Ξύπνα, η ώρα άλλαξε

Λυπάμαι, ξέρω πόσο πολύτιμος έχει γίνει ο ύπνος σου, πόσο ανάγκη έχεις αυτό το ελάχιστο διάστημα όπου μπορείς να κάνεις cut-delete απ’ όλα, πόσο τα όνειρα (κάποια όνειρα τουλάχιστον) έχουν γίνει παρηγοριά και καταφύγιο, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να ξυπνήσεις γιατί η ώρα άλλαξε και πρέπει να οργανωθείς· να προσαρμοστείς. Οχι τίποτα άλλο, αλλά για να βγει κι αυτός ο χειμώνας. Ή και κάτι παραπάνω, όσο μας παίρνει.

Μόλις ξυπνήσεις, θα δεις το φως λίγο διαφορετικό. Ισως να μπερδευτείς. Γιατί ναι μεν νυχτώνει νωρίτερα κι ο ήλιος είναι πλαγιαστός, αλλά είναι ζεστός, καυτός. Και τα λουλούδια στις γλάστρες σου δεν έχουν σταματήσει να μπουμπουκιάζουν σε μια διαρκή κι αειφόρα ανοιξιάτικη σύγχυση, και τα πουλιά που περνούν από το μπαλκόνι σου ξελαρυγγιάζονται, εξίσου αποσυντονισμένα. Ωραία είναι όλα αυτά βέβαια, αλλά κάπου πιο πέρα οι φωτιές του καλοκαιριού συνεχίζουν να στραφταλίζουν με φλόγες ακατάβλητες που θρέφονται από τον εαυτό τους, κι ακόμα πιο πέρα πάγοι λιώνουν με πάταγο και αυξανόμενη ταχύτητα, ενώ ζώα και ερπετά παραιτούνται, ισχνά κι αποκαμωμένα, από τον κύκλο της διαβίωσης.

Θα ακούσεις ήχους διαφορετικούς. Κυρίως όπλων, ρουκετών, εκρήξεων, αλλά αν στήσεις αφτί θα ακούσεις και τους ανθρώπινους· κραυγές, θρήνους, κατάρες, τέτοια. Θα πρέπει τώρα λοιπόν να συνειδητοποιήσεις ότι δεν παρακολουθείς σινεμά, ότι τα κτίρια που κάνουν ένα μπαμ και γκρεμίζονται, οι στρατιώτες που κάνουν όσα κάνουν πάντα οι στρατιώτες, τα σωριασμένα πτώματα δεν είναι ειδικά εφέ και κομπάρσοι αλλά κάτι που συμβαίνει στ’ αλήθεια. Ναι, πρέπει να το συνειδητοποιήσεις αυτό και θα δυσκολευτείς. Γιατί όχι μόνο προτιμάς να βλέπεις τέτοια μόνο στο σινεμά, αλλά και γιατί το παιδί σου, καθισμένο δίπλα σου στον καναπέ, παίζει στο τάμπλετ του κάτι παρόμοιο: γελάει χαρούμενο καθώς μαζεύει πόντους με τους σκοτωμένους του κι εσύ πρέπει τώρα να του εξηγήσεις ότι, όμως κάπου όχι πολύ μακριά του, αυτά γίνονται στ’ αλήθεια, μόνο που τα κτίρια και οι σκοτωμένοι δεν ξανασηκώνονται και κανένας δεν μαζεύει πόντους έτσι – ε, όχι ακριβώς. Κι ότι ίσως καλύτερα να παίξει άλλο παιχνίδι, γιατί όταν τα παιχνίδια μπερδεύονται με την πραγματικότητα δεν κερδίζει η πραγματικότητα.

Λυπάμαι που πρέπει να ξυπνήσεις, αλλά η ώρα άλλαξε. Η ώρα σου. Ο χρόνος σου. Και πολλά απ’ όσα υπήρχαν μέσα τους, που ήταν δικά σου. Tα τοπία του μυαλού σου. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, οι αλλαγές χρειάζονται, αλλά χρειάζεται κι εσύ να προσαρμόσεις τις προσδοκίες σου ή τουλάχιστον τις ανάγκες σου. Και κάποιες σταθερές σου. Σταθερές: είχες, ξέρω, κάποιες για έναν κόσμο καλύτερο. Πιο δίκαιο, πιο ασφαλή. Για αγώνες σωστούς και άδικους, για κράτη-εισβολείς και λαούς-αμυνόμενους, για μόρφωση και πολιτισμούς, μισαλλοδοξίες και φανατισμούς. Είχες, ίσως, μια κάποια πεποίθηση ότι οι μεγάλες αμαρτίες, τα μεγάλα εγκλήματα, δεν μπορούν να ξαναγίνουν. Είχες, ίσως, μια κάποια ιδέα για την «Αριστερά» (δεν χρειάζονται λεπτομέρειες, τα βασικά είναι γνωστά, χρησιμοποιώ τον όρο από ένα κοινό λεξιλόγιο, αν και δεν είμαι σίγουρη ότι συνεννοούμαστε όλοι με αυτόν), που τώρα όμως κάπως μπερδεύτηκε. Η ώρα άλλαξε, το φως πλάγιασε. Οι προβολείς συνεχίζουν ακτινοβόλοι, οι υποσχέσεις μιλούν ακόμα για μια αειφόρο άνοιξη, αλλά υπάρχει η σύγχυση: τώρα όλα μοιάζουν με κάποιο παιχνίδι, αλλά πώς το λένε; Ποιοι είναι οι όροι του, ποιοι οι παίκτες του, ποιοι κερδίζουν πόντους;

Μόλις ξυπνήσεις, δεν θα βρεις πολλά καινούργια. Οι δείκτες γύρισαν πίσω, πίσω. Πολλά που νόμιζες ότι πέρασαν μια για πάντα είναι και πάλι εδώ. Πολλά που ήξερες από παλιά (που είχες δει, διαβάσει, αγαπήσει, φοβηθεί) τα ανακαλύπτουν τώρα άλλοι, ξανά από τη αρχή, αλλά αλλιώς. Με κάτι σαν έκπτωση. Μπορεί εσένα να σου φανούν λίγο εύκολα, λίγο φθηνιάρικα, και μπορεί να μην κάνεις λάθος. Και το πιο δύσκολο θα είναι ότι θα σου ζητήσουν να τα θαυμάσεις και να τα πιστέψεις σαν να τα ακούς για πρώτη φορά, σαν να μην τα έχεις ακούσει και πιο παλιά, πολύ καλύτερα.