Θηλυκότητες

Οι κοινωνίες μας δείχνουν ότι προχωράνε μπροστά. Αλλοι υποστηρίζουν το αντίθετο. Προς αποφυγή απαρίθμησης επιχειρημάτων, προτείνουμε ένα βιβλίο της πρόσφατης εκδοτικής παραγωγής και παραθέτουμε το απόσπασμα που δίνει τροφή για σκέψη:

«Πάντα είχα μία θεωρία ότι για να είσαι out and proud πρέπει να είσαι in and safe. Γι’ αυτό προσπαθούσαμε να κάνουμε τη δική μας λογοτεχνία, τα δικά μας μπαρ, το δικό μας σινεμά: τα άτομα που δεν ήταν ενδυναμωμένα χρειαζόντουσαν ένα ασφαλές περιβάλλον για να μπορούν να βγουν έξω και να είναι περήφανα… Και όταν έχεις να κάνεις με έναν πληθυσμό κακοποιημένο, όπως είναι οι ΛΟΑΤΚΙ – αλλά πόσο μάλλον οι γυναίκες, που λαμβάνουν διπλή κακοποίηση και ως λεσβίες και ως γυναίκες –, δεν γίνεται να τους λες, ως γκέι αγόρι, καπηλευόμενο την τρανς ταυτότητα: «Οχι, δεν θα έχεις τον δικό σου χώρο, γιατί κι εγώ θηλυκότητα είμαι κι έχω το δικαίωμα να μπω μέσα», ενώ η είσοδος σε τρανς άτομα επιτρεπόταν ήδη…

Το ξέρω ότι θα θυμώσω πολλούς λέγοντας αυτά, αλλά πιστεύω ότι τα γκέι αγόρια έχουν χρησιμοποιήσει σαν δούρειο ίππο τα τρανς άτομα για να μην αφήσουν ούτε ένα σημείο ανέγγιχτο για να ενδυναμώνονται οι γυναίκες. Τα cis αγόρια θέλουν να μπαίνουν μέσα με το έτσι θέλω. Πάλι τα βάζουν με μια κοινότητα αδύναμη, με τον αδύναμο. Εκμεταλλεύονται το πονεμένο τρανς κομμάτι, το καταπατούν με την εμμονή τους να υιοθετούν όποια ταυτότητα φύλου τους βολεύει, αρκεί να μπουν μέσα. Αυτό το πράγμα τα τρανς άτομα δεν το κάνουν. Αυτό είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των cis σε μια πατριαρχική κοινωνία.

Για μένα, όλη αυτή η κόντρα μεταξύ τρανς και φεμινιστριών είναι πατριαρχία από την άλλη μπάντα: νιώθω ότι η πατριαρχία έχει χρησιμοποιήσει ως δούρειο ίππο την τρανς κοινότητα για να μην αφήσει τίποτα όρθιο, για να μην υπάρχουν γυναικείοι χώροι…».

Από το «Μια λεσβιακή ζωή» της Maria Cyber/Μαρίας Κατσικαδάκου (εκδόσεις Το  Ροδακιό)