Η νέα Ουχάν

Σύμφωνα με το κυρίαρχο αφήγημα της εσωκομματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ το φαινόμενο Κασσελάκη αντιμετωπίζεται κάτι σαν την έλευση του κορωνοϊού. Ενας ιός που, όπως και με την Covid, πολλοί υποστηρίζουν ότι κατασκευάστηκε σε κάποιο εργαστήριο – αυτή τη φορά στις ΗΠΑ και όχι στην Κίνα – προκειμένου να καταστρέψει τα υγιή αριστερά κύτταρα του ΣΥΡΙΖΑ και τελικώς να το θέσει υπό τον έλεγχό του, οδηγώντας το ακόμη και στον θάνατο. Ως νέα Ουχάν προσδιορίζεται η εκλογική διαδικασία από τη βάση που επέτρεψε τη μαζική διασπορά του. Για κάποιους, ξενιστής δεν αποκλείεται να ήταν ο πρώην αρχηγός του, ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ ως μέσο προστασίας και ελλείψει εμβολίου, προκρίνεται η αποφυγή περαιτέρω επαφών με τη δημιουργία ενός νέου κόμματος.

Μια άλλη προσέγγιση παραπέμπει στη διαμάχη εικονοκλαστών και εικονολατρών. Από τη μια, οι μεν επιχειρούν να αντλήσουν τη νομιμοποίησή τους στην παραδοσιακή αυθεντία της ιστορικής διαδρομής στον χώρο της Αριστεράς, με όρους ορθοδοξίας και ιδιοκτησίας και από την άλλη στη χαρισματική αυθεντία, ενός προσώπου με μεσσιανικά χαρακτηριστικά που θα το οδηγήσει στη γη της επαγγελίας, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η κατάκτηση της εξουσίας μέσα από ένα νέο αλλά απροσδιόριστο αριστεροκεντρώο, με δεξιές αναφορές πρόταγμα.

Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν αποδέχθηκε το γεγονός ότι έγινε κόμμα εξουσίας λόγω της κρίσης, είδε ως καταναγκαστική την κυβερνητική του θητεία – μα κάθε κυβέρνηση διαχειρίζεται το πραγματικό και όχι το ιδεατό περιβάλλον – και με ευθύνη του κ. Τσίπρα, από το 2019 και μετά δεν αξιοποίησε τις πολύτιμες εμπειρίες του παρελθόντος και δεν μετεξελίχθηκε σε ένα σύγχρονο κόμμα, που θα συνδέεται και θα εκφράζει τις προσδοκίες μεγάλων τμημάτων του εκλογικού σώματος ως εναλλακτική και πειστική κυβερνητική επιλογή. Οχι ως λαϊκίστικη ή ανερμάτιστη ιδεοληψία.

Το κακό για όσους διαμαρτύρονται για τα καινά δαιμόνια που εισάγει ο νέος αρχηγός είναι ότι επικαλούνται μια αριστεροσύνη που απενεργοποίησαν κατά τα μνημονιακά χρόνια εξουσίας και το χειρότερο, πολλοί εξ αυτών ηττήθηκαν στις βουλευτικές και όλοι μαζί στις εσωκομματικές εκλογές. Και δυστυχώς για εκείνους, κανείς και καμιά τους δεν μπορεί να αναφωνήσει: «ανθ’ ημών Κασσελάκης».

O νέος πρόεδρος είναι γέννημα της βαθιάς υπαρξιακής κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ και όχι το αντίδοτο αντιμετώπισής της. Η επένδυση μελών και στελεχών σε έναν από μηχανής θεό χωρίς καμία πρότερη γνώση θέσεων, προσωπικότητας και δεξιοτήτων είναι κίνηση απόγνωσης για τη λύτρωση από ένα δράμα επαναλαμβανόμενων αποτυχιών, μακριά από κάθε έννοια ορθολογισμού.

Το ζήτημα δεν είναι η αμφισβήτηση, ούτε οι διαγραφές – άλλωστε η συμβίωση είναι ασφυκτική και για τις δύο πλευρές και η χάραξη νέας πορείας απαιτεί και οδυνηρές αποφάσεις.

Μολονότι πρέπει να πιστωθεί στον κ. Κασσελάκη ότι κέντρισε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και κινητοποίησε την κομματική βάση με μία έξυπνη καμπάνια εικόνας, αιφνιδιασμού και αμφισβήτησης, έπεσε στην παγίδα της επιτυχίας του. Είναι άλλο να κερδίσεις μία εκλογή με όρους διαφορετικότητας και αυτοαναφορικότητας και άλλο να εγκλωβίζεσαι στη λογική της ατάκας και της ανατροφοδότησης περιεχόμενου στα social media. Χωρίς θεσμική προσαρμογή στον νέο του ρόλο και χωρίς συγκροτημένο πολιτικό λόγο δεν αποδομεί την κυβέρνηση αλλά το ίδιο του το κόμμα. Οπως και στο Διαδίκτυο οι followers εύκολα γίνονται haters. Είτε επιτύχει είτε αποτύχει, ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ο καταλύτης στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Η φύση απεχθάνεται το κενό.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy