Στίγμα

Μία τραγική παραδοχή…

Πόνο ψυχήςμου προκαλεί ό,τι συμβαίνει αυτές τις ώρες στη Ρόδο, την αγαπημένη Ρόδο, που καίγεται για όγδοη συνεχή ημέρα. Και είναι μεν θετικό που οι μηχανισμοί της πολιτείας επέτυχαν να μη χαθεί ανθρώπινη ζωή στην πύρινη λαίλαπα, όμως, πρέπει να πω ότι νιώθω εξαιρετικά ανήσυχος για τη συνέχεια. Ανήσυχος, διότι άκουσα τον Πρωθυπουργό κατά τη χθεσινή αγόρευσή του στη Βουλή να δηλώνει ότι «απέναντι στη μανία της φύσης κανένα μέτρο δεν θα είναι ποτέ αρκετό».

Δηλαδή; Τι θα πει ότι κανένα μέτρο δεν θα είναι ποτέ αρκετό; Και τι πρέπει να κάνει ο απλός πολίτης ακούγοντας από τα χείλη του Πρωθυπουργού της χώρας αυτή την παραδοχή; Να σταυρώσει τα χέρια και να περιμένει το μοιραίο ή να μαζέψει πρόχειρα ό,τι μπορεί από το σπιτάκι του και να φύγει γι’ άλλες πολιτείες; Εδώ το πράγμα ξεπερνάει κάθε λογική.

Αν η κυβέρνηση σηκώνει πρώτη τα χέρια ψηλά, το καλύτερο που μπορεί να περιμένει από τους πολίτες της είναι να το βάλουν στα πόδια. Εγώ να συμφωνήσω ότι η κλιματική αλλαγή είναι αυτή η οποία ευθύνεται για τις καταστροφές, αλλά θα περίμενα από τον άνθρωπο που διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας, να δηλώσει με παρρησία συγγνώμη αλλά φέτος, κάτι η μακρά προεκλογική περίοδος, κάτι το εμπάργκο στη Ρωσία που δεν μας επέτρεψε να νοικιάσουμε ρωσικά πυροσβεστικά, κάτι οι φωτιές στον Καναδά που περιόρισαν σημαντικά τις δυνατότητες να βρούμε πυροσβεστικά μέσα εγκαίρως, δεν μας επέτρεψαν να είμαστε έτοιμοι. Αλλά σας διαβεβαιώ ότι με το που θα τελειώσει το καλοκαίρι, θα βάλουμε κάτω τα πράγματα και θα οργανωθούμε για το επόμενο.

Αυτό θα περίμενα. Οχι να ακούω ότι «απέναντι στη μανία της φύσης κανένα μέτρο δεν θα είναι ποτέ αρκετό». Αυτή είναι τραγική παραδοχή, ότι παιδιά, κοιτάξτε πώς θα τη βγάλετε, μην περιμένετε πολλά από μας…

… και μία εγκληματική συγκυρία

Επίσης ένα άλλο θέμα, έχει να κάνει με τους περίφημους δασικούς χάρτες. Οι ρυθμίσεις που έγιναν συνάντησαν σφοδρές αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα, δείγμα ότι εκείνοι που τους συνέταξαν δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει στην ελληνική περιφέρεια. Δεν θέλω απαραίτητα να πω ότι οι φωτιές έχουν να κάνουν με την εκχέρσωση εκτάσεων που δεν ήταν δασικές, βαφτίστηκαν δασικές, και τώρα με τις φωτιές θα επιστρέψουν στην πρότερη μορφή τους. Ούτε ότι οι φωτιές είναι ο εύκολος τρόπος να καταστούν με τις πρώτες βροχές, τα καμένα δάση, ωραία λιβάδια για να βόσκουν αιγοπρόβατα.

Θέλω όμως να πω, ότι όσο παρατείνεται αυτή η εκκρεμότητα, κάποιοι από αυτούς που διαμαρτύρονται θα βρίσκουν την ευκαιρία κάθε καλοκαίρι να βάζουν φωτιές για να εκδικούνται το κράτος των μανδαρίνων που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Και που θεωρεί πως αυτό που αποφασίζεται πίσω από τις κλειστές πόρτες κάποιων γραφείων ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του κόσμου.

Εν κατακλείδι, ωραία είναι όλα αυτά που είπε ο Πρωθυπουργός χθες στη Βουλή για τον πόλεμο που διεξάγει η χώρα με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, αλλά πριν τις βιώσουμε υπήρχε μια εγκληματική συγκυρία με τους δασικούς χάρτες. Και επ’ αυτού, δεν είπε κάτι. Ούτε καν ότι μόλις τελειώσουμε με τον εφιάλτη, θα ασχοληθεί ο ίδιος προσωπικά με το ζήτημα. Αν θέλουμε του χρόνου, να μην έχουμε πάλι τα ίδια…

Νέρωνες ανάμεσά μας

Μου αρέσει που όλοι υποδύονται τους έκπληκτους για το πώς προκαλούνται οι πυρκαγιές. Δημοσιοποιούνται εδώ και εκεί βίντεο που δείχνουν διάφορες ύποπτες κινήσεις, και το πλήθος φρίττει που «υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι» οι οποίοι «καίνε τα δάση μας». Παιδιά, ναι, υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι και ζουν ανάμεσά μας. Πάντα ζούσαν. Και είναι όλων των κατηγοριών που μπορεί να βάλει ο νους σας: ψεκασμένοι, τρελοί για δέσιμο, άλλοι που τη «βρίσκουν» όπως ο Νέρων, να βλέπουν τις φωτιές να ξεπηδούν, τους πυροσβέστες να τρέχουν και τα αεροπλάνα να παλεύουν μέσα στους καπνούς. Οπως υπάρχουν και τύποι που βγάζουν «μεροκάματο», γιατί δουλεύουν για λογαριασμό διαφόρων συμφερόντων, που «καίγονται» να καούν δάση προκειμένου να προωθήσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από την υπόθεση ότι οι φωτιές μπαίνουν μόνες τους. Διακόσιες φορές έχουν καεί τα τελευταία χρόνια εκτάσεις στην Κάρυστο – αυτή την Κάρυστο που κάποτε τα βουνά της ήταν γεμάτα δάση, και τώρα το μόνο δάσος που έχει είναι από ανεμογεννήτριες. Διακόσιες φορές έχει πάρει φωτιά η ωραιότερη περιοχή της Κέρκυρας, η Κασσιόπη. Κι άλλες τρακόσιες τα Δερβενοχώρια, η Ανατολική Αττική, η Πεντέλη, η Πάρνηθα.

Κάποιος, κάπου, για κάποιους λόγους, βάζει μια φωτιά. Και το κράτος τρέχει από πίσω να τη σβήσει. Κι αν τα καταφέρει και τη σβήσει έχει καλώς. Αλλά, την επόμενη φορά που θα επιχειρήσει το ίδιο χέρι να τη βάλει, θα αποτύχει. Γιατί δεν έγινε καλή εκτίμηση της κατάστασης (όπως λ.χ. στη Ρόδο…), γιατί άργησαν οι πυροσβεστικές δυνάμεις να κινητοποιηθούν, γιατί δεν πέταξαν αεροπλάνα, γιατί… γιατί…

Αυτά τα αναπάντητα «γιατί» που μας πληγώνουν και μας θυμώνουν…

Χωρίς ελαφρυντικό

Επανέρχομαι στα της χθεσινής ομιλίας του Πρωθυπουργού στη Βουλή για τις πυρκαγιές, με αφορμή το νομοσχέδιο για την ψήφο των απόδημων Ελλήνων. Ολα τα ακούσαμε από τον κύριο Μητσοτάκη, εκτός από τη δέσμευση ότι δεν θα επιτραπεί, με πλήρη, και αυστηρή αστυνόμευση, ούτε τσιμεντόλιθος στα καμένα. Οτι θα περιφρουρηθεί κάθε σπιθαμή των καμένων εκτάσεων για να αποτραπεί η εκμετάλλευσή τους. Δεν την ακούσαμε τη δέσμευση. Υποθέτω, επειδή θεωρείται δεδομένο. Μπορεί. Ομως, στην Ελλάδα ζούμε. Οπου αυτά που θεωρούνται «δεδομένα» είναι τα πρώτα που καταστρατηγούνται. Και ακυρώνονται στην πράξη.

Επίσης, δεν άκουσα κάτι γι’ αυτό που φωνάζω εδώ και καιρό σε σχέση με το έγκλημα του εμπρησμού: να καταστεί ιδιώνυμο. Για να τελειώνει το παραμύθι. Και το πανηγύρι. Σε έπιασα να βάζεις φωτιά; 10 χρόνια μέσα, χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Ανεξάρτητα από το αν είχες πρόθεση να βάλεις φωτιά ή σου ξέφυγε από απροσεξία, διότι σου ήρθε με καύσωνα και 7 μποφόρ άνεμο να κάψεις τα ξερά χόρτα που είχες στο χωράφι. Μέσα!

Μεταξύ μας, είμαι βέβαιος ότι θα είναι το πρώτο μέτρο για τη Δικαιοσύνη, το οποίο θα έχει πλήρη κοινοβουλευτική στήριξη.

Ενα κρίσιμο ερώτημα

Επίσης, πάντα επί του ιδίου, «φλέγοντος» κατά κυριολεξία, θέματος, δεν είναι εικόνα σοβαρού κράτους να μην έχει εποπτεία επί των χρημάτων που διαθέτει στις περιφέρειες, και εκείνες με τη σειρά τους διαθέτουν στους δήμους για έργα αντιπυρικής προστασίας, με αποτέλεσμα οι σχετικοί διαγωνισμοί να προκηρύσσονται μέσα στον Ιούλιο! Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Είναι ανόητο. Και είναι και αναποτελεσματικό. Πρέπει να υπάρξει ένας μηχανισμός που θα ελέγχει και θα εγκαλεί τις περιφέρειες και τους δήμους για το τι έκαναν τα χρήματα που τους διατέθηκαν. Αλλιώς θα συμβαίνει αυτό που κατήγγειλε χθες στη Βουλή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης. Οτι (ορισμένες) περιφέρειες της χώρας άνοιξαν προσφορές για την αντιπυρική προστασία για την περίοδο 2023-2024 ακόμα και μέσα στον Ιούλιο!!

Και έθεσε το ερώτημα, το κρίσιμο ερώτημα, που θα το βρούμε μπροστά μας του χρόνου πάλι, να ‘μαστε καλά: «Τι έχει υλοποιηθεί από το εθνικό σχέδιο πολιτικής προστασίας “Αιγίς” ύψους σχεδόν 2 δισ. ευρώ; Τι απέγιναν τα ειδικά συστήματα παρακολούθησης και προειδοποίησης με drones, τα 13 περιφερειακά επιχειρησιακά κέντρα πολιτικής προστασίας;».

Απάντηση φυσικά δεν έλαβε, γιατί απάντηση δεν υπάρχει. Απλό είναι…