Η χαρά του να ολοκληρώνεις ένα πενταράκι

Είναι σπάνιο κάποιος να ανυπομονεί να ασκείται συνεχώς – ακόμα κι αν του αρέσει να παίζει κατά καιρούς αθλητικά παιχνίδια (όπως κάνω εγώ) ή μετά βίας θυμάται την απευθείας διαδρομή για το σπίτι από το γραφείο επειδή πάντα κάνει πρώτα οπωσδήποτε στάση στο γυμναστήριο. Ακόμη και επαγγελματίες αθλητές λένε συχνά ότι θέλουν να αράξουν στο κρεβάτι και να λουφάρουν την προπόνηση.

Συνήθιζα να κάνω αυτό που ονομάζω «gym ‘n’ swim», δηλαδή «γυμναστήριο και κολύμπι», που είναι αυτό που φανταζόσασταν. Ποτέ δεν έκανα το ένα χωρίς το άλλο, γιατί η ευκαιρία να δροσιστώ στο νερό ύστερα από κάμποση ώρα στον διάδρομο ή στο στατικό ποδήλατο – και την απίστευτα έντονη δραστηριότητα του να… παρακολουθώ άλλους να σηκώνουν βάρη – ήταν πολύ ελκυστική. Ακόμα κι αν οι ώμοι μου πονούσαν από την κούραση και έκανα μόνο μερικούς γύρους στην πισίνα, ένιωθα απίστευτα καλά μετά. Δεν μου αρέσει να το γράφω γιατί θα ενοχλήσει πολύ κόσμο, όπως με ενοχλούσε κι εμένα όταν φίλοι δρομείς μού έλεγαν για το «runner’s high», το δρομικό «φτιάξιμο» που τους έδινε το τρέξιμο, ενώ σε εμένα έδινε την αίσθηση ότι οι πνεύμονές μου ήταν φτιαγμένοι από μπετόν. «Τι σόι πράγμα είναι αυτό το “φτιάξιμο”;» ήθελα να αντικρούσω. «Πού διάολο κρύβεται;».

Ωστόσο, επειδή ακριβώς πολλοί έγραψαν ακόμη και βιβλία για αυτό, είπα να του δώσω μια ευκαιρία και να δοκιμάσω να το πετύχω, φυσικά τρέχοντας.

Δεν είμαι ακόμα καλή στο τρέξιμο, κάτι που είναι ελαφρώς αποκαρδιωτικό να το παραδέχομαι. Αλλά όταν πέρασα την πρώτη γραμμή τερματισμού στο πρώτο μου πεντάρι, αφού ξαναξεκίνησα να γράφω χιλιόμετρα στους δρόμους, ένιωσα ενθουσιασμένη. ΟΚ, πέντε χιλιίομετρα είναι μια μικρή απόσταση σε σχέση με κάτι Μαραθωνίους, μα είναι δύσκολο όταν νιώθεις ότι τώρα, τώρα, θα πέθαινες τρέχοντας. Ομως ένα περίεργο πράγμα: όσο πιο κόκκινο γινόταν το πρόσωπό μου τόσο πιο χαρούμενη ένιωθα.

Θα μπορούσα να μιλήσω για τις ενδορφίνες εδώ, αλλά δεν θα το κάνω γιατί οι άνθρωποι μιλούν πολύ για τις ενδορφίνες.

Θέλω να περιγράψω το αποτέλεσμα χωρίς την επιστήμη: που είναι η εκτίμηση και το θαύμα του σώματος. Οχι το σχήμα ή το μέγεθος ή το εύρος της ικανότητάς του, αλλά το να φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του – ή να κατευθυνθεί προς αυτή την κατεύθυνση – ανεξάρτητα από τους περιορισμούς του.

Το να αρχίσω να το μετακινώ με οποιονδήποτε σημαντικό τρόπο και τακτικά είναι το πιο δύσκολο κομμάτι και ομολογώ ότι, προς το παρόν, είμαι στο σημείο που πρέπει να κάνω επανεκκίνηση. Αλλά ξέρω ότι θα αξίζει τον κόπο. Κι ότι αφού δουλέψω πολύ τα πόδια μου μέχρι να τα νιώθω να βαρύνουν, θα αποκτήσω «ελατήρια» στον βηματισμό μου.

Αναμφίβολα υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται στο σπίτι με παγοκύστες πάνω σε γόνατα και μηρούς οι οποίοι, διαβάζοντας αυτό το κείμενο, ανασηκώνουν τα φρύδια τους. Αλλά είμαι σίγουρη ότι θα επιστρέψουν, σαν εραστές, στη συγκίνηση μιας καρδιάς που χτυπά σαν τρελή. Ή – ωραία, θα το πω – σε αυτές οι ένδοξες ενδορφίνες.