Μυρμήγκια

«Τι λες, Δαντόν, στήνουμε μια συνωμοσία;» «Οχι, φτάνω σε οργασμό. Κι όταν φτάνεις σε οργασμό, δεν συνωμοτείς». Η αυθεντικότητα αυτής της στιχομυθίας μεταξύ Ροβεσπιέρου και Δαντόν δεν έχει επιβεβαιωθεί (και το ρήμα jouir δεν μεταφράζεται ακριβώς «φτάνω σε οργασμό», αλλά πρέπει να είμαστε κόσμιοι). Την επικαλείται όμως ο γάλλος καθηγητής φιλοσοφίας Μικαέλ Φεσέλ (του οποίου το βιβλίο «Κόκκινα Φανάρια. Η ηδονή και η Αριστερά» μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ) για να στηρίξει την άποψη ότι η ηδονή, την οποία περιφρονεί η Αριστερά, αποτελεί μοχλό για την πολιτική δράση. Γιατί; Επειδή «είναι μια από τις βασικές μας πηγές ενέργειας! Η ανάμιξη στην πολιτική προκαλείται συχνά από την οργή, τα βάσανα. Για να μην πέσουμε όμως στη θλίψη, για να δράσουμε, η ηδονή, η χαρά, είναι αναγκαίες: μας συσπειρώνουν και προσφέρουν μια πρώτη νίκη κατά της κοινωνικής δυστυχίας και του φόβου. Εχουν μια λυτρωτική δύναμη».

Η αλήθεια είναι ότι έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που γραφόσουν στο ΚΚΕ εσωτερικού επειδή είχε τα ωραιότερα κορίτσια. Eχει μια μιζέρια σήμερα η Αριστερά, μόνο αγώνες, θυσίες και αμηχανία για τις απανωτές ήττες. Το έβλεπες προχθές στο απειλητικό χαμόγελο της Εφης Αχτσιόγλου όταν έστελνε από το διαρκές συνέδριο «ηχηρό μήνυμα» σε «όσους θέλουν την εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ» ότι «δεν θα κάνουμε πίσω». Το έβλεπες στο σηκωμένο χέρι του Νίκου Παππά όταν προειδοποιούσε ότι το κόμμα δεν θα κάνει τη στρουθοκάμηλο απέναντι στη «ΙΧ εξωτερική πολιτική» του Μητσοτάκη.

Ποιος υποψήφιος θα μπορούσε να ενθαρρύνει και στις σημερινές λαϊκές κινητοποιήσεις σκηνές σαν κι αυτή που περιγράφει ο Ζολά από την απεργία των ανθρακωρύχων του Μονσού, με «ζευγαράκια που πήγαιναν με ενωμένα τα στόματά τους να βρουν ηδονή πίσω απ’ τους τοίχους»; Ο Στέφανος Τζουμάκας, δύσκολα. Ο Στέφανος Κασσελάκης ξεκίνησε καλά, αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι για να έχει ελπίδες πρέπει να τα βάλει κι αυτός με το «σάπιο κράτος και το δεξιό παρακράτος».

Μένει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ένα από τα λίγα στελέχη της ελληνικής Αριστεράς που έχει χιούμορ. Αλλά κι αυτό το έχει αφήσει στην άκρη μπροστά στην επείγουσα ανάγκη να φύγει ο Μητσοτάκης. Για να συμβεί αυτό, είπε, χρειάζεται για την επόμενη τετραετία «δουλειά μυρμηγκιού». Μόνο; Από απολαύσεις τίποτα;

Σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου του, ο Φεσέλ θυμάται την ταινία του Μισέλ Λεκλέρκ «Πες μου το όνομά σου» (2010), όπου μια τολμηρή νέα γυναίκα (Σάρα Φορεστιέ) πηγαίνει με δεξιούς για να τους πείσει ότι υπάρχουν περισσότερες χαρές στο στρατόπεδο των αριστερών. Ποντάρει μάλιστα στη στιγμή του οργασμού για να κάνει τον προσηλυτισμό της, «πιστεύοντας ότι μια έντονη ηδονή θα πείσει τους εραστές της πως η αγάπη για το χρηματιστήριο ή το μίσος για τους ξένους μόνο μπελάδες και απογοητεύσεις μπορεί να φέρουν». Λέτε;