Χάρη του έκανε

Η ειδησεογραφία σήμερα κυριαρχείται από μία τεράστια παρεξήγηση, η οποία ακρίτως αναπαράγεται παντού: η Εφη Αχτσιόγλου, λένε, αρνήθηκε να βοηθήσει τον Στέφανο Κασσελάκη, επειδή δεν δέχθηκε καμία θέση υπό τον νέο πρόεδρο. Πρόκειται για μέγα λάθος, που οφείλεται στην επιφανειακή ανάγνωση των γεγονότων.

Πράγματι, η κυρία Αχτσιόγλου αρνήθηκε οποιαδήποτε θέση, παραιτήθηκε μάλιστα και από εκείνη που είχε ως επικεφαλής του Τομέα Οικονομίας. Ας προσέξουμε όμως τους λόγους που επικαλέστηκε γι’ αυτή την αμιγώς προσωπική απόφαση, όπως τη χαρακτήρισε. Δεν έχει την ενέργεια, είπε, μετά από τους τελευταίους δύο μήνες και εξήγησε με διάθεση θυμόσοφη, για όσους δεν είμαστε πολιτικοί και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, ότι «ένας πολιτικός πρέπει να ξέρει πότε έχει ενέργεια και πότε όχι». Την καταλαβαίνω, προφανώς η υψωμένη αριστερή γροθιά του τέλους την εξάντλησε.

Επομένως, καλύτερα που δεν κέρδισε την ηγεσία η κυρία Αχτσιόγλου. Η εξάντλησή της θα ήταν η ίδια και θα έπρεπε να παραιτηθεί (ή, τέλος πάντων, να πάρει άδεια μετ’ αποδοχών από τα ηγετικά καθήκοντα), προκειμένου να αναλάβει τις δυνάμεις της. Φανταστείτε, λοιπόν, να εκλέγεται αρχηγός σε ένα κόμμα και να αποσύρεται την επομένη (άντε τη μεθεπομένη) από την κούραση! Και μη μου πείτε ότι ήταν η απογοήτευση της ήττας, διότι όλοι γνωρίζουμε πως η Αριστερά τρέφεται από τις ήττες της, στις οποίες βρίσκει πάντα τους πιο ωραίους αγώνες. Ισως, θέλω να πω, η κυρία Αχτσιόγλου να μην είναι 100% γνήσια αριστερή, αν ισχύει η υπόθεση της απογοήτευσης.

Υπό το πρίσμα αυτό, υπηρεσία προσέφερε στον νέο αρχηγό η κυρία Αχτσιόγλου, αποδεικνύοντας με τη στάση της ότι, εντέλει, δεν ήταν η κατάλληλη για την ηγεσία, λόγω έλλειψης φυσικών δυνάμεων και ηθικού σθένους. Με τη στάση της, βοήθησε τον Στέφανο Κασσελάκη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να είχε κάνει για να τον στηρίξει. Ελπίζω ο ευεργετηθείς να το αναγνώρισε και να την ευχαρίστησε επαρκώς.

Κατά τα λοιπά, όσο περνούν οι μέρες το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών βαθαίνει και εμείς οι τρίτοι, οι παρατηρητές, συνειδητοποιούμε το μέγεθος του ψυχολογικού κλονισμού που έχει υποστεί η Αριστερά μετά το ατύχημα. Από τη μια, λ.χ., βλέπουμε τον Νίκο Φίλη να κηρύσσει μόνος του τον πόλεμο κατά του Κασσελάκη και, από την άλλη, να συσπειρώνονται γύρω από τον νέο αρχηγό ισχυρές προσωπικότητες της Αριστεράς, όπως η κυρία Ράνια Θρασκιά, που δήλωσε ότι πρέπει να υπάρξει «νέο κόμμα», το οποίο μάλιστα το θέλει «κεντροαριστερό και βασισμένο στους αγώνες της Αριστεράς». Με τόσο λίγα δεδομένα και τόσο ισχυρά πάθη, κάθε πρόβλεψη είναι αβέβαιη και κάθε εκδοχή φαντάζει πιθανό υπό προϋποθέσεις.

Να κατορθώσει ο Κασσελάκης να βάλει τον ΣΥΡΙΖΑ σε τάξη υπό την ηγεσία του φαίνεται απίθανο, αλλά δεν μπορείς κιόλας να το αποκλείσεις εντελώς. Κατά τι πιθανότερο, θα έλεγα, είναι να παρακολουθήσουμε τους επόμενους μήνες είτε τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ είτε το δράμα της διόρθωσης ενός λάθους. Διόλου απίθανο, αν η κατάσταση ξεφύγει εκτός ελέγχου, να έχουμε ακόμη και επάνοδο του Τσίπρα. Ακούγεται εξωφρενικό, αλλά, αν μου έλεγαν πριν από ένα μήνα ότι ο Στέφανος Κασσελάκης θα ήταν ο επόμενος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, εξωφρενικό θα το έβρισκα επίσης. Ας μη το αποκλείουμε, λοιπόν, άλλωστε ο απελθών ούτε έχει να κάνει κάτι καινούργιο στη ζωή του, ούτε ξέρει να κάνει οτιδήποτε άλλο. Σε κάθε περίπτωση, το έργο θα είναι thriller κι εμείς θα διασκεδάσουμε.

ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ

Εντός των επομένων ημερών, πάντως, θα πρέπει να διευκρινιστεί εγκύρως τι ισχύει με τις στρατιωτικές υποχρεώσεις του νέου προέδρου. Στο κάτω κάτω, είναι μόλις 35 ετών, δεν είναι να πεις ότι γύρισε πίσω στα 55 του. Οχι δηλαδή ότι είναι απαραίτητο να έχει υπηρετήσει τη θητεία του ― ούτε για τον ίδιο ούτε, πολύ περισσότερο, για τον Στρατό. Πρέπει όμως να έχει διευθετηθεί και τυπικά το θέμα. Υπάρχουν τρόποι. Διάφοροι παράγοντες της ΝΔ (συνταξιούχοι σήμερα) μπορούν να τον συμβουλεύσουν πώς γίνεται, λ.χ., να υπηρετήσεις τρεις μήνες και μάλιστα στους βατραχανθρώπους ως δήθεν επίλεκτος. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, μπορεί να καταθέσει μια τροπολογία ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε η μαθητεία του νέου προέδρου δίπλα στον ναύαρχο γενικών καθηκόντων,  Ευάγγελο Αποστολάκη, να λογίζεται ως θητεία. Η κυβέρνηση δεν νομίζω ότι θα έχει αντίρρηση…

ΚΡΙΜΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Ασφαλής ένδειξη του χάσματος που χωρίζει τις δύο πλευρές στον ΣΥΡΙΖΑ, νικητές και ηττημένους, ήταν η στάση του Γιούκλιντ Τσαλακώτου, ο οποίος μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος θρήνησε την ηττηθείσα Αριστερά, αλλά δεν είχε ούτε μια κουβέντα για τον νικητή των εκλογών. Συμπεριφορά απαράδεκτη για public school boy, ενδεικτική όμως των αισθημάτων που επικρατούν στους εμφυλίους της Αριστεράς…