Δεν θα παραδοθούμε

Από την Αθήνα το ξέραμε ότι δεν θα περάσει, αλλιώς θα είχαμε πάρει εισιτήρια από πέρυσι. Ο τελευταίος του σταθμός στην Ευρώπη θα είναι η Μόντσα της Ιταλίας, τη μεθεπόμενη Τρίτη. Αλλά μπορούμε να δούμε στο YouTube σκηνές από τις συγκλονιστικές συναυλίες που έδωσε νωρίτερα αυτόν τον μήνα στο Χάιντ Παρκ. Να συνδέσουμε τον υπολογιστή με μια μεγάλη οθόνη και να τον δούμε να ορμάει στη σκηνή τραγουδώντας το «No Surrender»: «Δώσαμε μια υπόσχεση που ορκιστήκαμε ότι θα θυμόμαστε πάντα /  Δεν θα υποχωρήσουμε, μωρό μου, δεν θα παραδοθούμε / Σαν  στρατιώτες τις χειμωνιάτικες νύχτες / Που δίνουν όρκο ότι θα αμυνθούν / Δεν θα υποχωρήσουμε, μωρό μου, δεν θα παραδοθούμε».

Ο Μπρους Σπρίνγκστιν είναι 73 ετών και εξακολουθεί να δίνει συναυλίες σαν να εξαρτάται η ζωή του απ’ αυτές, γράφει ο Economist. Ενα από τα κεντρικά θέματα των τραγουδιών του είναι η μάχη κατά του ανελέητου χρόνου. Και η ικανότητα της μουσικής να στριφογυρίζει και να αντιστέκεται στον χρόνο ίσως να είναι το βαθύτερο νόημά τους.

Να τον ακούσουμε έπειτα να διαβεβαιώνει το κοινό του στο ρεφρέν του δεύτερου τραγουδιού του, του «Ghosts»: «Σε χρειάζομαι δίπλα μου / Την αγάπη σου και είμαι ζωντανός». Κι ύστερα να αρχίζει να θυμάται. Πώς στα 15 του ένας τύπος που έβγαινε με την αδελφή του, ο Τζορτζ Θις, τον κάλεσε να παίξει στην μπάντα του, κι έτσι ξεκίνησαν όλα, και πενήντα χρόνια μετά ο Τζορτζ πέθανε από καρκίνο, και ο Μπρους κατάλαβε πόσο σημαντικό είναι να αρπάζεις τη στιγμή, να ζεις κάθε στιγμή όσο πιο βαθιά μπορείς, κι έγραψε το «Last Man Standing»: «Μετράς τα ονόματα αυτών που λείπουν όπως μετράς αντίστροφα τον χρόνο».

Τα τραγούδια του Σπρίνγκστιν, παρατηρεί το βρετανικό περιοδικό, μιλούν περισσότερο για το μετά παρά για τη δράση, για την ανάμνηση της νεότητας αντί για την ίδια τη νεότητα. Αυτό εξηγεί την απήχησή τους στους κατοίκους της αμερικανικής υπαίθρου, αλλά και στους αστούς της Βαρκελώνης: μπορεί να μην έχουν ποτέ παγιδευτεί στους βάλτους του Τζέρσεϊ ούτε να έχουν δουλέψει στο εργοστάσιο απέναντι από τις σιδηροδρομικές γραμμές, έχουν όμως όλοι κοιτάξει πίσω με τρυφερότητα ή λύπη. Εχουν όλοι μεγαλώσει.

Να τον χειροκροτήσουμε όταν λέει στο «Backstreets» πως «ύστερα απ’ όλα αυτά καταλάβαμε ότι είμαστε σαν τους άλλους». Να φέρουμε στη μνήμη μας μια παλιά του φράση, ότι η μουσική του «είναι με το ένα πόδι στο φως και το άλλο στο σκοτάδι». Και να τον αποχαιρετήσουμε με το «I’ ll See You In My Dreams»: «Θα σε δω στα όνειρά μου, θα βρεθούμε και θα ζήσουμε και θα γελάσουμε ξανά / Θα σε δω στα όνειρά μου, ναι, στη στροφή του ποταμού / Γιατί ο θάνατος δεν είναι το τέλος / Και θα σε δω στα όνειρά μου».