Οι εξωγήινοι και εμείς

Είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν; Δύσκολα θα βρει κανείς απάντηση σε αυτό το ερώτημα που να μην είναι απίστευτα τρομακτική. Η πιο εύκολη απάντηση, πάντως, είναι ότι δεν είμαστε μόνοι.

Δεδομένου του χρόνου που έχουμε χρειαστεί για να στείλουμε ανθρώπους στη Σελήνη και να κάνουμε κάποιες ανιχνεύσεις πέρα από τον Ουρανό, θα μπορούσαμε ενδεχομένως να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι όποιοι εξωγήινοι καταφέρουν να φτάσουν στη Γη θα διαθέτουν τεχνολογία που θα μας είναι τόσο γνώριμη και κατανοητή όσο και ένα πλυντήριο σε έναν σκύλο. Τα πραγματικά ρεαλιστικά σενάρια είναι πως είτε είμαστε τα μοναδικά λογικά όντα στο απέραντο Σύμπαν είτε ότι κάποια υπερ-ευφυή όντα υπάρχουν κάπου εκεί έξω, όμως δεν έχουμε ακούσει κάτι από αυτά για λόγους που, υποθέτω, είναι ακόμη πιο τρομακτικοί.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν αμέτρητα δισεκατομμύρια άστρα στο Σύμπαν και γύρω από έναν ικανό αριθμό εξ αυτών περιστρέφονται πλανήτες παρόμοιοι με τη Γη. Ακόμη και αν υποθέσει κανείς ότι οι πιθανότητες να υπάρχουν λογικά όντα σε κάποιον από αυτούς τους πλανήτες είναι πολύ μικρές και παρά το γεγονός ότι αυτοί βρίσκονται ασύλληπτα μακριά μας, η ηλικία του Σύμπαντος και ο αριθμός των πλανητών σημαίνουν πως θα έπρεπε μέχρι τώρα να έχουν υπάρξει έστω και λίγες κοινωνίες εξωγήινων, πολύ πιο προηγμένες από τη δική μας.

Το γεγονός ότι δεν μας έχουν στείλει χαιρετίσματα ίσως σημαίνει πως είμαστε υπό παρακολούθηση. Πιο πιθανό είναι, ωστόσο, ότι κάποιου τύπου τρομακτικό γεγονός συμβαίνει σε αυτούς τους πολιτισμούς με κάποια συχνότητα, εξαφανίζοντάς τους προτού καταφέρουν να φτάσουν σε εμάς.

Υπάρχει, για παράδειγμα, ένα ισχυρό επιχείρημα που λέει ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί να τα καταφέρει στα πρώτα της στάδια χωρίς να βασίζεται σε ορυκτά καύσιμα. Ετσι, εάν εμείς τα χρησιμοποιήσουμε όλα χωρίς να έχουμε πετύχει να στραφούμε πλήρως σε μια βιώσιμη εναλλακτική δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε στα αστέρια. Κατ’ αναλογία, ίσως ουδείς γαλακτικός πολιτισμός έχει επιτύχει να κάνει το άλμα στα διαστημικά του ταξίδια χωρίς να προκαλέσει ταυτόχρονα έναν βαθμό κλιματικής αλλαγής η οποία θα τον εξαφανίσει. Οσο για τις πυρηνικές κεφαλές, τον βιολογικό πόλεμο, την αδυναμία συμφωνίας σε οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι συλλογικά «καλό» για εμάς – όλα αυτά ίσως αποτελούν προβλήματα τα οποία καμία κοινωνία δεν κατάφερε ποτέ να υπερβεί.

Προσωπικά, λοιπόν, έχω φτάσει σε μια απάντηση σε όλα αυτά: ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε. Με γαλακτικούς όρους, άλλωστε, είμαστε παρόντες μόνο για μια στιγμή. Είναι, λοιπόν, απίθανο ένα γαλακτικό αρπακτικό να μας εξαφανίσει όλους στα περίπου 80 χρόνια που θα ζήσουμε. Ακόμη όμως κι αν γίνει αυτό, είναι λιγότερο πιθανό να το γνωρίζουμε προτού συμβεί.