τα χρόνια, η εκπομπή έχει δοκιμάσει διάφορους δρόμους. Την πρώτη περίοδο ασχοληθήκαμε περισσότερο με θέματα και κατ’ εξαίρεση με πρόσωπα. Τώρα η αναλογία έχει μάλλον αντιστραφεί και κάνουμε περισσότερο focus στις συνεντεύξεις. Εκείνο που δεν έχει αλλάξει είναι η εντιμότητα των προθέσεων επικοινωνίας με τον τηλεθεατή και η ουσία του τίτλου της εκπομπής: η προσήλωση δηλαδή στη λεγόμενη «μεγάλη εικόνα» των πραγμάτων.

Στο DNA της εκπομπής είναι μια θεματολογία που ισορροπεί μεταξύ της πολιτικής επικαιρότητας, των κοινωνικών ζητημάτων και των προσώπων που απασχολούν τη δημόσια ζωή. Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι αυτή η διαφοροποίηση ανά επεισόδιο για εσάς;

Σωστά το λέτε. Επιδίωξή μας είναι η ισορροπία. Προσπάθεια της ομάδας μας δηλαδή είναι μέσα στη σεζόν να καλύψουμε θεματικές, να σταθούμε σε πρόσωπα και να φωτίσουμε κοινωνικές πρωτοβουλίες που αξίζουν. Σε μια χώρα μάλλον μικρή με παγιωμένους πρωταγωνιστές που σε μεγάλο βαθμό δεν ανανεώνονται, είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να κάνει τη διαφορά, και αυτά τα πρόσωπα και θέματα αναζητούμε. Εκείνο στο οποίο στεκόμαστε με ευλάβεια είναι η προσέγγιση. Η προσπάθεια δηλαδή να μην κιτρινίσουμε, να μην εκθέσουμε, αλλά να σταθούμε με σεβασμό και στα θέματα και στα πρόσωπα.

Στο επεισόδιο της ερχόμενης Τετάρτης φιλοξενείτε τον νέο δήμαρχο της Αθήνας Χάρη Δούκα στην πρώτη του μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξη μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Τι αποκομίσατε από την κουβέντα μαζί του;

Πολλά και ενδιαφέροντα. Ο δήμαρχος απαντά για όλα: από τη Βασιλίσσης Ολγας, τις κάμερες και το μετρό στα Εξάρχεια ως την προσωπική του ζωή και τα παιδικά του χρόνια. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη στο οποίο θα στεκόμουν: είναι το ύφος που κομίζει με τον λόγο και τη στάση του ο κ. Δούκας στον δημόσιο βίο. Είναι, θα σας έλεγα, ένα ύφος στην ουσία του πολιτικό, αλλά στην εκφορά του πολύ διαφορετικό από το καλούπι στο οποίο μπαίνουν οι περισσότεροι αιρετοί. Δεν είμαι σε θέση να ξέρω βέβαια αν αυτό ισχύει γιατί ο νέος δήμαρχος μετρά λίγα χρόνια στην ενεργό πολιτική και μόλις λίγους μήνες στην πρώτη γραμμή, αλλά, όπως και να έχει, είναι αναζωογονητικό και δίνει ένα άλλο υπόδειγμα.

Θεωρείτε ότι ως κοινωνία έχουμε την τάση να μένουμε στη μικρή ή τη μεγάλη εικόνα κάθε φορά;

Σίγουρα στη μικρή, και μάλιστα, για να μην κοροϊδευόμαστε, ακόμη και σε επίπεδο ενημέρωσης πολλές φορές εκεί επιλέγουμε ή αναγκαζόμαστε να εστιάζουμε. Αφενός αυτό το ζουμ άουτ απαιτεί χρόνο, κόπο και μια νηφαλιότητα που δεν μας την επιτρέπει πάντα η ασφυκτική καθημερινότητα, αφετέρου πολλές φορές παραμένουμε δέσμιοι προκαταλήψεων ή στερεοτύπων που μπορεί να μην έχουμε καν συνειδητοποιήσει ότι κουβαλάμε. Πολλά απ’ όσα ειπώθηκαν στο πλαίσιο της πρόσφατης συζήτησης για το δικαίωμα στον γάμο ανεξαρτήτως φύλου το επιβεβαιώνουν περίτρανα, νομίζω.

Συχνά οι άνθρωποι της τηλεόρασης χρησιμοποιούν ως πρόφαση για την επιλογή των θεμάτων τις προτιμήσεις του κοινού. Εσείς θεωρείτε ότι πρέπει να μένουν οι εκπομπές σε αυτό ή να προτείνουν τα δικά τους θέματα, κάνοντας το κοινό να τα ακολουθήσει;

Είναι η γνωστή συζήτηση με την κότα και το αβγό. Σερβίρει η τηλεόραση το μενού που ξέρει πως θέλουν οι τηλεθεατές ή μήπως οι τηλεθεατές αρκούνται σε ό,τι σερβίρει η τηλεόραση ελλείψει εναλλακτικής; Δεν έχω απάντηση. Στη «Μεγάλη εικόνα» πιστεύουμε ότι έχουμε καθήκον να προβάλλουμε θέματα με τα οποία αισθανόμαστε καλά. Ανθρώπους που πιστεύουμε ότι αξίζει να ακουστούν και όχι απλά προσωπικότητες που εγγυώνται υψηλές τηλεθεάσεις άμα τη εμφανίσει. Κι αν δείτε με ποιους και με τι έχουμε ασχοληθεί ως τώρα, σίγουρα θα συμφωνήσετε ότι δεν διστάζουμε να πάρουμε και ρίσκα.

Στην Ελλάδα, θεωρείτε ότι έχουμε σήμερα την τηλεόραση που μας αξίζει; Γιατί συχνά απαξιώνεται από τον κόσμο.

Τι μας αξίζει; Τι δεν μας αξίζει; Ποιος μπορεί με ασφάλεια να απαντήσει στο ερώτημα; Το μόνο που αισθάνομαι ότι μπορώ να πω είναι ότι μετά την περίοδο της κρίσης που γονάτισε και τα μέσα ενημέρωσης η μυθοπλασία ανακάμπτει εντυπωσιακά και ελπίζω πως σύντομα κάτι ανάλογο θα συμβεί και με την ενημέρωση. Πιστεύω πως χρειαζόμαστε περισσότερες συζητήσεις, περισσότερη πολιτική, μα πάνω απ’ όλα πραγματική δημοσιογραφική έρευνα που αυτή τη στιγμή λείπει εντελώς από τους δέκτες μας. Νομίζω, πάντως, πως αυτό που λέμε «απαξίωση» της τηλεόρασης μπορεί ως έναν βαθμό να οφείλεται και στην αλλαγή της εποχής μας. Η πρωτοκαθεδρία έχει περάσει πια στα ψηφιακά μέσα. Κι αυτό, από μόνο του, είναι μια αλλαγή συνηθειών που ακόμη δεν έχουμε μεταβολίσει.