«Τα μάτια της κόρης μου είναι όλη μου η ζωή»

Ο 40ός επετειακός Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας ήταν ξεχωριστός και για μια από τις καλύτερες αθλήτριές μας, την Γκλόρια Πριβιλέτζιο, η οποία επέστρεψε ύστερα από μια γλυκιά αποχή λόγω εγκυμοσύνης και στον τερματισμό την περίμεναν ένα ζευγάρι γλυκά ματάκια, της κόρης της Αναστασίας, μαζί με τον σύζυγό της Γιώργο Σωτηρόπουλο.

«Τα μάτια της κόρης μου όλη μου η ζωή. Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς ήμουν πριν και έλεγα τι είχα κάνει. Ολα τα άλλα είναι για να λέμε, τα κάνουμε να περνάμε καλά αλλά όλο το νόημα της ζωής είναι η γέννηση του παιδιού σου, τα αλλάζει όλα προς το καλύτερο» εξομολογείται στο «Τρέχω» η μεγάλη αθλήτρια από γονείς Κωνσταντινουπολίτες (εκεί γεννήθηκαν, γνωρίστηκαν και έμειναν μέχρι τα 28 κάνοντας μάλιστα εκεί το πρώτο τους παιδί) με ιταλική καταγωγή ο μπαμπάς και ελληνική η μαμά.

«Είναι οι άνθρωποι που με στήριξαν όσο κανείς από την πρώτη μου κιόλας απόφαση και είναι πάντα δίπλα μου και βοηθάνε και με το παιδί τώρα πάρα πολύ». Συνεπώς η χαρά μεγάλη για την επιστροφή αλλά η διακοπή τόσων μηνών: «Απίστευτα δύσκολο. Είναι ένας τεράστιος μαραθώνιος για να επιστρέψεις. Είναι άδικο, γκρεμίζεται όλο το οικοδόμημα. Μέχρι τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης έκανα απλά χαλαρό τρεξιματάκι. Ελειψα ουσιαστικά δέκα μήνες. Αλλά όταν λείψεις στον Μαραθώνιο μία εβδομάδα είναι σαν να χάνεις έναν μήνα. Κάνε την πρόσθεση… Αφού μόλις επανήλθα δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου και έλεγα του άντρα μου “μίλα μου γιατί θα πέσω κάτω”», συνεχίζει. «Στο απλό τρέξιμο και ένιωθα τόσο διαφορετικά και πως είχα τόσο διάστημα να καλύψω. Τους πρώτους τρεις μήνες έκανα… αστείες προπονήσεις, στους πέντε μήνες άρχισα να επανέρχομαι λίγο και τώρα στο φινάλε πριν κάνα δίμηνο άρχισα να επιστρέφω στα στάνταρ μου».

Συγκρίσεις και… θράσος

«Το σώμα μου, το αερόβιο, οι ρυθμοί, όλα είχαν αλλάξει», θυμάται. «Εχουμε και ένα κακό συνήθειο να συγκρίνουμε εμείς οι πρωταθλητές, οπότε το καταλαβαίνεις. Οταν φτάνεις ψηλά δεν είναι σαν το σπριντ που το έχεις κατά 85% έμφυτο αλλά φτιάχνεις τον ρυθμό σου. Ομως δεν το μετανιώνω στο ελάχιστο, το αντίθετο. Για αυτό έχεις πίστη και διάθεση να συνεχίσεις. Ηταν ο καλύτερος λόγος για να διακόψω τις προπονήσεις, είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι ότι μεταξύ 30-40 είναι η καλύτερη ηλικία, το είχα σκεφτεί και δεν ήθελα να το καθυστερήσω. Είναι τέτοια η χαρά και η ολοκλήρωση που τα ξεπερνάς όλα και επανέρχεσαι με άλλη διάθεση και άλλο κουράγιο για να φτάσεις στα προηγούμενα στάνταρ σου» λέει η 35χρονη δρομέας που κράταγε στα χέρια της ένα κολιέ με το όνομά της και το έσφιγγε.

Πέρασε άραγε από το μυαλό της να τα παρατήσει στον αγώνα της προς το Καλλιμάρμαρο; «Ναι, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση. Είπα απλά στον εαυτό μου “Γκλόρια, σήμερα θα τερματίσεις. Περπατώντας, ακόμα και μπουσουλώντας αν χρειαστεί. Αλλά θα τερματίσεις”. Δεν έχω, βέβαια, το ίδιο… θράσος που είχα παλαιότερα ακόμα αφού ξεψαρώνεις μέσα από τους αγώνες αλλά αυτός ήταν μόλις ο δεύτερος αγώνας. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην τερματίσω. Απλά ήταν και περίεργος ο καιρός και είχαμε όλοι αφυδατωθεί στο τέλος. Στα μισά ήρθε ήλιος και υγρασία και εκεί που έπρεπε να είσαι δυνατός στέγνωνες…».

Πώς της φάνηκε ο κόσμος στη διαδρομή; «Πάρα πολύ όμορφο και εμψυχωτικό για τους αθλητές το γεγονός του κόσμου που σε ενθαρρύνει στον δρόμο. Και ο κόσμος μαθαίνει για το δρομικό κίνημα για τις δυσκολίες και είναι κοντά σου είναι τρομερό και σου δίνει μεγάλη δύναμη. Και τα μικρά παιδιά που βλέπεις κατά τη διαδρομή είναι τρομερό έχεις και το κίνητρο να αποτελέσεις το θετικό πρότυπο».

Πώς έγινε αρχή

Πώς μπήκε, όμως, ο Μαραθώνιος στη ζωή της, πριν από μία δεκαετία; «Παλαιότερα έκανα κολύμπι, 200 μ. και 400 μ. και τεχνική κολύμβηση με μονοπέδιλο». Ενώ κολυμπούσα μέχρι τα 25 μπήκα σε ένα μαραθώνιο με φίλους έτσι για δοκιμή και μου άρεσε. Το έκανα ταυτόχρονα με το κολύμπι για τρία χρόνια, εκεί κόλλησα και εκεί άλλαξα για τα καλά.

Οσο για το γεγονός ότι έχουν επαγγελματικές υποχρεώσεις με ερασιτεχνικές απολαβές; «Δεν συμβιβάζεσαι με αυτό. Είναι πολύ δύσκολο, το αιώνιο παράπονό μας. Είναι άδικο και πρέπει να το αγαπάς πάρα πολύ για να το κάνεις, αλλιώς δεν αξίζει. Οι θυσίες είναι περισσότερες και βλέπεις πόσο διαφορετικό είναι στο εξωτερικό όπου έχουν τα βασικά λυμένα, δεν έχουν άγχος για αυτά και αφοσιώνονται μόνο στην προπόνησή τους. Δεν πιστεύουν πως κάνουμε αυτές τις επιδόσεις εμείς με τέτοιες συνθήκες. Σκέψου πόσο περισσότερο αγάπη και ψυχή βάζουμε εμείς. Εχουμε βάλει τρομερή αγάπη και μεράκι όπως και άλλοι αθλητές, όπως ο Λευτέρης Πετρούνιας στην ενόργανη, ο Σπύρος Γιαννιώτης στην κολύμβηση και πολλοί ακόμα».

Το δανεικό σορτσάκι

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες; «Αποτελούν πάντα το όνειρο κάθε αθλητή, είναι από τους πιο δύσκολους στόχους, ιδιαίτερα τώρα που τα όρια έχουν δυσκολέψει πάρα πολύ. Κάποτε ήταν πιο εφικτός. Στο μέχρι πότε τρέχεις παίζει ρόλο και η ψυχική διάθεση, είναι συνδυασμός. Σε μας κερδίζεις και μια δεκαετία σε σχέση με τους σπρίντερ και είναι συνδυασμός το πόσο αντέχει το σώμα σου και η ψυχή για να αποφασίσεις το φινάλε» λέει η πρωταθλήτριά μας που το 2021 έτρεξε (και νίκησε) στον Μαραθώνιο της Αθήνας με… δανεικό ανδρικό σορτσάκι. Το θυμάται τώρα και γελά, αλλά τότε είχε ζήσει στιγμές πανικού. «Οταν είχα φτάσει ήδη στον Μαραθώνα, την ώρα που κατέβασα τη φόρμα συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τίποτα από μέσα! Είχα ξεχάσει πάνω στη βιασύνη μου να φορέσω σορτς. Τρελάθηκα, γιατί ήμουν στην εκκίνηση, δεν προλάβαινα να πάω σπίτι. Κάθισα και έκοψα τη φόρμα με ένα κοπίδι αρχικά αλλά δεν ήταν το καλύτερο. Πάγωσα, λέω “εντάξει, θα είναι απίστευτο να μην τρέξω για αυτόν τον ηλίθιο λόγο”. Ετρεμα και δεν ήξερα τι να κάνω. Ευτυχώς βρήκαμε έναν φίλο που είχε μαζί του ένα έξτρα ανδρικό σορτσάκι. Μου ήταν μεγάλο, αλλά το έσφιξα. Αποδείχτηκε γούρικο, όχι μόνο έτρεξα κανονικά, αλλά και νίκησα κιόλας! Το άφησα στο Μουσείο του Μαραθώνα να το θυμόμαστε».

Το δύσκολο διάστημα

Το διάστημα που έμεινε έξω, πολλοί την ξέχασαν αλλά όχι όλοι: «Ο σύλλογός μου ΓΣ Γλυφάδας με στήριξε πάρα πολύ, κανονικά σαν να έτρεχα σε αγώνες. Ευτυχώς κάποιοι με στήριξαν όπως η εταιρεία μου η Saucony που ήταν δίπλα μου ακόμα και όταν είχα πάρει κιλά και με προμήθευε με αθλητικά παπούτσια, ο άλλος χορηγός μου η Garmin, ο διατροφολόγος μου ο Κώστας Μπαρδής που μου έκανε τις μετρήσεις. Ηταν βέβαια αποθαρρυντικό που κάποιοι μεγάλοι χορηγοί με άφησαν μέχρι να βρω τελικά τη Motor Oil να με στηρίξει. Τη γυναίκα πρέπει να τη στηρίζουν όταν αποφασίζει να γίνει μητέρα. Είναι εξάλλου και κοινωνικό μήνυμα, το έχω δει και στο εξωτερικό με την Αλισον Φέλιξ. Δεν σημαίνει ότι ξόφλησε, μπορεί να είναι πρώτη και καλύτερη και πάλι» εξομολογείται.

Ο κόουτς και η φυσικοθεραπεία

Με τον προπονητή της τον Γιάννη Περίφανο, παλιό πρωταθλητή στις αποστάσεις, δουλεύουν μαζί από το 2014 και… αντέχουν ακόμα: «Εχουμε ο ένας τον άλλον. Είναι δεύτερος μπαμπάς, πρώτα η ανθρώπινη σχέση και μετά η επαγγελματική. Μου μιλάει πατρικά, είμαστε δεμένοι σε μια πάρα πολύ όμορφη σχέση. Ξέρουμε τα ελαττώματα και τα προτερήματά μας και δεν μπορώ να φανταστώ να είχα κάποιον άλλον. Ηταν τρομερός αθλητής τότε. Σκέψου, με άλλα παπούτσια, άλλη τεχνογνωσία και όμως είχαν καλύτερους χρόνους από σήμερα!». Την «κυνηγάει» καθόλου; «Είναι τελειομανής. Αν πάμε διακοπές μαζί θα έχει πολλή… γκρίνια, “Γκλόρια, πρόσεχε αυτό. Γκλόρια, κοίτα εκείνο” κ.λπ.  Δεν αφήνει κανένα από τα παιδιά».

Εκτός από πρωταθλήτρια στον Μαραθώνιο, η Γκλόρια Πριβιλέτζιο είναι φυσικοθεραπεύτρια και εργάζεται εδώ και χρόνια παράλληλα με τον πρωταθλητισμό: «Από μικρό παιδί είχα διαλέξει τι να κάνω. Είχα γνωρίσει έναν συναθλητή μου που είχε ταξιδέψει μέχρι Κρήτη για ένα βρει έναν καλό φυσικοθεραπευτή. Μου άρεσε και το ακολούθησα. Ετσι ξέρω να αυτοπροστατεύομαι – πρέπει απλά να ασχοληθείς και να ακούς το σώμα σου, το οποίο τίποτε δεν συγχωρεί. Θέλει να παίρνεις τα μηνύματα και όταν πονάς να σταματάς. Εκτός εάν τρέχεις στους Ολυμπιακούς…».

Και προλαβαίνει; «Εργάζομαι ατομικά τώρα, γιατί ορίζω εγώ το πρόγραμμά μου με βάση τις υποχρεώσεις μου. Παλαιότερα ήμουν σε φυσικοθεραπευτήριο με συναδέλφους και δούλευα κανονικά. Οι 24 ώρες μού φαίνονται λίγες, ειδικά τώρα με το μωρό. Θέλει πρόγραμμα ακόμα και το δεκάλεπτο για να το αξιοποιήσεις, σαν να τρέχεις έναν αγώνα. Ο Μαραθώνιος άλλωστε είναι μικρογραφία της ζωής…».