Ο φθόνος της μήτρας

Δεν το σκέφτηκα μόνη μου. Ο διάβολος με έβαλε να το σκεφτώ. Από την ώρα που ξαναμπήκε τόσο έντονα στη ζωή μας η έννοια της παρενθεσίας – ή της παρενθετότητας, ή όπως θέλεις πες το – πολλές βεβαιότητες θα τεθούν εν αμφιβόλω και οι περισσότερες απ’ αυτές θα σωριαστούν με θόρυβο προξενώντας σε πανίσχυρα αξιακά συστήματα, αμηχανία πολλαπλάσια της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Πάνε τριάντα πέντε χρόνια που έγινε ίσωμα αλλά οι Βερολινέζοι ακόμα να απαλλαγούν από τη βαριά σκιά του. Οι δε εναπομείναντες Σταλινικοί, για να έρθουν στα ίσα τους, από καιρού εις καιρόν ψηλαφούν την κομματική τους ταυτότητα στην εσωτερική τους τσέπη κι αναστενάζουν ανακουφισμένοι.

Για άδειασέ μου λίγο τις τσέπες σου να δω τι θα κρατήσεις εσύ και τι θα παρακρατήσει η Υπηρεσία…

Μ’ αυτόν τον φόβο κοιμάμαι και ξυπνάω. Οτι ας πούμε θα χρειαστεί να εμφανιστώ ενώπιον της Υπηρεσίας τσίτσιδη από θεωρητικές παραδοχές που έφτυσα αίμα να τις κατανοήσω. Μιλώντας για παρενθεσία (ή παρενθετότητα), νομίζω ότι ήρθε η ώρα να τρίξουν τα θεμέλια του πολιτισμού. Οχι μόνον του Δυτικού. Και τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα θα πάρουν κλήση όταν ο φροϋδικός «φθόνος του πέους» κληθεί να δώσει τη θέση του στον «φθόνο της μήτρας», γιατί αυτή μου φαίνεται ότι είναι πλέον by far το πιο λιμπιστερό ανθρώπινο αξεσουάρ. Κι επειδή μήτρες δεν έχουμε όλοι να κάνουμε τη δουλειά μας, ο ένας θα εκσπλαχνίζει τον άλλον, θα του βγάζει τ’ άντερα αντί να κάθεται στη γωνιά του να κλωσάει επιθυμίες και ματαιώσεις.

Τα είπα μαζεμένα και δεν βγαίνει νόημα ενώ ήθελα να μιλήσω για κάτι πάρα πολύ απλό: για την κουλτούρα της ήττας (ή της απώλειας, ή του πένθους), επειδή ορισμένα πράγματα απλώς δεν γίνονται. Από ατυχία ή από πλημμελή φροντίδα της φύσης; Πες το κι έτσι. Οσο για σας κορίτσια, το καλό που σας θέλω, να περπατάτε με τα χέρια γερά σταυρωμένα πάνω στο υπογάστριο. Ετσι όπως το κάνουν οι ποδοσφαιριστές στα φάουλ, αλλά λίγο πιο ψηλά.