17 Νοέμβρη του ’73
Το ποίημα αυτής της εβδομάδας, ειδικά για την περίσταση του αφιερώματος, είναι του Κώστα Τσιούφη, ο οποίος γεννήθηκε στον Βόλο το 1954. Εκανε τις βασικές του σπουδές στο Βαρβάκειο Πρότυπο Εξατάξιο Γυμνάσιο και είναι διπλωματούχος ΗΜ ηλεκτρολόγος μηχανολόγος μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Το 1973 ήταν δευτεροετής φοιτητής της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων Μηχανικών στο ΕΜΠ
τώρα
που όλα έχουν γραφεί
κι όλα έχουν ειπωθεί
να πω
για τα γυμνά φιλιά μας
και τις μετέωρες τις αγκαλιές στον σκοτεινό αγέρα
εκείνη την παράξενη χρονιά που άνοιξη δεν νιώσαμε
και για τα χέρια μας
που στύβανε τις πέτρες της σκληρής ζωής
για τα χρωματιστά μας όνειρα
και τα συνθήματα που γέμισαν οι τοίχοι
για τα διάσπαρτα άνθη του ανέμου που χάθηκαν
και τις λευκές σελίδες
για τις φωνές της ήττας
όταν ακούστηκαν οι κρότοι των βαρβάρων
στη μνήμη μας βαθιές
και ανεξίτηλες οι χαρακιές
ζήσαμε
πάνω σε βήματα αέναων κυμάτων
σαν μια κλωστή που εδώ κι εκεί
η δίνη των σκληρών καιρών την παρασέρνει
ελπίζοντας
στο φως να νιώσουμε
τη γεύση των χρωμάτων












