Χωρίς πυξίδα

Αν ένα πράγμα αναγνώρισαν οι πολίτες στην προηγούμενη κυβέρνηση ήταν η σοβαρότητά της. Λάθη προφανώς υπήρξαν. Καθυστερήσεις ή υπαναχωρήσεις, επίσης προέκυψαν. Οπως εξάλλου σε όλα τα πράγματα στη ζωή, μπορεί να σχεδιάζεις κάτι σήμερα κι αύριο να μη βγει η στρατηγική όπως θα ήθελες. Ποιος μπορούσε για παράδειγμα να προβλέψει τον Covid ή τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ομως σε ό,τι κι αν έτυχε, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κινήθηκε υπό το πρίσμα της σοβαρότητας. Οταν άλλοι φλέρταραν με το αντιεμβολιαστικό κίνημα, η ΝΔ στάθηκε κάθετα υπέρ της επιστήμης. Οταν ορισμένοι φώναζαν για «ακρίβεια Μητσοτάκη» ξεχνώντας τη διεθνή συνθήκη που μαστίζει όλη την Ευρώπη λόγω της ανόδου των πρώτων υλών στα τρόφιμα και όχι μόνο, η κυβέρνηση μιλούσε τη γλώσσα της αλήθειας.

Αυτό το έλλειμμα σοβαρότητας πλήρωσε η αντιπολίτευση. Αυτό το πλεόνασμα σοβαρότητας, είναι που πίστωσαν οι πολίτες στην παράταξή μας. Κι εδώ θα κριθούν πολλά στη δεύτερη αυτή φάση διακυβέρνησής μας.

Η αξιοπιστία, η αίσθηση και η εικόνα πως υπάρχει πυξίδα, αποτελούν τα εργαλεία εκείνα στα οποία οφείλουμε να επενδύσουμε πολιτικά. Και πυξίδα σημαίνει πως προτείνουμε και ψηφίζουμε σταθερές πολιτικές. Δομημένες και παραγωγικές στρατηγικές που θα οδηγήσουν την πατρίδα στην επόμενη ημέρα. Που θα βοηθήσουν τον πολίτη να ανταπεξέλθει στη σύνθετη  καθημερινότητά του. Μια τέτοια πολιτική εκφράζει και το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών που υλοποιεί το 50% των προεκλογικών μας δεσμεύσεων κι έρχεται να ανακουφίσει τον πολίτη. Που δομεί ένα δίχτυ προστασίας των αδυνάτων και διορθώνει – σε έναν πρώτο βαθμό – μια σειρά από αδικίες του παρελθόντος, ως αποτέλεσμα σκληρών κοινωνικά πολιτικών.

Οταν όμως υπάρχουν κόμματα της αντιπολίτευσης που αλλάζουν τη στάση τους σε θέματα όπως η ψήφος των αποδήμων σαν να αλλάζουν πουκάμισα ή όταν άλλα κόμματα διαρρέουν υπερψήφιση των οικονομικών μέτρων τη μια ημέρα, προαναγγέλλουν το πρωί της άλλης καταψήφιση, όμως μετά το… ξανασκέφτονται και τελικά κινούνται διαφορετικά υπό το βάρος της μικροπολιτικής, τότε κάτι δεν πηγαίνει καλά στο συγκεκριμένο πεδίο. Αυτό της σοβαρότητας.

Οι καλοί κυβερνήτες (ή όσοι τουλάχιστον διεκδικούν τη θέση κυβερνήτη του καραβιού που λέγεται Ελλάδα) οφείλουν να αποδείξουν πως ξέρουν πού και με ποιο τρόπο θα οδηγήσουν το πλοίο. Ομως πλοίο χωρίς πυξίδα, σημαίνει ακυβέρνητο σκαρί, με προορισμό τα βράχια.

Αλλο λοιπόν το να λες πως είσαι φιλολαϊκός, κι άλλο τελικά το τι πραγματικά ψηφίζεις. Αλλο το να απευθύνεσαι στους δημόσιους υπάλληλους ή τη νεολαία ως δήθεν προνομιακό σου πολιτικά χώρο κι άλλο πραγματικά το να συναινείς σε πολιτικές υπέρ τους. Είναι αυτό που λένε στα χωριά πολλών από εμάς: «Με τα λόγια, χτίζεις ανώγεια και κατώγια».

O Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιώς με τη Νέα Δημοκρατία