Kανονικότητα

Μετά την πρώτη ήττα κυκλοφόρησε ένα σενάριο που έλεγε ότι ο Τσίπρας θα υποστήριζε για την ηγεσία τον πιο ακίνδυνο διεκδικητή, τον Τσακαλώτο, ώστε να εξουδετερωθεί η Αχτσιόγλου και αργά ή γρήγορα να επιστρέψει εκείνος στο τιμόνι. Μετά τη δεύτερη ήττα κυκλοφόρησε το ακριβώς αντίθετο σενάριο: ο Τσίπρας θα έδινε την ευχή του στην πιο επικίνδυνη διεκδικήτρια, την Αχτσιόγλου, ώστε να υποστεί στα γρήγορα δύο ακόμη ήττες, στις αυτοδιοικητικές και στις ευρωεκλογές, και η επιστροφή του να αποτελέσει και πάλι μονόδρομο. Υπάρχει βέβαια κι ένα τρίτο σενάριο: ο Τσίπρας να θεωρεί αναπόφευκτη τη διάλυση του μαγαζιού και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ιδρύσει ένα νέο κόμμα.

Ας βιαστούμε όμως λίγο λιγότερο και ας αρκεστούμε να αναφωνήσουμε σήμερα ένα «Ηabemus papam», έστω κι αν το φύλο είναι λάθος (αλλά στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν μια γυναίκα στη θέση του Πάπα), έστω κι αν τυπικά είναι ακόμη νωρίς (αλλά κανείς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ψευδαισθήσεις, ούτε καν όσοι ετοιμάζονται να ανακοινώσουν τις επόμενες ημέρες την υποψηφιότητά τους). Τα πραγματικά ερωτήματα αυτή τη στιγμή είναι δύο. Αν η Αχτσιόγλου θα εκλεγεί αρχηγός από τον πρώτο γύρο. Και αν θα μπορέσει να ανακόψει, πόσω μάλλον να αντιστρέψει, την κατάρρευση.

Μολονότι θα ήταν άδικο να κρίνουμε την 38χρονη πρώην υπουργό από τη χθεσινή της εμφάνιση, δεν μπορούμε να αποφύγουμε και τις πρώτες εντυπώσεις. Η ευχάριστη έκπληξη από την ακρίβεια με την οποία προσήλθε στο ραντεβού της με την Ιστορία (12.30 το μεσημέρι ακριβώς) υποχώρησε γρήγορα μπροστά στις άφθονες κοινοτοπίες που ακολούθησαν. Το όραμα για «μια κοινωνία ισότητας, ανθρωπιάς και ελπίδας», η διακήρυξη της ανάγκης για έναν «αποτελεσματικό, σύγχρονο και μεθοδικό ΣΥΡΙΖΑ» που θα εκπροσωπεί τους «προοδευτικούς πολίτες» και η υπόσχεση για μια «δημιουργική αντιπολίτευση» που θα οδηγήσει σε μια «ρεαλιστική διακυβέρνηση υπέρ των πολλών» προκαλούν βαθιά χασμουρητά. Ο μυστηριώδης λογογράφος που φέρεται να επιστρατεύθηκε από το επιτελείο της υποψήφιας μπορούσε καλύτερα.

Δεν θα συγκρίνουμε τον λόγο της Αχτσιόγλου με τις προγραμματικές δηλώσεις του Μητσοτάκη: η πρώτη μίλησε εν μέσω ζόφου, ο δεύτερος εν μέσω θριάμβου. Δικαιούμαστε όμως να τον συγκρίνουμε με τη δήλωση ενός συντρόφου της, του βουλευτή Κιλκίς Πέτρου Παππά, ότι «η ίδρυση μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων θα ανακουφίσει τα μικρά και μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα από το βάρος των διδάκτρων που δίνουν σε χώρες των Βαλκανίων και ενδεχομένως θα μειώσει την παραπαιδεία»: η πρώτη χάιδεψε αφτιά, ο δεύτερος τάραξε τα νερά. Αλλά φυσικά αυτός ο Παππάς, ο Πέτρος, δεν είναι υποψήφιος για την ηγεσία.

Για να τα καταφέρει, εν τέλει, η Αχτσιόγλου θα πρέπει να διαψεύσει μια φράση της που έγινε viral. Να αποδείξει δηλαδή ότι η κανονικότητα μπορεί και να είναι ευκαιρία για την Αριστερά.