Ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες

Οι μεγάλες τομές, οι σημαντικές πολιτικές αποφάσεις, οι νόμοι με σύνθετα χαρακτηριστικά χρειάζονται ωρίμανση. Διαβούλευση, σωστό timing κι ευρύτερη αποδοχή. Συναίνεση κι όχι διχασμό. Αν δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, τότε μένει μια γεύση άσχημη. Η γεύση του «μισού».

Εγραφα προ μερικών ημερών στα «ΝΕΑ» πως η νομοθέτηση για το δικαίωμα του γάμου στα ομόφυλα ζευγάρια (άρα και η παράλληλη εκχώρηση δικαιώματος στην τεκνοθεσία) γίνεται δυστυχώς με λάθος τρόπο. Με μια λογική «άσπρου – μαύρου». Με λογική οπαδική.

Σε μια περίοδο που η χώρα δεν έχει μάθει να συνθέτει, αλλά να τοποθετείται μανιχαϊστικά, το άνοιγμα της συζήτησης για τα δικαιώματα των ομοφύλων δυστυχώς έχει λάβει λάθος χαρακτηριστικά. Κινείται σε δύο πραγματικότητες που δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Το ένα στρατόπεδο επιλέγει να λειτουργεί με λογική άκρατου δικαιωματισμού. Φιλελεύθεροι άνθρωποι επιδιώκουν αδιαπραγμάτευτα να προωθήσουν τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Ακόμα κι εκπρόσωποι της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας αναφέρουν πως η συζήτηση δεν λειτουργεί στην αναγκαία λογική οικοδόμησης γεφυρών. Πως όλα γίνονται συνθηματολογικά, δίχως ανάδειξη και σεβασμό των προβληματισμών για τα δικαιώματα των παιδιών. Η μητέρα εξελίσσεται σε δευτερεύοντα παράγοντα με τεκνοποιητικά αμιγώς χαρακτηριστικά, ενώ παραμερίζονται τα δικαιώματα των ανηλίκων. Επίσης κανένας δεν αναφέρεται στην ανάγκη ύπαρξης μηχανισμών εντός των σχολικών μονάδων αντιμετώπισης φαινομένων bullying εις βάρος όσων παιδιών υιοθετηθούν από ομόφυλα ζευγάρια. Επαναλαμβάνω: στη χώρα μας το bullying το μάθαμε πρόσφατα όταν στις ΗΠΑ (τις οποίες θέλουμε να μιμηθούμε) το αντιμετωπίζουν από τα 60s.

Κακά τα ψέματα: άριστα και σεβαστά τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών, όμως τα δικαιώματα των παιδιών οφείλουμε να τα θέσουμε σε προτεραιότητα.

Το άλλο στρατόπεδο δαιμονοποιεί τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και δημιουργεί επικίνδυνα στερεότυπα. Δημιουργεί παραλληλισμό της ελεύθερης σεξουαλικής επιλογής με τη διαστροφή, βάζοντας στο ίδιο «σακί» τους ομόφυλους με τους παιδόφιλους. Κι αυτό είναι απαράδεκτο. Είναι απογοητευτικό και προσβλητικό. Είναι ρατσιστικό.

Είναι καθαρό λοιπόν πως στη χώρα μας δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι. Πως δεν μπορούμε να συνθέσουμε. Πως δεν έχουμε τη δυνατότητα ακόμα να αποφασίσουμε. Αυτό δείχνουν κι όλες οι σοβαρές μετρήσεις κοινής γνώμης. Κι αν η κατάσταση εξελίσσεται με αυτόν τον τρόπο, αν δεν μπορούμε δηλαδή να εξασφαλίσουμε το μέλλον των παιδιών μας αλλά και των ΛΟΑΤΚΙ συμπολιτών μας, τότε είναι καλύτερο να μην ανοίξουμε άλλες πληγές.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιώς με τη Νέα Δημοκρατία