Συνθήματα {CR}

H διάγνωση είναι κατηγορηματική και δεν σηκώνει καμιά αμφιβολία. Σύμφωνα με τον Στέφανο Κασσελάκη, δεν είναι άρρωστη μόνο η αξιωματική αντιπολίτευση. «Βαριά άρρωστο» είναι και το σύστημα, «και μάλιστα πολύ», όπως είπε στο χθεσινό του «διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό». Ευτυχώς όμως είναι εκείνος εδώ για να θεραπεύσει τόσο την πρώτη όσο και το δεύτερο. Να κάνει πράξη το Ελληνικό Ονειρο. Και να κάνει την Ελλάδα μια «σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα».

Η υγεία του ΣΥΡΙΖΑ, πράγματι, δεν είναι ζηλευτή. Οι δύο διαδοχικές ήττες τον βύθισαν σε βαθιά κρίση και η αλλαγή ηγεσίας δεν έχει φέρει, ακόμη τουλάχιστον, την πολυπόθητη ανάκαμψη. Ο νέος πρόεδρος μοιάζει να πιστεύει ότι για την κρίση αυτή δεν ευθύνεται ούτε ο προκάτοχός του (τον οποίο χαρακτήρισε «σεμνό και ταπεινό»), ούτε ασφαλώς ο ίδιος (στον οποίο η «κοινωνία» έδωσε εντολή να τα αλλάξει όλα), αλλά το ότι «σύντροφοι μισούν συντρόφους» και «στελέχη προσβάλλουν το ίδιο τους το κόμμα». Είναι λοιπόν αποφασισμένος να προχωρήσει με κάθε τρόπο σε διαγραφές και εκκαθαρίσεις, προκειμένου να επιτύχει την εξυγίανση του κόμματος.

Το ζήτημα είναι αν θα προλάβει. Γιατί από χθες άρχισαν οι αποχωρήσεις, που τις επόμενες ημέρες αναμένεται να συνεχιστούν. Οταν το κύμα αυτό ξεφουσκώσει, και γίνει ο απολογισμός, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ασφαλώς ένα ριζικά διαφορετικό κόμμα. Το τι απήχηση θα έχει στον κόσμο θα το δείξουν οι δημοσκοπήσεις και οι ερχόμενες ευρωεκλογές.

Οσο για το περίφημο «σύστημα», είναι εύκολο να προβαίνει κανείς σε απαξιωτικούς και ισοπεδωτικούς χαρακτηρισμούς. Οπως είναι εύκολο και να βαφτίζει τον εκσυγχρονισμό «διαπλοκή», υπό τα χειροκροτήματα του Π. Πολάκη. Αυτού του είδους η φρασεολογία έχει όνομα: λέγεται λαϊκισμός. Ομως η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω της αυτό το στάδιο. Και διαθέτει σήμερα μια κυβέρνηση με νωπή και ισχυρή εντολή, όπως διαθέτει και θεσμούς που λειτουργούν με αποτελεσματικότητα και αίσθημα ευθύνης, έστω κι αν κατά καιρούς δέχονται αμφισβήτηση και κριτική.

Η χώρα δεν χρειάζεται λοιπόν μεσσίες. Αλλά κόμματα που κυβερνούν και κόμματα που ελέγχουν. Εκεί κρίνονται οι πολιτικοί, όχι στη δύναμη των συνθημάτων.