POS παντού

H υποχρεωτική επέκταση των POS και των ηλεκτρονικών συναλλαγών, σε συνδυασμό με την υποχρεωτική έκδοση ηλεκτρονικών τιμολογίων, θα βοηθήσουν στον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Πρώτον, διότι οι συναλλαγές με κάρτες και μέσω τραπεζικών λογαριασμών καταγράφονται. Δεύτερον, διότι τα ηλεκτρονικά τιμολόγια μπορούν να δίνονται και αυτά στις τράπεζες και σε εταιρείες factoring για χρηματοδότηση, οπότε ένα μέρος των διασταυρώσεων θα μετατραπεί σε καθημερινή συνήθεια. Αυτό θα ενισχύσει την πραγματική εικόνα της αγοράς για τα οικονομικά μεγέθη των επιχειρήσεων – μικρών και μεγάλων.

Ομως, αυτά τα δύο μέτρα δεν αρκούν. Ακόμα κι αν γίνει υποχρεωτική η πληρωμή ενοικίου μέσω τραπεζικού λογαριασμού. Διότι, στην πράξη, η φοροδιαφυγή γίνεται έξω από τις ταμειακές μηχανές και τα POS. Ποιος μπορεί να ελέγξει για παράδειγμα εάν η πληρωμή του ενοικίου γίνεται με μετρητά, όταν δεν υπάρχει μισθωτήριο. Ποιος μπορεί να ελέγξει εάν πληρώθηκε ένας τεχνίτης, ένας γιατρός ή δικηγόρος με κάρτα, εφόσον η συναλλαγή θα γίνει χέρι με χέρι.

Δυστυχώς, στις καθημερινές συναλλαγές, ακόμα και σε κλάδους που σήμερα διαθέτουν POS, μπαίνει συνεχώς το δίλημμα: 1.000 ευρώ με μετρητά ή 1.300 ευρώ με κάρτα και απόδειξη; Προφανώς, εφόσον ο φορολογούμενος έχει πιάσει το όριο των υποχρεωτικών δαπανών με αποδείξεις, συμφέρει η συναλλαγή χωρίς απόδειξη. Αλλες φορές στην πράξη έχουμε ζήσει την άρνηση παροχής υπηρεσίας ή την πώληση προϊόντος όταν δείχνουμε την κάρτα ως μέσο πληρωμής.

Συνεπώς, παράλληλα με την επέκταση των ηλεκτρονικών συναλλαγών, την υποχρεωτικότητα και τα κίνητρα για πληρωμές με κάρτες και μέσω τραπεζικών λογαριασμών, θα πρέπει να υπάρξουν αντίθετα συμφέροντα μεταξύ αγοραστή και πωλητή. Δηλαδή αντί να συμφέρει και τους δύο η συναλλαγή με μετρητά, σε έναν από τους δύο να δημιουργεί ζημία, τόση ώστε να ξεπερνά το όφελος από την «έκπτωση» από τον ΦΠΑ.