Επενδυτική βαθμίδα

Η αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας στην επενδυτική βαθμίδα, η οποία αναμένεται μέχρι το τέλος του έτους – αν και ορισμένοι την περιμένουν νωρίτερα – αποτελεί ορόσημο. Περιορίζει τον κίνδυνο της χώρας και ταυτόχρονα προσελκύει επενδυτικά κεφάλαια, τα οποία από το καταστατικό τους μπορούν να κατευθυνθούν μόνο σε χώρες με επενδυτική βαθμίδα. Και τα κεφάλαια αυτά είναι περισσότερα από ό,τι εκείνα που παρακολουθούν τις χαμηλότερες βαθμίδες.

Ωστόσο, η επενδυτική βαθμίδα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί πανάκεια. Πριν από την κρίση χρέους και τα τρία μνημόνια, η Ελλάδα ήταν αρκετά υψηλότερα από το ελάχιστο όριο για να κατατάσσεται στις οικονομίες με επενδυτική βαθμίδα. Και είναι η χώρα που έχει αργήσει περισσότερο από την κρίση του 2008 να επανέλθει.

Αυτό σημαίνει ότι εάν δεν υπάρξουν ουσιαστικές και δομικές βελτιώσεις στην οικονομία, στη δικαιοσύνη, στο εκπαιδευτικό σύστημα και στη δημόσια διοίκηση, ο κίνδυνος να χαθεί η επενδυτική βαθμίδα θα παραμένει.

Η διατήρηση στην επενδυτική βαθμίδα και για να καρπωθεί η χώρα από αυτή την εξέλιξη θα πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο, να μην απειλείται από τα δίδυμα ελλείμματα (προϋπολογισμού και εξωτερικού ισοζυγίου). Ειδικά το τελευταίο αποτελεί ένδειξη έλλειψης ανταγωνιστικότητας και πόρτα εισόδου εισαγόμενου πληθωρισμού, δηλαδή καταλύτη για ύφεση και νέα δημοσιονομικά προβλήματα. Η επιτάχυνση στην απονομή της δικαιοσύνης αποτελεί παράγοντα που σχετίζεται με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και προϋπόθεση για την προσέλκυση νέων επενδυτών.

Η επενδυτική βαθμίδα αποτελεί και δέσμευση για επίλυση χρόνιων διαρθρωτικών προβλημάτων.