Περί ντροπής

Το μοτίβο πάντα ίδιο, διαφορετική η αφορμή. Ενα επιλεκτικό virtue signaling, ανάλογα με την περίσταση και μία ναρκισσιστική επίδειξη ευαισθησίας, αλλά με ιδεολογικούς αστερίσκους. Η Χαμάς βιάζει, βασανίζει, σκοτώνει, σκυλεύει πτώματα επιδεικνύοντας ως λάφυρα γυμνά κορμιά νεκρών γυναικών, αλλά «υπερασπίζεται τα δίκαια του κατατρεγμένου παλαιστινιακού λαού». Οταν όμως οι IDF περιφέρουν ημίγυμνους συλληφθέντες άντρες να παραδίδουν όπλα, αυτό «παραπέμπει σε ναζιστικές θηριωδίες και στρατόπεδα συγκέντρωσης».

Ολα κάτω από έναν παραμορφωτικό φακό ιδεολογικών καταβολών, που προσαρμόζει την πραγματικότητα στο κομματικό αφήγημα. Ενας αστυνομικός μόλις 31 ετών δίνει μάχη στο νοσοκομείο για να παραμείνει στη ζωή. «Εδωσε Πανελλαδικές, πέρασε στη σχολή που ήθελε, ήταν ένα πολύ καλό παιδί, δεν είχε πειράξει ποτέ κανέναν» λέει σπαρακτικά ο παππούς του. Καμία συγκέντρωση, κανένα hashtag, σαν εκείνα που δημιουργούνται όταν τα ΜΑΤ πετούν χημικά σε διαδηλώσεις. Οι ίδιοι τάχα «ευαίσθητοι» που στα επεισόδια στη Νέα Σμύρνη καλούσαν την κυβέρνηση να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία του αστυνομικού που χτύπησε πολίτη «για να πάμε να τον γδάρουμε», δεν δίνουν δεκάρα κάθε φορά που ένας αστυνομικός καταλήγει στο νοσοκομείο.

Οι άμυνες της Δημοκρατίας βαφτίζονται ακροδεξιά πολιτική και η καταπολέμηση της ανομίας χαρακτηρίζεται ακραία καταστολή. Ταυτόχρονα, μία α λα καρτ ανθρωπιά τοποθετεί κομματικά πρόσημα στον ανθρώπινο πόνο. Φλογεροί αντιιμπεριαλιστές, ένθερμοι ειρηνιστές, που κάνουν συναυλίες κατά της Αμερικής, δηλώνουν «με τον άνθρωπο» όταν η υπερδύναμη Ρωσία βομβαρδίζει νοσοκομεία. Την ίδια στιγμή, μαχητικές φεμινίστριες που κάνουν πύρινες αναρτήσεις για να καθιερωθεί ο όρος «γυναικοκτονία» δεν αρθρώνουν λέξη όταν η αστυνομία ηθών δολοφονεί την 22χρονη Μασχά Αμινί επειδή προεξείχαν λίγες τρίχες από τη μαντίλα της. Αντίθετα, κατηγορούν για ισλαμοφοβία όποιον τάσσεται κατά της μαντίλας υπερασπιζόμενος τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες της Δύσης.

Μία στρεβλή αντίληψη περί ευαισθησίας, δικαιωμάτων, ελευθεριών, που διαπερνά οριζόντια όλους τους κοινωνικούς χώρους, ακόμα και τα Πανεπιστήμια. Οταν φοιτητής ξυλοκοπείται στην ΑΣΟΕΕ από ομάδα αντιεξουσιαστών, όταν ομάδες τραμπούκων περνούν με τη βία στον λαιμό του πρύτανη ταμπέλα, όταν η πρόεδρος του Τμήματος Φιλοσοφικής παρεμποδίζεται να κάνει μάθημα και δέχεται απειλές, όταν χτίζονται καθηγητές στα γραφεία τους, κάποιοι κάνουν πορείες κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας διότι «παρεμποδίζεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών». Οταν η αστυνομία μπαίνει στο ΑΠΘ για να εκκενώσει καταλήψεις ή να περιφρουρήσει το χτίσιμο βιβλιοθήκης που κάποιοι επιχείρησαν να σταματήσουν με βαριοπούλες ή σε επεισόδια, τότε καθηγητής Εικαστικών γράφει με κιμωλία στο έδαφος «ντρέπομαι, ντρέπομαι, ντρέπομαι».

Και δεν ντρέπεται.