Πόσο στοιχίζουν {LF}οι αναμνήσεις;

Εικόνες σκόρπιες… Πυροσβέστης κουβαλάει στην αγκαλιά του ανήμπορο ηλικιωμένο για να τον γλιτώσει από τη φωτιά. Σκυλάκια δεμένα εγκαταλελειμμένα από τα αφεντικά τους ανάμεσα στις φλόγες. Αστυνομικός γονατισμένος μπροστά σε μία μοναχή προσπαθεί να την πείσει να εγκαταλείψει το μοναστήρι. Εκείνη αρνείται, αυτός την εκλιπαρεί. Η στάση του σώματος, ο τρόπος που της κρατά τα χέρια. Βλέμματα ευγνωμοσύνης, απόγνωσης, εύγλωττα μηνύματα σε μία εκκωφαντική σιωπή. Αλλο ένα καλοκαίρι, που κάποιοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Η ζωή που αλλάζει σε λίγες ώρες, όλα όσα είχες δεδομένα. Ενα σπίτι, προσωπικά αντικείμενα ταυτισμένα με αναμνήσεις στις στάχτες. Δεν μπορώ να ξεχάσω έναν άντρα που είχε βγει πέρσι ζωντανά στο δελτίο και μας έδειχνε στην κάμερα τα κλειδιά του. «Αυτά που σας δείχνω είναι τα κλειδιά του σπιτιού μου. Τα έχω στην τσέπη και δεν έχω πια τι να τα κάνω». Ξεσπάει σε λυγμούς σαν μικρό παιδί. Ιδιες εικόνες και φέτος, ίδιες τραγικές ιστορίες και κραυγές απόγνωσης. Ακόμα κι αν λέμε ότι συναισθανόμαστε τον πόνο, ποτέ δεν μπορείς να αντιληφθείς το πραγματικό μέγεθος της τραγωδίας αν δεν είσαι ο πρωταγωνιστής. Αν δεν δεις στις στάχτες όλα αυτά για τα οποία μόχθησες εσύ και η οικογένειά σου. Οσα έφτιαξες με τα χέρια, όσα έχεις συνδέσει με ευτυχισμένες στιγμές.

Ο 89χρονος Γιώργος Νικολάου βρήκε το σπίτι του στα Καλύβια στις στάχτες. Η κάμερα τον καταγράφει να ανεβαίνει με τρεμάμενο βήμα την κατεστραμμένη σκάλα «όλα τα είχαμε φτιάξει με προσωπική δουλειά εγώ και η γυναίκα μου… όλα… ό,τι βλέπεις…». Το ζευγάρι των συνταξιούχων ήταν στη θάλασσα, έμειναν μόνο με τα μαγιό που φορούσαν, όλη τους η περιουσία καταστράφηκε. Περπατάει ανάμεσα σε αποκαΐδια. «Εδώ ήταν το υπνοδωμάτιο, σαλόνι, κουζίνα, εδώ τρώγαμε». Κάθονται στο πεζούλι με βλέμμα άδειο, το σοκ είναι τόσο μεγάλο που δεν τρέχουν καν δάκρυα. Ακόμα και για να κλάψεις πρέπει να μπορείς κάτι να νιώσεις. Ιδιες κατηγορίες, ατάκες – καρμπόν για την αδιαφορία των δημοτικών αρχών, για ξερά χόρτα που δεν είχαν καθαριστεί. «25 εκατ. ευρώ κονδύλι στους δήμους για αντιπυρική προστασία από 18,4 εκατ. που ήταν το 2021 – αύξηση 36%». Αριθμοί που ζαλίζουν. Αραγε θα ψάξει κανείς πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Θα επιβληθούν πρόστιμα, ποινές, ποιος θα τιμωρηθεί για τη νέα τραγωδία;

Ο 26χρονος αστυφύλακας Παύλος Τερζόγλου, που υπηρετεί στο Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, κρατά στην αγκαλιά του ένα γυμνό παιδί και το μεταφέρει από το Πουρνάρι Δερβενοχωρίων. Εικόνα σαν πίνακας ζωγραφικής κάνει τον γύρο του κόσμου, αναμεταδίδεται σε όλα τα διεθνή δίκτυα. Αστυνομικοί ήρωες που με αυταπάρνηση σώζουν ζωές. Αυτοί που κάποιοι στοχοποιούν, τους αποκαλούν μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους, τους πετούν πέτρες, μολότοφ, τους στέλνουν στο νοσοκομείο. Αλλος αστυνομικός της ομάδας ΔΙΑΣ στο Κανδήλι Μεγάρων προσπαθεί να πείσει γυναίκα να εγκαταλείψει το σπίτι της. «Σαν μάνα μου στο λέω, η φωτιά έχει φτάσει πολύ χαμηλά». Την πιάνει ο γιος της: «Ελα, μάνα, να φύγουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πια». Μπαίνουν στο αυτοκίνητο και χάνονται μακριά. Τι θα βρουν όταν γυρίσουν; Εικόνες που αποτυπώνουν τον πόνο που δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό και να περιγράφει με λέξεις. Εύκολες κρίσεις, αβασάνιστα συμπεράσματα: «πώς μένουν σπίτια τους, ενώ βλέπουν τη φωτιά να έρχεται;». Κι όμως, πώς το εγκαταλείπεις; Πώς αφήνεις πίσω όλα σου τα υπάρχοντα, τους κόπους μιας ζωής, τις πιο προσωπικές σου αναμνήσεις; «Οι αποζημιώσεις θα δοθούν πιο γρήγορα αυτή τη φορά». Είναι κι αυτό κάτι. Είναι;

«Εχασα για πάντα τις παιδικές φωτογραφίες των παιδιών μου». Ποιος θα του τις φέρει πίσω; Πόσο στοιχίζουν οι αναμνήσεις;