Ο μεγάλος χαμένος

Η κυβέρνηση μέσω του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου έφερε στη Βουλή τροπολογία για τη νομιμοποίηση μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα. Η τροπολογία δεν έχει σχέση με μεταναστευτική πολιτική αλλά μόνο με την κάλυψη εργασιακών αναγκών της χώρας. Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό και αρκετοί τομείς της οικονομίας δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες λόγω αυτής της έλλειψης.

Η κυβέρνηση είχε παρουσιάσει μια αντίστοιχη πρωτοβουλία πριν από λίγες εβδομάδες, αλλά έκανε πίσω λόγω αντιδράσεων εκ των έσω. Τότε είχε γίνει λόγος για 300.000 άτομα τα οποία θα είχαν πρόσβαση σε νομιμοποίηση. Το νούμερο φυσικά δεν είχε βάση αφού δεν διαθέτουμε στοιχεία για το πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στη χώρα χωρίς χαρτιά. Στις αντιδράσεις είχε πρωτοστατήσει ο Αντώνης Σαμαράς καταγγέλλοντάς την ως προσπάθεια «ελληνοποιήσεων».

Με την πρόσφατη τροπολογία η κυβέρνηση κάνει λόγο για νομιμοποίηση περίπου 30.000 ανθρώπων οι οποίοι θα έχουν πρόσβαση σε άδεια παραμονής μόνο εφόσον εργάζονται.

Πάλι όμως ο Αντώνης Σαμαράς αντιδρά συνδέοντας τη διαδικασία αυτή με «ελληνοποιήσεις», γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι αληθές.

Εμφανίζεται όμως ως προστάτης του έθνους και υπερασπιστής της ελληνικής ταυτότητας και καθαρότητας στο πλαίσιο της λογικής «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ». Αυτό επιτρέπει στην κυβέρνηση να περάσει τη διάταξη, αφού όλοι ασχολούνται με τον εσωκομματικό καβγά, ως θετική, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο πρώην πρωθυπουργός κάνει επί της ουσίας και κατά το κοινώς λεγόμενο τον «λαγό» για την κυβέρνηση.

Εν τέλει αυτή η διάταξη απαντά μόνο στις εργασιακές ανάγκες της χώρας, χωρίς να αναγνωρίζει κανένα άλλο δικαίωμα στους ανθρώπους που θα ενταχθούν. Δεν αποτελεί μέρος κάποιου ευρύτερου σχεδιασμού μιας συγκροτημένης εθνικής μεταναστευτικής πολιτικής, αντίθετα είναι κοντόφθαλμη, συντηρητική και αναποτελεσματική. Επί της ουσίας νομιμοποιεί την εκμετάλλευση, καθιστώντας τους μετανάστες ομήρους των εργοδοτών και ευάλωτους σε κάθε είδους εκβιασμό, αφού η νομιμότητά τους εξαρτάται από το εάν έχουν δουλειά.

Επιπλέον, με όρους ανταγωνισμού η Ελλάδα συνεχίζει να προσφέρει τα λιγότερα στους μετανάστες, αφού οι άμεσοι ανταγωνιστές της προσφέρουν μακροχρόνιες άδειες παραμονής με πλήρη δικαιώματα, π.χ. το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση, πρόσβαση στην πολιτογράφηση κ.ά. Οπως και οι διμερείς συμφωνίες για την εύρεση εργατικού δυναμικού, έτσι και αυτή η επιλογή θα αποδειχθεί ότι δεν απαντά ούτε στις ανάγκες της αγοράς εργασίας, ούτε στα αιτήματα και τις ανάγκες των μεταναστών.

Μεγάλος χαμένος για άλλη μια φορά είναι η χώρα.

Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης είναι μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου