«Στο θέατρο όλα δημιουργούνται απ’ το μηδέν»

Από τις 12 του μήνα δοκιμάζεται σε έναν νέο ρόλο πάνω στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς, καθώς θα εμφανίζεται στην «Εκατομμυριούχο», την αισθηματική κωμωδία του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Μαζί της θα παίζουν ο Νίκος Κουρής, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του ιδεαλιστή γιατρού, και μια ομάδα ηθοποιών: Βασίλης Κούκουρας, Ιβάν Σβιτάιλο, Μαριλού Κατσαφάδου, Βασίλης Τσιγκριστάρης, Ροζαμάλια Κυρίου, Στράτος Λύκος, Κατερίνα Σούσουλα κ.ά. Το ανέβασμα του Γ. Κακλέα, σε καινούργια διασκευή του Β. Τσιγκριστάρη και του ιδίου, δίνει μια φρέσκια ματιά στην «Εκατομμυριούχο», σε μια μουσικοθεατρική παράσταση που κινείται αριστοτεχνικά ανάμεσα στις «γραμμές» της αισθηματικής κομεντί και της κοινωνικοπολιτικής σάτιρας. Το έργο αφηγείται την ιστορία της Επιφάνια ντι Πάρεργα, η οποία αφότου κληρονόμησε τον πατέρα της εγκαταλείπει απογοητευμένη τον μποξέρ σύντροφό της κι ερωτεύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό, προστάτη των φτωχών, με τον οποίο αποφασίζουν να μπουν σε αμοιβαία δοκιμασία για να ανακαλύψουν εάν κάνουν ο ένας για τον άλλο. Για τον ρόλο της η Ελεωνόρα Ζουγανέλη μιλάει στα «Πρόσωπα».

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙ. Πότε δεν σταμάτησε η ανάγκη μου να βρεθώ ξανά στο θέατρο. Οι προτάσεις που είχα, μετά την Εντίτ Πιαφ, δεν ήρθαν την κατάλληλη εποχή, γι’ αυτό και δεν προχώρησαν. Το θέατρο και το τραγούδι δεν απέχουν πολύ μέσα μου. Ο κόσμος μ’ έχει στο μυαλό του και στην καρδιά του τακτοποιημένη ως τραγουδίστρια κι έτσι χρειάζεται να κάνω κάποια πράγματα για να τιμήσω και την αγάπη τους αλλά και τη διαδρομή μου. Το θέατρο αποτέλεσε την πηγή μιας ανάγκης να βρεθώ στον κόσμο της γνώσης. Γι’ αυτό πάντα θα νιώθω ευγνωμοσύνη.

ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ. Η διαδικασία προετοιμασίας που αφορά τη μουσική – συναυλίες, λάιβ – είναι διαφορετική. Εμένα όμως μου είναι πιο ευχάριστη εκείνη του θεάτρου. Το θέατρο απαιτεί να είσαι παρούσα, γιατί όλα δημιουργούνται από το μηδέν. Ακόμη και όταν επιστρέφω στο σπίτι μετά την πρόβα θα μελετήσω τον ρόλο. Μου αρέσει να μην αποχωρίζομαι την τέχνη μου. Μια δυσκολία σε ό,τι αφορά την υποκριτική τέχνη είναι πως πρέπει να διατηρήσεις αυτόν τον χαρακτήρα περνώντας από διαφορετικά συναισθήματα. Ο ρόλος σού δίνει κάποια στοιχεία – για παράδειγμα, η ηρωίδα που υποδύομαι είναι πλούσια, λίγο αστεία, λίγο νευρική. Από εκεί και πέρα πρέπει να ψάξεις μέσα σου να εντοπίσεις αυτά τα χαρακτηριστικά για να σχηματίσεις στην ουσία έναν καινούργιο άνθρωπο με τα στοιχεία που δίνονται από το κείμενο, με τα δικά σου, αλλά και κάποια που αντλείς από τη συνύπαρξη με τους άλλους. Εγώ δεν είμαι «καθωσπρέπει» στην κίνηση, ούτε έχω αυτή την αριστοκρατική τελειότητα της όρθιας πλάτης κ.λπ. Αυτά είναι τεχνικά, εξωτερικά χαρακτηριστικά τα οποία  καλούμαι να τα εξηγήσω: γιατί πρέπει να κάθομαι, ας πούμε, με τα χέρια σταυρωμένα; Σαφώς δεν μπορώ να βάλω στην άκρη τον χαρακτήρα μου σε μια μέρα και να γίνω κάτι άλλο. Δεν θα είχε και ενδιαφέρον φαντάζομαι. Μπορεί κάποιοι μεγάλοι ηθοποιοί να το κάνουν, αλλά εγώ αυτό που βλέπω στον Νίκο (Κουρή), τον οποίο θαυμάζω, είναι ότι πειραματίζεται, προτείνει, αποσύρει κάτι γιατί μπορεί να μην του άρεσε, δοκιμάζει. Για παράδειγμα, πριν αρχίσει το σώμα μου να λειτουργεί κομψά και λεπτεπίλεπτα, πολλά πράγματα δεν έγραφαν ωραία. Τώρα, νομίζω, ήρθε σε μια ισορροπία.

Ο ΡΟΛΟΣ. Η γυναίκα που υποδύομαι είναι μια μπίζνες γούμαν η οποία για έναν έρωτα που τη συνταράσσει μπαίνει στη διαδικασία να τσαλακωθεί ώστε να κατακτήσει το αντικείμενο του πόθου της. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι γοητεύεται από την αστεία πλευρά της ζωής και δεν «μασάει», τολμάει. Είναι και δικό μου χαρακτηριστικό αυτό και μακάρι να αποκτήσω περισσότερο αυθορμητισμό εξαιτίας της επαφής μου με τον ρόλο. Θα ήθελα να αποκτήσω την αυτοπεποίθησή της και την όρεξή της για όλα. Είμαι ένας άνθρωπος που έχω περάσει μεγάλες περιόδους ανασφάλειας και έχω δουλέψει πάρα πολύ για να την αποτινάξω – σε όσο περισσότερους τομείς μπορώ.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ. Ολοι οι άνθρωποι τη μεγαλύτερη ανασφάλεια τη νιώθουμε όταν είμαστε παιδιά – απλώς δεν τη συνειδητοποιούμε. Την ανακαλύπτουμε κάποια στιγμή της ζωής μας με αφορμή κάτι άλλο. Τα παραπάνω κιλά που είχα ως παιδί, για παράδειγμα, δεν ήταν η πηγή της ασφάλειάς μου αλλά το αντίθετο. Η παχυσαρκία μού χτυπούσε το καμπανάκι ότι κάτι μέσα μου δεν είναι καλά. Η εικόνα μου δεν συμβάδιζε με αυτό που θα ήθελα εγώ για τη ζωή μου. Και έτσι έκανα εσωτερικές αναζητήσεις, και ακόμη κάνω. Οπότε ευγνωμονώ το γεγονός ότι δεν ήμουν καλά και είχε ένα αποτύπωμα στο σώμα μου. Μεγάλωσα με αγάπη και είναι αυτή που νικάει στο τέλος. Ομως με τους γονείς μας, ακόμα και αν είναι οι καλύτεροι του κόσμου, μπορεί να μην είμαστε συμβατοί. Αυτοί θεωρούν ότι κάνουν το καλύτερο αλλά εμάς δεν μας αρέσει. Γι’ αυτό δεν υπάρχουν οι τέλειοι γονείς. Κι εγώ αν είχα παιδί είναι βέβαιο ότι θα έκανα λάθη. Είχα ταραχώδεις εποχές και με τους δυο γονείς μου.

Η ΜΗΤΕΡΑ. Η αλήθεια είναι ότι με τη μητέρα μου είχα πιο ουσιαστική σχέση. Είναι η πιο μεγάλη μου φαν και δεν αναφέρομαι στο καλλιτεχνικό κομμάτι. Επεδίωξε να με γνωρίσει και μου έδωσε πολλή ελευθερία. Δεν είχα ποτέ δεύτερη σκέψη για το τι θα πω στη μάνα μου αλλά και στον πατέρα μου. Αυτό ήταν ένα τίμημα για τη ζωή μου. Δεν δεχόμαστε εύκολα την ελευθερία του άλλου. Δυστυχώς, έτσι μπήκα στη διαδικασία των δεύτερων σκέψεων. Καταπιεζόμουν κι έτσι έμειναν στη ζωή μου άνθρωποι που μου επιτρέπουν αυτή την ελευθερία έκφρασης.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ. Ο πατέρας μου έχει ένα ταμπεραμέντο και ένα ελάττωμα: δεν ακούει. Βέβαια τον συγχώρεσα, σε νεαρή ηλικία, γιατί προέρχεται από μια οικογένεια κωφών. Ηταν ένα βίωμα που τον επηρέασε γιατί δεν υπήρχε κάποιος στην οικογένεια να του μιλάει και να χρειάζεται να τον ακούσει. Ομως όποτε τον έχω ανάγκη μού λέει αυτό ακριβώς που χρειάζεται, αυτό που θα με ωθήσει να κάνω το βήμα.