Αγωνία συγγραφέα

Τέλη Απριλίου ξεκίνησα ένα μυθιστόρημα με κεντρικό πρόσωπο την Πανδώρα Σταφυλά. Μια πολύ νέα γυναίκα, που μπαίνει από το πουθενά στον δημόσιο βίο, που επιδιώκει να εκλεγεί βουλευτής (ή βουλευτίνα ή βουλεύτρια) για να αποκομίσει το πιο εξωφρενικό όφελος.

Με ενέπνευσαν οι ίντριγκες και τα φαιδρά καμώματα, οι μάχες συμφερόντων και προσώπων, οι αγνές προθέσεις και οι μωροφιλοδοξίες που συνθέτουν ό,τι ονόμαζουμε πολιτική – κυρίως δε μικροπολιτική – στην Ελλάδα, από το 1821 μέχρι σήμερα. Διέθετα άφθονο υλικό, είχα από κοντά παρακολουθήσει κάμποσες εκστρατείες κομμάτων και υποψηφίων, μένοντας κατά κανόνα στη σκιά.

Το πιο ερεθιστικό; Να πλάσω μια ηρωίδα συνομήλικη με τον 21ο αιώνα. Ενα κορίτσι στον ανθό του, διαμορφωμένο στο ρευστότερο περιβάλλον, βομβαρδιζόμενο από την κούνια με πληροφορίες, εμπειρίες, θεωρίες, τόσο αλλιώτικο αλλά και τόσο ίδιο στον πυρήνα με τη μάνα του, ακόμα και με τη γιαγιά του. Εναν γυναικείο χαρακτήρα που να ξεφεύγει από τα απλοϊκά στερεότυπα του νεοφεμινισμού. Να υποφέρει μα και να απολαμβάνει τις αντιφάσεις της, να τα πίνει στα μπαρ σαν την «Παράξενη κοπέλα» του Μανώλη Χιώτη, να καταδύεται έπειτα στο χάος του Διαδικτύου, να διαδηλώνει με τους συμφοιτητές της – το μέλλον πότε να το τρέμει, πότε να το νιώθει του χεριού της, να λαχταρά να το στύψει και να το ρουφήξει, να μην αφήσει τίποτα που να μην το γευτεί, να μην το δοκιμάσει…

Κοιμόμουν και ξυπνούσα με την Πανδώρα, τα δάκτυλά μου κάλπαζαν στο πληκτρολόγιο, στο τέλος κάθε εργάσιμης ημέρας έστελνα – ευτυχώς – στον εαυτό μου με email ό,τι είχα γράψει. Ημουν συνεπαρμένος. Και ξαφνικά εμφανίστηκε ο Κασσελάκης!

Η ζωή αντιγράφει την τέχνη. Δεν υπάρχει όμως χειρότερη ντροπή για έναν συγγραφέα από το να τον κατηγορήσουν πως ξεπατικώνει τη ζωή και μάλιστα σε απευθείας μετάδοση. Είχα βεβαίως τα email, μπορούσα να αποδείξω ότι πρώτα εγώ φαντάστηκα έναν υποψήφιο από το πουθενά και ύστερα, τέσσερις μήνες αργότερα, εμφανίστηκε στο πανελλήνιο. Τι σχέση έχει εξάλλου ο ξανθός πρίγκιψ εξ Αμερικής με την Πανδώρα μου, που έχει ζυμωθεί στα Πατήσια και στις παραλίες του Κορινθιακού, ακούγοντας ραπ και λαϊκά, μετρώντας τα λεφτά της για ένα ακόμα ποτό; Ψιλά γράμματα. «Στέρεψες» θα αποφανθούν οι καλοθελητές. «Και μας ξεπετάς ένα μυθιστόρημα – θολή αντανάκλαση της επικαιρότητας…».

Αντιλαμβάνεσθε το κωμικοτραγικό της κατάστασης μου; Εντρομος παρακολουθούσα καθημερινά τον Κασσελάκη, να δω τι θα πει, τι θα κάνει. Ωστε να μην το πει, να μην το κάνει η Πανδώρα. Ως πολίτης είχα τις απόψεις μου. Ως συγγραφέας τράβαγα τα μαλλιά μου. Σαν ιός είχε τρυπώσει μέσα μου – μαζί με τον σύζυγο και με το σκυλάκι του – και απειλούσε να ροκανίσει ό,τι επινοούσα. Σαράντα πέντε χρόνια, από παιδί, γράφω και σκίζω. Ποτέ δεν μου είχε συμβεί κάτι παρόμοιο.

Σωματοποίησα την αγωνία. Μούδιασε το σαγόνι μου, άρχισαν να πονάνε τα δόντια μου. Στην «Εκμηδένιση» του Ουελμπέκ, ο ήρωας παθαίνει καρκίνο του στόματος. «Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σε μένα! Θα ταλαιπωρηθώ φρικτά ώσπου να πεθάνω! Ποια Πανδώρα πλέον και ποιος Κασσελάκης; Μακάρι να φανώ λίγο γενναίος…».

Οι γιατροί ασκούν επάνω μου μαγική επίδραση. Μόλις με εξέτασε η Ελεάννα, με τον φακό και με το καθρεφτάκι της και αποφάνθηκε πως η στοματική μου κοιλότητα και η γνάθος μου είναι απολύτως υγιείς, ακαριαία οι ενοχλήσεις εξαφανίστηκαν. Σάλταρα από την πολυθρόνα και τη φίλησα σταυρωτά. Αντί όμως να την πληρώσω και να φύγω, έπιασα να της διηγούμαι το βιβλίο που γράφω. «Πολύ ενδιαφέρον, πολύ ωραίο! Και μετά τι γίνεται;» σχολίασε κι έμοιαζε ειλικρινής – μήπως όμως απλώς την παρίστανε για να της αδειάσω επιτέλους τη γωνιά; «Απάντησέ μου σε ένα μονάχα» την κοίταξα στα μάτια. «Σου θυμίζει Κασσελάκη;». «Καμία σχέση…».

Για μισή ώρα την πίστεψα. Κάλμαρα. Μετά με ξαναζώσανε τα φίδια. Ηδη νιώθω έναν σφάχτη στον αριστερό γοφό. Τι θα απογίνω, Παναγίτσα μου;