«Γεια σου ρε Αλέφαντε, … παλικάρι»

Τρία χρόνια χωρίς Νικόλα. Λες και ήταν χθες, που τον αντάμωνα στο διαχρονικό του στέκι, στη βεράντα του Πανελλήνιου. Κάθιδρο, χειμώνα καλοκαίρι, χαμογελαστό, και μόνιμα στην τσίτα. Στο πιτς-φιτίλι για δυναμική υπεράσπιση των πιστεύω του. Και μπροστά σ’ αυτά δεν λογάριαζε ούτε κυβερνήτη ούτε τον Θεό τον ίδιο. Και μπορεί να θύμωνες μαζί του, ποτέ δεν τον μισούσες.

Κι ο κοσμάκης στον Νικόλα διάβαζε όσα θα ‘θελε αλλά δεν μπορούσε να κάνει ή να πει. Βάλσαμο στον κάθε φουκαρά και καταπιεσμένο. Καρδιά της Δικτατορίας, και ο συχωρεμένος ο Καζάζης, ο διαχρονικός πρόεδρος του Αστέρα, αφού ανέβασε ο Νίκος τον Αστέρα στην Α’ Κατηγορία – σημερινή Γ’ Εθνική -, μαζί με τον Διαμαντόπουλο τους διόρισε στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Δημόσιος υπάλληλος λοιπόν ο Νικόλας. Και την πρώτη μέρα, ο τμηματάρχης του δίνει εντολή: «Τσάκο ένα πενηντάρι και πετάξου να παραγγείλεις καφέδες και τυρόπιτες». Ο Νικόλας τον κοίταξε με την άκρη της ματιάς, κοντός όπως ήτανε τον σήκωσε στον αέρα, τα ποδαράκια του κουνιόντουσαν πέρα-δώθε, και γυρνάει και του λέει: «Τώρα θα κατεβείς να φέρεις τυρόπιτες, πορτοκαλάδες για όλους, εκτός από τον εαυτό σου. Και αυτό θα γίνεται όσο είμαι εδώ»… Χαμός οι υπόλοιποι υπάλληλοι. Τον είδανε σωτήρα, υπερασπιστή τους.

Εκείνη την ημέρα ο Νικόλας έγραψε και τον πρώτο Δεκάλογο για τους υπόλοιπους εργαζόμενους… Μετά από δυο μέρες οι αρμόδιοι τον παρακάλεσαν να παραιτηθεί. Και το ‘κανε με μεγάλη ανακούφιση. Αυτός ήταν ο Νικόλας. Γεννημένος επαναστάτης. Και βίωσα κοντά του μια ζωή ολόκληρη. Κι αυτό το όχι του, σε κάθε συμβιβασμό, το πλήρωσε μια ζωή ολόκληρη. Υπέφερε, ταλαιπωρήθηκε, πολλές φορές έμπαινε στον κήπο της μοναξιάς και των αποκλεισμών, πίσω δεν έκανε ποτέ! Κι απ’ ό,τι θυμάμαι, κυνηγητά, δικαστήρια, εφημερίδες στημένες, γενική επίθεση παντού. Αυτός ούτε βήμα πίσω.

Και ο λαός όλα αυτά τα διάβαζε και τα ‘κανε τραγούδι. Τραγούδι [που] δεν έκανε ούτε για κυβερνήτες, ούτε για εθνάρχες, ούτε για πανίσχυρους της οικονόμας. Εκανε για τον Νίκο: «Γεια σου ρε Αλέφαντε, είσαι παλικάρι, και τα παλικάρια ο λαός τα τραγουδάει». Και αυτό τον τραγούδησε με όλη την ψυχή του. Ας τα δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή, οδοιπορώντας το πρώτο ξεκίνημά του.

Καλοκαίρι του ’55 και εκεί στο Μαράσλειο, σε μια μικρή αλάνα, ο Ηλίας ο Καρασούλας, ψυχή και ισοβίως πρόεδρος και σέντερ μπακ του Λευκού Αστέρα, ψάρεψε πέντε ταλεντάρες, πέντε πανύψηλα παιδιά, κυριολεκτικά γιγαντόσωμα, σε μια εποχή που στο ελληνικό ποδόσφαιρο κυριαρχούσαν οι κοντοκοντοί. Νίκος Αλέφαντος, Κώστας ο αδερφός του, Σπύρος Γιατράς, λίαν σημαντικός στιχουργός του καιρού μας, Νίκος Βαμβακούσης, που έκανε αργότερα μεγάλη καριέρα στον Εθνικό, Κώστας Μούλος. Σε τρία χρόνια ο Παναθηναϊκός ζήτησε τους δύο απ’ αυτούς, τον Νίκο τον Αλέφαντο και τον Σπύρο τον Γιατρά. Αναυδος έμεινε ο άγγλος προπονητής, ο περίφημος Γκέιμ, βλέποντας τα σωματικά τους προσόντα. Ο ένας 1,85 ο άλλος 1,90, σε μια εποχή που ο Βαγγέλης Πανάκης, το σέντερ φορ των Πρασίνων δεν ξεπέρναγε το 1,73, και θα κάνανε μεγάλη καριέρα στον Παναθηναϊκό και οι δύο αν δεν τους πρόδιδε η Ολυμπιακή τους καρδιά.

Ετσι λοιπόν σε ένα ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο, στα 85′ σκοράρει ο Ηλίας ο Υφαντής, και πετάγονται και οι δύο σαν ελατήρια φωνάζοντας «γκολ»!!! Αυτό ήταν και το τέλος της επισκέψεώς τους στη Λεωφόρο. Μετά τον άδοξο επίλογο έκανε καριέρα σε σημαντικές ομάδες. Ξεκινώντας από τον Ολυμπιακό, όπου δυστυχώς για αυτόν, έφυγε ο σιδήρου έφορος και αργότερα πνευματικός του πατέρας, ο Βαγγέλης ο Χέλμης, αυτός που έφερε στον Ολυμπιακό τον Μίμη τον Στεφανάκο, τον Σταύρο τον Τσώχο, τον Αργύρη τον Κοράκη, τον Μήτσο τον Κρίγκο, τον Γιάννη τον Μαργιόλη. Ολους από την Υπεροχή Νεαπόλεως και Εξαρχείων, μόνον τον Νίκο τον Αλέφαντο, από τον Λευκό Αστέρα. Και λέω «ατυχία», γιατί ο Νίκος μαζί με κάποιους άλλους δόθηκε αντάλλαγμα στον Ατρόμητο Πειραιώς για να ενταχθεί ο Γιώργος ο Σιδέρης στη δύναμη του Ολυμπιακού.

Κι όμως, την ίδια χρονιά στον Ατρόμητο ο Νίκος έβαλε 32 γκολ, και από κει βρέθηκε στο Χαλάνδρι στον Παναιγιάλειο για πολλά χρόνια, με πρόεδρο τον διαβόητο Αστέριο Μπέλλα, στην Ελευσίνα στον Βύζαντα Μεγάρων, και έκλεισε την καριέρα του ως παίκτης και προπονητής στην ομάδα της γειτονιάς του στον Αστέρα Εξαρχείων, απ’ όπου και ξεκίνησε την καριέρα του, με πρόεδρο τον Θάνο τον Καζάζη, και στο δεύτερο παιχνίδι με τον Παρθενώνα, έχασε 7-0 με δυο γκολ να του βάζει ο πρώην αντιδήμαρχος, o Αγγελος ο Μοσχονάς. Απογοητευμένος βρήκε τον Καζάζη και του υπέβαλε την παραίτησή του. Και ο συγχωρεμένος ο Θάνος τον αγκάλιασε και του είπε, όλοι μας σε πιστεύουμε, προχώρα, και του χάρισε ένα σταυρουδάκι που τον κράτησε ζωντανό στο αλβανικό μέτωπο.

Στη διάρκεια της καριέρας του συγκρούστηκε σχεδόν με όλους τους επώνυμους προέδρους του καιρού του, και τούτο, γιατί όλοι είχαν άποψη για την ενδεκάδα, χωρίς να έχουν οι περισσότεροι κλωτσήσει μπάλα στη ζωή τους. Κουβάλαγαν έναν αόρατο προπονητή. Εκεί είναι που «τα ‘παιρνε» ο Νίκος, και έχουν μείνει μυθικοί οι τίτλοι που «στόλισε» τον καθέναν τους. Από όπου όμως πέρασε άφησε σφραγίδα και έργο. Μετά από τη μυθική πορεία στον ΠΑΟ ΡΟΥΦ, του Λίβα, του Στέργιου, του Γεωργόπουλου, ήρθε η ώρα του ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ με τους πέντε Αργεντινούς Μοντέζ, Αλβάρεζ, Παστερνάκη, Κοντογεωργάκη. Και αμέσως μετά η πορεία στην Α’ Εθνική, ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΣ, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, ΗΡΑΚΛΗΣ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ η ομάδα της καρδιάς του.

Και παντού άφηνε έργο, και μια στρατιά από νέα παιδιά κάτω από την μπαγκέτα του Αλέφαντου, κάναν μεγάλη σταδιοδρομία: Καλαμπάκος, Παπαϊωάννου, Κωστίκος, Τσάμης. Και για όλους αυτούς αυτός έμεινε πάντα ο κυρ Νίκος!!! Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, και μόνον μ’ αυτό, δίνοντάς του απλόχερα την ίδια τη ζωή του. Και δεν υπήρχε καλοκαίρι που να μην ξεκινάγαμε να παρακολουθήσουμε παγκόσμιους προπονητές. Τον Σέξτον στην Αγγλία, τον Μίχελς στην Ολλανδία, τον Βαϊσβάιλερ στη Γερμανία, τον Χάπελ. Σταχυολογώ όσους θυμάμαι, και ήτανε στυπόχαρτο το μυαλό του. Βράδια ατελείωτα γέμιζε σημειώματα από ό,τι έβλεπε και ποτέ δεν χόρταινε να μαθαίνει!

Αιώνιος μαθητής τους. Αγαπήθηκε ο Νικόλας όσο ελάχιστοι. Και όντας θαυμαστής του Ανδρέα του Παπανδρέου, αρκετοί οι Πασόκοι του ζητούσαν να κατέβει βουλευτής. Ο Νίκος τούς το «έκοβε» με μία λέξη: «Από αγαπημένος ολόκληρου λαού να καταντήσω αγαπητός ενός κόμματος;».

Είχε όμως κι άλλη μία εμπειρία, η οποία άφησε έντονα τη γεύση του χαρακτήρα του. Ο πρόεδρος του Αστέρα, ο Θάνος ο Καζάζης, με αρκετή πολιτική δύναμη, τον έκανε δημόσιο υπάλληλο στο υπουργείο Βιομηχανίας, μαζί με τον Κώστα τον Διαμαντόπουλο. Ο Νίκος άντεξε δυόμισι μέρες. Το πέρασμά του από τη δημόσια διοίκηση μνημειώδες. Στο τέλος έγραψε κι έναν Δεκάλογο Συμπεριφοράς των προϊσταμένων στους υφισταμένους, ολοκληρώνοντας με μία προτροπή, αν τους φερθούν απαξιωτικά να του το αναφέρουν. Το αποτέλεσμα; Με θερμή παράκληση του Γραφείου του κυβερνητικού επιτρόπου, μαζί με τον Διαμαντόπουλο, υπέγραψαν τις παραιτήσεις τους!!! Και κάτι ακόμα. Πίστευε στον Βαγγέλη τον Μαρινάκη, λέγοντας: «Εχει το χάρισμα του μεγάλου, γι’ αυτό και τον πολεμούν έτσι με τόσο φθόνο… Το κακό γι’ αυτούς είναι ότι, αντί να τον απογοητεύουν, τον πεισμώνουν. Ο Βαγγέλης είναι σαν το καρφί, όσο το κτυπάς, τόσο πιο βαθιά μπαίνει».

Εφυγε ο Νίκος με δύο μεγάλα παράπονα. Το ένα, ότι οι Πολιτείες των Μέτριων και οι Ομοσπονδίες των Νάνων του αρνήθηκαν πεισματικά το δικαίωμα να αγκαλιάσει την εθνική ομάδα, και το σημαντικότερο, να μην μπορέσει να μεταδώσει τη σοφία των γνώσεών του στους νέους προπονητές, χάνοντας τη μεγάλη ευκαιρία να δρομολογήσουμε εθνική σχολή ποδοσφαίρου. Και το δεύτερο, ότι του στέρησε ο Δούρος τη χαρά ενός πρωταθλήματος!!!