Βάρος

Το κείμενο με τις επικρίσεις για τη χρήση alt right εργαλείων ερμηνεύθηκε από πολλούς ως προαναγγελία μιας θεαματικής εξόδου. Σύμφωνα με την άλλη ανάγνωση, ως καινούργια εσωκομματική αντιπολίτευση θα περιμένει υπομονετικά – αλλά όχι σιωπηλά – την εκλογική εξαέρωση στις ευρωκάλπες, ώστε να αμφισβητήσει με αδιάψευστα δεδομένα την ηγεσία και να ανακαταλάβει το κόμμα. Αυτή η δεύτερη εκτίμηση, βέβαια, παραβλέπει τη μεγάλη εικόνα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, 50 μέρες μετά την εκλογή του νέου αρχηγού από τη βάση, δεν είναι απλά ένα συντετριμμένο με νταμπλ σκορ στις εθνικές αναμετρήσεις κόμμα. Είναι ένα απαξιωμένο κόμμα. Οι ψηφοφόροι χωρίς κομματικές ταυτίσεις, η πλειονότητα δηλαδή αυτών που τον εγκαταλείπουν από την 21η Μαΐου κι έπειτα, δεν διαβλέπουν καμία προοπτική επιστροφής του στην κατηγορία των κομμάτων εξουσίας.

Η Κουμουνδούρου μπορεί να θεωρεί ότι απαλλάχθηκε από τα βαρίδια της παλιάς φρουράς. Ωστόσο, το τελευταίο δίμηνο δείχνει καθαρά πως το πιο δυσβάσταχτο βάρος είναι το ίδιο το brand ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πλέον είναι φορτωμένο με τα λάθη του κυβερνητικού παρελθόντος, τις αμφισημίες της δεύτερης φοράς στην αξιωματική αντιπολίτευση, μία ακόμη διάσπαση και το πολακικό του παρόν.