«Η Ερημη χώρα {LF}μέσα μας μάς πονάει, {LF}μας προχωράει»

H οδυνηρή περιπέτεια κηδεμονίας ενός παιδιού αποτελεί τον πυρήνα της «Ερημης χώρας», της νέας σειράς της ΕΡΤ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Γκικαπέππα, που έρχεται την 1η Δεκεμβρίου. Πρόκειται για μια δυνατή οικογενειακή ιστορία με στοιχεία γουέστερν και πρωταγωνιστές ένα 11χρονο κορίτσι που πάσχει από εκλεκτική αλαλία και τον 70χρονο μοναχικό παππού του, ο οποίος πεισματικά αρνείται την επιμέλειά του όταν οι γονείς του σκοτώνονται. Στο πλευρό του παιδιού θα στηθεί η Μαρίνα, μια 40χρονη κοινωνική λειτουργός που προσπαθεί να μην καταλήξει εκείνο σε ίδρυμα, μαζί μ’ έναν εισαγγελέα ανηλίκων που ζει έναν άγονο γάμο, ο οποίος καταρρέει. Τον ρόλο της κοινωνικής λειτουργού υποδύεται η Δανάη Σκιάδη, η οποία μίλησε στα «Πρόσωπα».

Πώς αντιμετωπίζετε τον ρόλο της Μαρίνας;

Οταν ο Γιώργος Γκικαπέππας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης της «Ερημης χώρας», μου πρότεινε τον ρόλο της Μαρίνας, ο τρόπος με τον οποίο μου μίλησε και μου περιέγραψε αυτή την ηρωίδα και τη διαδρομή της στην ιστορία αυτή, με έκανε αμέσως να την υπερασπιστώ μέσα μου, ακαριαία. Κι αυτό ήταν κάτι που με συνέδεσε αμέσως μαζί της. Ενιωσα ότι με αφορούσε πάρα πολύ να πω την ιστορία της Μαρίνας.

Από ποιο μονοπάτι φτάσατε στη Μαρίνα; Πώς τη δουλέψατε;

Η δουλειά μου χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Ενα πολύ σημαντικό μέρος είναι οι συναντήσεις με τον σκηνοθέτη. Στην προκειμένη περίπτωση, η κουβέντα μας πάνω στον χαρακτήρα, στην ιστορία, στα πράγματα που εκείνος έχει φανταστεί, στα πράγματα που εγώ φαντάζομαι διαβάζοντας για εκείνη. Ενα δεύτερο μέρος είναι η δουλειά με τους άλλους ηθοποιούς, δηλαδή το να διαβάσουμε το κείμενο μαζί και να μιλήσουμε γι’ αυτό. Να μιλήσουμε για την ιστορία και για όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα στην ιστορία. Ενα τρίτο κομμάτι είναι η δική μου δουλειά σε σχέση με την ηρωίδα, η οποία στην πραγματικότητα δεν τελειώνει μέχρι να ολοκληρωθεί το γύρισμα. Εξού και υπάρχει το τέταρτο κομμάτι της μελέτης, της συνεχούς σκέψης και συνειδητής ή μη συνειδητής έρευνας πάνω σε αυτό που συμβαίνει στην ηρωίδα.

Η ηρωίδα σας παλεύει απέναντι στο τυφλό μίσος που έχει ο παππούς για την εγγονή, ώστε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του. Είναι αυτή η ενδεδειγμένη στάση που μια κοινωνία πρέπει να έχει απέναντι σε ανθρώπους ιδεολογιών που βαδίζουν προς το σκοτάδι και όχι προς το φως;

Νομίζω ότι ακριβώς αυτή είναι η δουλειά της Μαρίνας. Είναι μια κοινωνική λειτουργός και αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως μοναδικότητες και δεν κατηγοριοποιεί ούτε αυτόν τον παππού. Προσπαθεί να καταλάβει αυτόν και τη δική του προσωπική ιστορία που τον έχει οδηγήσει στην άρνηση. Νομίζω πως ακριβώς εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο κομμάτι της ουσίας της ηρωίδας. Το ότι ασχολείται πολύ προσωπικά με τον παππού και με το κορίτσι. Αυτό που την αφορά και αυτό που θα έπρεπε να κάνει η κοινωνία είναι να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως οντότητες και όχι μαζικά. Γιατί το να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους με μια τάση να τους βάλουμε σε μια κατηγορία, είναι συνήθως τελικά κάτι μη βοηθητικό. Δεν βοηθάει να τους καταλάβουμε.

Κρίνοντας και από την ιστορία της σειράς, θεωρείτε ότι η οικογένειά μας είναι οι άνθρωποι που συνδεόμαστε υποχρεωτικά εξ αίματος ή και αυτοί τους οποίους επιλέγουμε για να συνδέσουμε τη ζωή μας;

Είναι και τα δύο. Η οικογένειά μας σίγουρα είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνδεόμαστε εξ αίματος. Αυτό έχει κάτι πολύ ουσιαστικό και κάτι πολύ κυριολεκτικό. Εχει τα στοιχεία που για τον καθένα τελικά είναι κάτι που ανακαλύπτει στη διάρκεια της ζωής του, κάτι το οποίο τον προβληματίζει, κάτι που τον κάνει να σκεφτεί πάνω σε αυτά. Φυσικά είναι και οι άνθρωποι που επιλέγει κανείς να έχει στη ζωή του. Θα έλεγα ότι είναι και τα δύο, και αυτά τελικά είναι που δίνουν στη ζωή του καθενός από εμάς όλα τα χρώματα που έχει αυτή η ζωή.

Θεωρείτε ότι σήμερα ζούμε σε μια έρημη χώρα, εντός και εκτός εισαγωγικών;

Νιώθω ότι η έρημη χώρα είναι εκτός εισαγωγικών, αλλά είναι σίγουρα μια εσωτερική κατάκτηση γιατί όλα ξεκινούν από κει. Οπως και στους ήρωες της σειράς αυτής, η Ερημη Χώρα είναι μια εσωτερική έρημη χώρα που μ’ αυτήν παλεύουν, αυτή τους πονάει, αυτή τους προχωράει, αυτή τους πληγώνει, νομίζω ότι η χώρα είναι μέσα μας.

Στην καριέρα σας εσείς έχετε δοκιμαστεί σε όλα τα είδη της υποκριτικής, από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση μέχρι και το θέατρο. Πού νιώθετε πιο κοντά;

Είναι τόσο πολλές οι παράμετροι που διαμορφώνουν την κάθε δουλειά, που θα σας έλεγα ότι πάντα είναι σχετικό. Εννοώ ότι από μόνο του το μέσο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το θέατρο, που είναι πολύ διαφορετικά μέσα, δεν είναι μία συνθήκη. Παίζουν ρόλο και οι διάφορες άλλες συνθήκες που διαμορφώνουν το κάθε πρότζεκτ, την κάθε δουλειά. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο κινηματογράφος είναι με έναν δικό του, ιδιαίτερο τρόπο, ίσως επειδή ξεκίνησα με αυτόν, στην καρδιά μου.

Πόσο εύκολο είναι για έναν έλληνα ηθοποιό να φύγει από την εσωστρέφεια της ελληνικής αγοράς και να δοκιμαστεί στη διεθνή;

Θα έλεγα ότι δεν είναι εσωστρεφής η αγορά αυτή τη στιγμή. Ισα ίσα, νομίζω πως υπάρχει μια τάση προς τα έξω μεγάλη, και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Οι σειρές φτιάχνονται και με σκοπό την αγορά εκτός Ελλάδας και αυτό είναι πολύ αισιόδοξο και πολύ σημαντικό. Μόνο χαρά δίνει και μακάρι να συνεχιστεί. Πιστεύω ότι το πιο σημαντικό είναι να ξεκινάει κανείς θέλοντας να κάνει κάτι με αγάπη, πάθος και με φροντίδα στη χώρα του. Ξεκινάει κανείς έχοντας ένα όραμα, θέλοντας να πει μια ιστορία. Αυτό είναι το πιο σημαντικό δεδομένο. Να ξεκινάει από ‘κεί και να θέλει να την πει μ’ έναν τρόπο που έχει φανταστεί, που έχει ονειρευτεί. Αυτό είναι η προϋπόθεση, νομίζω, για την τέχνη. Η προσωπική ανάγκη να πεις μια προσωπική ιστορία. Αν αυτό το κάνεις με αγάπη, φροντίδα, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, πάθος, ρισκάροντας, νομίζω ότι δεν υπάρχει περίπτωση αυτό να μην ταξιδέψει και στους θεατές εντός κι εκτός της χώρας.

Οταν ένας ηθοποιός γνωρίζει πολύ μεγάλη επιτυχία και δεν εκμεταλλευτεί τους δρόμους που ανοίγονται μπροστά του, μπορεί όλος αυτός ο «θόρυβος» που γίνεται γύρω από το όνομά του κάποια στιγμή να λειτουργήσει εναντίον του;

Το θέμα είναι ότι ένας ηθοποιός, αν τον αφορά μόνο ο «θόρυβος» που γίνεται γύρω από το όνομά του, θα κινηθεί με βάση αυτό. Είναι πολύ υποκειμενικό αυτό. Εξαρτάται από το ποιο είναι το ζητούμενο του καθενός. Το να γίνει ευρέως γνωστός κάποιος μέσα από μία δουλειά… εμένα μου συνέβη από την πρώτη μου ταινία, το «Hardcore», όταν ακόμα ήμουν στη σχολή. Μου συνέβαινε στον δρόμο να με σταματάει κόσμος και να μου λέει ότι με είδε στο σινεμά. Αν αυτό ήταν για μένα ζητούμενο, ένας σκοπός, τότε θα μπορούσε να τελειώσει εκεί. Προσωπικά δεν ήταν για μένα ζητούμενο να είμαι αναγνωρίσιμη. Το σημαντικό για μένα είναι να είναι αναγνωρίσιμη η δουλειά μου, όχι εγώ ως πρόσωπο. Το να μιλάει η δουλειά μου στους θεατές. Το να μιλάνε οι ηρωίδες μου. Αυτό είναι το σημαντικό και αυτό έχω τη μεγάλη χαρά, την τύχη να το έχω βιώσει και να το βιώνω. Είναι ένα δώρο. Είμαι πολύ ευτυχής.