Η αναζήτηση της αλήθειας!

Ηταν μέρες Χριστουγέννων. Πολλά χρόνια πίσω. Εχω ξεχάσει πόσα. Κι όμως έχουν χαραχθεί στη μνήμη μου.

Μου ‘λεγε ο δάσκαλός μου: Τα πράγματα είναι απλά. 1×1 κάνουν 2. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να φθάσεις στο 2. Πάρε τον απλό, ίσο, τον ευθύ δρόμο που σε βγάζει στον προορισμό σου. Μη δολιχοδρομείς. Η πολυπλοκότητα δημιουργεί νέες οδούς. Δήθεν καλύτερους. Με λοξοδρομήσεις. Που σε βγάζει εκτός. Και χάνεσαι. Κι αναζητείς τον ξεχασμένο δρόμο. Και κουράζεσαι. Κι όλο ψάχνεις. Και έχεις ξεχάσει τι ψάχνεις. Τον προορισμό σου. Κι όταν τον βρεις αναρωτιέσαι: Γιατί τόση φαιά ουσία. Τόση καταπόνηση. Τόση ταλαιπωρία: Μα γιατί εσύ δημιούργησες αυτόν τον φαύλο κύκλο. Αυτές τις ψευδαισθήσεις. Με τις αισθήσεις. Με τον επηρεασμό του νου.

Η φύση τα έχει κάνει απλά. Κι όμως ψάχνουμε να βρούμε τι κρύβεται. Πίσω απ’ τις λέξεις. Και κατασκευάζουμε σενάρια. Και φαντασιωνόμαστε. Κι έτσι φεύγουμε απ’ την ουσία. «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίκλησις». Τόσο απλά, το διατύπωναν οι αρχαίοι Ελληνες. Οι οποίοι κατείχαν τη γνώση, τη σοφία. Κι ήξεραν να διακρίνουν. Κι αναζητώντας την Αλήθεια δημιούργησαν την κλασική παιδεία. Μονάκριβη και δυσεύρετη. Την κατέχουν όμως οι πνευματικοί ηγέτες. Την κατέχουν οι δημιουργοί της κοσμογονικής τεχνολογίας. Την αρχέγονη και αναλλοίωτη. Τη γνώση. Κι εμείς ψάχνουμε. Ματαίως.

Ακολουθούμε, σαν τυφλοί, τυφλό οδηγό. Μας έπεισαν ότι είναι ηγέτες. Και κυριάρχησαν. Παντού. Με τη βία. Με υποδούλωση λαών. Με ψεύτικα στοιχεία. Κι ακολουθεί ο κόσμος όλος. Που όλα τα μετρά με την ύλη. Το χρήμα. Ολα τα εξαγοράζει. Κι όλα τα σκορπάει. Εδώ και κει. Χωρίς φρόνηση. Χωρίς σοφία. Μακριά από πνευματικούς ηγέτες. Τους απαρνηθήκαμε. Με κόστος. Ολα κοστίζουν. Βραχυχρόνια ή μακροχρόνια.

Ολα είναι σύντομα στη γη. Που τη θέλουμε καταδική μας. Να την αλώσουμε. Να τη λεηλατήσουμε απ’ τα στολίδια της. Να τα κάνουμε άνθρακες. Για να συντομεύσουμε στο τέλος τις ζωές μας. Και να μείνει τι; Αποξηραμένη ύλη. Αχρηστη. Ανώφελη. Γιατί απλώς χάσαμε τη σοφία. Την απλότητα. Την κινητήρια. Τη δημιουργό σκέψη. Την αμόλυντη. Θελήσαμε να πάμε στον προορισμό μας. Αλλά από λάθος δρόμο. Κι όμως νομίζουμε ότι είναι ο αληθινός. Τίποτε δεν μας πείθει για το αντίθετο. Αντιθέτως. Είμαστε πεπεισμένοι ότι βρήκαμε τον δρόμο μας. Τον προορισμό μας. Με τις γνωστές, όμως, λοξοδρομίες. Τις απέραντες.

Ο Δ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ