Δόθηκε τελικά άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη για την Παναγία Σουμελά

Η τουρκική στροφή μπορεί να συνδέεται με αντιδράσεις και πιέσεις, αλλά δίνεται τελικά η άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λειτουργήσει στην Παναγία Σουμελά, μόλις μία εβδομάδα μετά την αρνητική απάντηση που εστάλη στο Φανάρι για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου στο ιστορικό μοναστήρι στην Τραπεζούντα του Πόντου. Οπως επισημαίνουν αρμόδιες πηγές, το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα ενημερώσει τους πιστούς για τις νέες εξελίξεις και την παρουσία Βαρθολομαίου και στη φετινή τελετή. Κατά τις ίδιες πηγές, η άδεια δόθηκε προφορικά χθες το βράδυ από το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών και θα ακολουθήσει και γραπτώς. Επισημαίνω ότι η σχετική άδεια είχε δοθεί για πρώτη φορά το 2010 μετά την απαγόρευση που κρατούσε από το 1923 – και ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε τελέσει τη Θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών ποντιακής καταγωγής που κατέφθαναν στα πατρογονικά εδάφη και την ιστορική μονή από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Οι πασοκογενείς θέλουν γέφυρες

Στην τελική ευθεία είναι οι προετοιμασίες των επιτελείων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, τα χρίσματα και τις στηρίξεις, αλλά ορισμένοι δεν το βάζουν κάτω. Κι αναφέρομαι, συγκεκριμένα, σε πασοκογενείς του ευρύτερου ΣΥΡΙΖΑ ή… αριστερογενείς του ΠΑΣΟΚ, που επιμένουν μέχρι και τώρα, την τελευταία στιγμή, για συνεργασίες των δύο κομμάτων και κοινές υποψηφιότητες, παρά την εμφατική διακήρυξη ανεξάρτητης καθόδου που έχει κάνει η Χαριλάου Τρικούπη. Τελευταίο «κρούσμα» η χθεσινή παρέμβαση της Λούκας Κατσέλη που δημοσίευσε άρθρο-πλατφόρμα για τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ ενόψει των αυτοδιοικητικών αλλά και των εκλογών σε σωματεία και επιμελητήρια, εκτιμώντας ότι «το έχει ανάγκη ο τόπος». Ο τελευταίος, πάντως, που το έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή είναι το ΠΑΣΟΚ, όπως μου σχολίασε και μια πηγή μου στη Χαριλάου Τρικούπη. Για τις μεν αυτοδιοικητικές δεν έχει καμία διάθεση να δείχνει ότι δίνει «χείρα βοήθειας» ή «σήμα συνεργασίας» στον ΣΥΡΙΖΑ την ώρα που είναι σε αναζήτηση νέου αρχηγού. Για τα δε σωματεία, θεωρούν πως μια τέτοια συνεργασία πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ θα ωφελούσε, που δεν έχει αναπτύξει δυνάμεις στα συνδικαλιστικά.

Με Δούκα και Αγγελούδη

Για να μείνω στα πασοκικά αυτοδιοικητικά, μετά τις ανακοινώνεις των υποψηφίων για τις πρώτες έξι περιφέρειες, θα ακολουθήσουν και αυτές για τους μεγάλους δήμους και, ειδικότερα, για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Στη μεν πρωτεύουσα, το φαβορί παραμένει ο τομεάρχης Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ και καθηγητής Ενεργειακής και Περιβαλλοντικής Πολιτικής στο ΕΜΠ, Χάρης Δούκας. Μια υποψηφιότητα στην οποία πολλοί βλέπουν πολλαπλά οφέλη, καθώς συμμετέχει ενεργά στις κομματικές τάξεις αλλά δεν θα είναι στενά κομματική. Ενώ συμβολίζει και προτεραιότητες που σχετίζονται με το περιβάλλον, την κλιματική αλλαγή, που περνάνε κι από τον σχεδιασμό των πόλεων. Για τη Θεσσαλονίκη από την άλλη, όπως σας έχω ξαναγράψει, θεωρώ ότι προκρίνεται η στήριξη στην υποψηφιότητα του Στέλιου Αγγελούδη.

«Ηρεμα νερά» και για τη Λωζάννη

«Ουδέποτε ο κ. Ερντογάν μου έθεσε ζητήματα που αφορούν την εθνική κυριαρχία. Και να μου τα έθετε η απάντηση που θα λάμβανε θα ήταν η γνωστή» ανέφερε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής, επιστρέφοντας στη συνάντηση που είχε με τον τούρκο πρόεδρο στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής στο Βίλνιους. Και την ίδια ώρα που το έλεγε παρατήρησα μια σύμπτωση (ή ίσως όχι και τόσο σύμπτωση): ότι, την ίδια στιγμή, ο Ερντογάν στο μήνυμά του για τη συμπλήρωση των 100 ετών από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης φάνηκε ιδιαίτερα προσεκτικός, σημειώνοντας ότι αυτή έδειξε τη βούληση του τουρκικού έθνους για πλήρη ανεξαρτησία. Μια αλλαγή ύφους που έχει μεγάλο ενδιαφέρον σε μια περίοδο που πιθανόν να σηματοδοτήσει αλλαγή φάσης στα ελληνοτουρκικά.

Ποιος αναλαμβάνει το κόστος;

Επί τη αφορμή, κράτησα και τη φράση «η ατέρμονη αντιπαράθεση δεν μπορεί να είναι επιλογή», που ανέφερε σε χθεσινό άρθρο του ο Γιώργος Γεραπετρίτης («ΕφΣυν»). Που λίγοι θα διαφωνούσαν. Απλώς, από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και τη συνάντηση Ερντογάν – Μητσοτάκη και μετά, παραμένει ως ερωτηματικό το πώς θα διεξαχθεί ο διάλογος για τα «βαριά ζητήματα» – δηλαδή τις θαλάσσιες ζώνες – με τους ηγέτες των δύο χωρών να χρίζουν υπεύθυνους για τα περαιτέρω Γεραπετρίτη και Φιντάν. Θα συνεχιστούν οι διερευνητικές ή θα αναζητηθεί νέο φορμάτ; Και αν συνεχιστούν, ποιος θα προΐσταται της ελληνικής αποστολής; Η επιλογή ενός πρέσβη επί τιμή είχε μέχρι τώρα συγκεκριμένη στόχευση. Εάν ο Γεραπετρίτης επιλέξει αναβάθμιση των «διερευνητικών συνομιλιών» σε «πολιτικό διάλογο» και τον ορισμό της διαφοράς περί υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ ως «γεωπολιτικής» (όπως τη χαρακτήρισε ο Πρωθυπουργός) αντί για αποκλειστικά «νομικής», σημαίνει ότι αναλαμβάνει ο ίδιος την πολιτική ευθύνη και το όποιο ρίσκο… Και το ρίσκο δεν γίνεται ευκαιρία από τη μία μέρα στην άλλη. Για τον Γεραπετρίτη, βέβαια, το γεγονός ότι είναι εξωκοινοβουλευτικός υπουργός, που δεν κυνηγάει τον σταυρό, είναι μάλλον ένα ατού, αφού δεν θα υπολογίσει το πολιτικό κόστος σε περίπτωση που παρουσιαστεί «ευκαιρία συμβιβασμού». Ωστόσο, η εξίσωση του ελληνοτουρκικού διαλόγου ήταν πάντα εξαιρετικά δύσκολη και το έδαφος όπου οι δύο πλευρές καλούνται να «χορέψουν» συχνά αποδεικνύεται ολισθηρό…