Η πρώτη ήττα τoυ Μητσοτάκη

Με το θέμα της πανεπιστημιακής αστυνομίας, δεν χωρούν πολλές πλάκες. Επειδή η εξαγγελία και η ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας ήταν (ή φάνηκε ότι είναι) προϊόν συστηματικής διαβούλευσης προκειμένου να εξαλειφθεί (να κατασταλεί, ας μη φοβόμαστε τις λέξεις) η συστηματική εκδήλωση βίας στα πανεπιστήμια, που μερικές φορές εκδηλώνεται ανεξέλεγκτη.

Η απόφαση είχε ληφθεί το 2020, μετά την ομηρεία, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, του πρύτανη από ομάδα «αντιεξουσιαστών», οι οποίοι τον καθήλωσαν στο γραφείο του φορώντας του ένα πλακάτ στο οποίο εκφραζόταν συμπαράσταση στις καταλήψεις τους, τον φωτογράφισαν και διακίνησαν την εικόνα του. Επί υπουργίας Χρυσοχοΐδη, η απόφαση εκείνη που φαινόταν ότι η κοινωνία την επιθυμούσε, μολονότι την αντιστρατεύτηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αναρχικός και αριστερός συνδικαλισμός στα πανεπιστήμια, προχώρησε στην υλοποίησή της. Αλλά στη συνέχεια, και παρότι η ανομία στα πανεπιστήμια, στα  πανεπιστημιακά κάμπους και στις πανεπιστημιακές εστίες εκδηλωνόταν με πολλούς τρόπους, τα κυβερνητικά στελέχη παραιτήθηκαν από την επιδίωξη εγκατάστασης των αστυνομικών που είχαν προσληφθεί και κατά έναν τρόπο και εκπαιδευτεί για να στελεχώσουν το συγκεκριμένο αστυνομικό σώμα.

Αλλά κανείς δεν πίστευε ότι η πανεπιστημιακή αστυνομία θα πάει στις καλένδες. Ολοι πιστεύαμε ότι η επανεκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη θα επανέφερε το ζήτημα κι η αναβαπτισμένη στη λαϊκή ψήφο κυβέρνηση θα έσπευδε να εγκαταστήσει την πανεπιστημιακή αστυνομία. Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε ότι θα ήταν ευκολότερο. Κι άλλωστε, συνηθίζεται οι δύσκολες αποφάσεις να υλοποιούνται από τις κυβερνήσεις στην αρχή της θητείας τους, πριν αρχίσει να σωρεύεται πάνω τους η κυβερνητική φθορά.

Για όλους αυτούς τους λόγους ήταν ξάφνιασμα η εγκατάλειψη της ιδέας. Η κυβερνητική παλινωδία και τα ήξεις-αφήξεις,η εξαγγελία της κατάργησης της πανεπιστημιακής αστυνομίας από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη και ό,τι ακολούθησε, τα «θα γίνει ή δεν θα γίνει», τα χλιαρά «δεν είναι αυτό που νομίζετε» του κυβερνητικού εκπροσώπου δείχνουν τουλάχιστον αμηχανία και αδυναμία εφαρμογής μιας πολιτικής που προϋποθέτει τη σύγκρουση.

Κατανοώ την αξία της συναίνεσης, αλλά κατανοώ επίσης ότι μερικές φορές μια κυβέρνηση οφείλει και να συγκρούεται. Αλίμονο για μια κυβέρνηση, υποτίθεται ισχυρή, αν μια πολιτική που έχει παρουσιαστεί ως κομβική, και για ουσιαστικούς και για συμβολικούς λόγους, παραλύει μπροστά στην προσδοκία μιας διαμαρτυρίας. Αλίμονο δηλαδή αν, εμμέσως πλην σαφώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, έστω εμμέσως, ομολογεί την αδυναμία της να τελειώσει αυτόν τον εξαιρετισμό, να είναι τα πανεπιστήμια όμηροι μειοψηφιών που, απλώς, απειλούν με βία και με επεισόδια. Ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε τη δημιουργία νέων φοιτητικών εστιών, με υποδομές για τη φιλοξενία χιλιάδων φοιτητών. Θα λειτουργούν ανεξέλεγκτα,  όπως λειτουργεί η εστία στου Ζωγράφου;

Πολύ φοβάμαι ότι, παρά την εκλογική συντριβή της, η Αριστερά συνεχίζει να μπορεί να κάνει τα δικά της, καταστρατηγώντας όπου μπορεί τον νόμο. Αλλά όταν η Πολιτεία ανέχεται τις εξαιρέσεις του νόμου, εκχωρεί ένα κομμάτι της δημοκρατίας στον όχλο.

ΥΓ. Προφανώς, θα μπορούσα να δεχτώ τον κυβερνητικό αναστοχασμό επί του θέματος: να βγει με θάρρος η κυβέρνηση και να πει ότι έκανε λάθος. Ταυτόχρονα, όμως, οφείλει να πει πώς θα υποκαταστήσει το κενό νόμου που δεν λύθηκε λόγω του λάθους της. Οχι πώς θα διαιωνιστεί η σημερινή κατάσταση αλλά πώς θα απαλλαγεί το πανεπιστήμιο από τη βία και την ανομία.

Η ζούγκλα της ασφάλτου

Μια γυναίκα στη Λάρισα, μητέρα δυο παιδιών, είναι νεκρή επειδή, αν και περνούσε προσεκτικά από διάβαση πεζών, έπεσε πάνω της ένας τύπος που κυκλοφορούσε μεθυσμένος. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά, η κακή στιγμή. Είναι μια γενικευμένη πρακτική που συνηθίζεται ευρύτατα και την κάνει εύκολη η ασυδοσία κάθε οδηγού αυτοκινήτου, που θεωρεί ότι ο δρόμος του ανήκει.
Αλλά γιατί πλήθος οδηγών αδιαφορούν για τους κανόνες; Επειδή ουδέποτε στην Τροχαία πιέστηκαν να τους επιβάλουν. Επειδή οι έλεγχοι είναι περιστασιακοί, οι ποινές είναι αστείες ενώ, ακόμα, κάποιοι μπορούν να χρησιμοποιούν «βύσματα» για να σβήνουν τις κλήσεις.
Με αποτέλεσμα να θεωρείται περίπου αυτονόητο ότι αν βγεις και πιεις δεν τρέχει και τίποτα που μετά θα οδηγήσεις. Ή αν περάσεις με βαθύ κόκκινο δεν τρέχει και τίποτα, επειδή εσύ είδες αχνό πορτοκαλί. Ή δεν τρέχει και τίποτα αν μπεις ανάποδα σε ένα δρόμο, όλοι μπαίνουν – και πρώτοι οι επαγγελματίες της μεταφοράς. Ή αν μπεις στη ΛΕΑ, μέρα με κίνηση στην Εθνική Οδό, δεν τρέχει και τίποτα, κρίμα δεν είναι να στριμώχνεσαι ενώ δίπλα σου είναι ορθάνοιχτη ολόκληρη λωρίδα; Ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις που οφείλει η κυβέρνηση, είναι και η τυφλή εφαρμογή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας για να γίνουν οι δρόμοι πιο ασφαλείς και για να σωθούν ζωές.