Η ιστορία του Τούπακ Σακούρ και η επιρροή της μητέρας του

Τις τρεις δεκαετίες που ο Τούπακ έχει φύγει από τη ζωή, πολλά ντοκιμαντέρ επιχείρησαν να αναδείξουν την προσωπικότητά του, μέσα από τη δουλειά και τη δράση του. Κανένα, ωστόσο, δεν κατάφερε να εισχωρήσει τόσο εις βάθος και να διαπεράσει το προσωπείο του σκληρού ράπερ όσο το «Dear Mama», το νέο φιλμ του Αλεν Χιουζ που είναι διαθέσιμο στο Disney+. Αυτή η βαθύτητα προσωπική σειρά πέντε επεισοδίων φέρνει στο φως τον αληθινό εαυτό του Τούπακ Σακούρ, συσχετίζοντάς τον με την επιρροή που είχε πάνω του η μητέρα του Αφένι. Η ίδια ήταν επαναστάτρια, διανοούμενη και ηγέτιδα του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων τη δεκαετία του 1970 για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών. Εν μέσω φυλετικού διχασμού και μιας ανδροκρατούμενης θεώρησης του κόσμου, η Αφένι με τις προοδευτικές, φεμινιστικές ιδέες της δεν έκανε ποτέ βήμα πίσω υπερασπιζόμενη την ιδεολογία της. Η στάση της άφησε μεγάλο αποτύπωμα στον γιο της, ο οποίος στα μόλις 25 χρόνια που πρόλαβε να ζήσει, αναδείχθηκε σ’ έναν καλλιτέχνη ποιητή, έναν πολιτικό οραματιστή που για πολλούς είναι ο μεγαλύτερος ραπ καλλιτέχνης στην ιστορία του είδους κι έχει γράψει το όνομά του με μεγάλα γράμματα στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Το «Dear Mama», το οποίο είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε δημοσιογραφικό preview, αναδεικνύει το ίδιο μονοπάτι που τράβηξαν τόσο η Αφένι όσο και ο Τούπακ Σακούρ και στέκεται στις πιο σημαντικές στιγμές της πορείας του. Δεν είναι τυχαίο που ο Χιουζ επέλεξε να ονομάσει έτσι το ντοκιμαντέρ, δανειζόμενος τον στίχο από το ομώνυμο τραγούδι του ράπερ. Οσο όμως κι αν το μοτίβο της ζωής των δύο πρωταγωνιστών του επαναλαμβάνεται, ο τραγουδιστής με τις αποφάσεις του υπήρξαν φορές που ανέτρεψε τα πάντα, συχνά με ολέθριες συνέπειες. Ενα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία του ντοκιμαντέρ είναι η προβολή σπάνιου υλικού σε συνδυασμό με τις αφηγήσεις προσώπων του περιβάλλοντός του, από τους πρώτους του μάνατζερ και τους ανθρώπους που τον ανέδειξαν, μέχρι τον ξάδελφο, τη θεία του και τον Snoop Dogg, συνεργάτη του στη δισκογραφική Death Row Records. Ο τελευταίος, μετά την απόκτηση της συγκεκριμένης εταιρείας, έχει βαλθεί να αξιοποιήσει το πιο πολύτιμο περιουσιακό της στοιχείο: τη μουσική του Τούπακ, η οποία μέχρι σήμερα παραμένει όχι μόνο επίκαιρη αλλά και εξαιρετικά ζωντανή.

Η αφήγηση ξεκινά με τη δολοφονία του ράπερ τον Σεπτέμβριο του 1996, έπειτα από ανταλλαγή πυροβολισμών σε καζίνο του Λας Βέγκας κι από εκεί αρχίζει να ξετυλίγεται ο μίτος της ζωής και του έργου του. Αντίθετα από ό,τι συνηθίζεται σε βιογραφικά ντοκιμαντέρ, ο Χιουζ δεν επιχειρεί εδώ μια αγιογραφία αλλά την αποτύπωση όλων των χρωμάτων που συνέθεταν κάποτε τον καλλιτέχνη. Γι’ αυτό κι επιστρατεύονται αποσπάσματα από τις καταθέσεις του στην αστυνομία και το δικαστήριο, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον νόμο, από συνεντεύξεις του ίδιου όπου εξηγεί τους μπελάδες που προκάλεσε στον εαυτό του, ενώ με τις σχετικές υπόλοιπες μαρτυρίες να συμπληρώνουν τα κενά της ιστορίας, του προσδίδουν μια πολύ ανθρώπινη διάσταση, υποταγμένης συχνά στα πάθη της και τα παιδικά βιώματά της. Ετσι, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να συστήσει τον Τούπακ σε όλους, μα κυρίως στη νεότερη γενιά που ενδεχομένως να στέκεται στον τραγικό θάνατό του και τη σημασία του ως ράπερ, αφήνοντας τον ρόλο του συμβόλου να υποχωρήσει μπροστά σε εκείνον του νεαρού άνδρα που πρόλαβε σε μόλις 25 χρόνια να έχει μια γεμάτη ζωή.