Στην ουρά για 60 ευρώ την ημέρα

Ηταν οι μέρες που έγινε σμπαράλια η κανονικότητά μας. Τότε που στον παροξυσμό αναζήτησης μίας φαντασιακής αξιοπρέπειας, χάσαμε την αξιοπρέπεια στην καθημερινότητά μας. Θα πει κανείς, είναι αναξιοπρεπές να στηθεί κάποιος σε μια ούρα; Καθόλου. Γίνεται όμως όταν ξέρεις ότι σε έχουν οδηγήσει εκεί οι πειραματισμοί μιας παρέας τα μέλη της οποίας είχαν πάρα πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και αποφάσισαν να παίξουν στα ζάρια – έτσι για την τζάμπα, την εντελώς τζάμπα μαγκιά – το μέλλον της χώρας και το δικό τους. Και ακόμη περισσότερο όταν οι ιθύνοντες αυτής της «ζαριάς» έσπευσαν, πριν σου ρίξουν την κατραπακιά, να σηκώσουν, χωρίς περιορισμούς, τα δικά τους χρήματα από τις Τράπεζες ή, ακόμη χειρότερο, φρόντισαν να ενημερώσουν εγκαίρως τους δικούς τους ανθρώπους. Λίγη αναξιοπρέπεια ακόμη; Ο πρωτεργάτης του μπάχαλου δήλωνε ότι δεν ήταν του επιπέδου του δικού του και της συζύγου να κάθονται στις ουρές των ΑΤΜ που ο ίδιος προκάλεσε (αργότερα μάθαμε ότι της το ανακοίνωσε σαν κατόρθωμα με εκείνο το «Αγάπη μου, έκλεισα τις Τράπεζες»).

Στην ουρά για 60 ευρώ την ημέρα που δεν είναι λίγα αλλά σε εισαγάγουν στη λογική του σοβιετικού δελτίου. Στην ουρά για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ισχύει καμία από τις έστω και στοιχειώδεις βεβαιότητες που πάσχισες να αποκτήσεις. Στην ουρά ως τιμωρία επειδή είσαι αστός και τα λεφτά σου – τα αρκετά, τα λίγα ή τα ελάχιστα – τα έχεις στην Τράπεζα και όχι στο στρώμα. Το διαπίστωνες αυτό στα βλέμματα και τα σχόλια των παροξυσμικών (όλοι σχεδόν έτσι ήταν) οπαδών του «όχι» που σε χλεύαζαν όταν στηνόσουν για το εξηντάρι σου. Που σε έλεγαν «φιλελέχρα» επειδή προσέβλεπες στο ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας σου. Στην ουρά επειδή ένας πρωθυπουργός που ανέβηκε στην εξουσία με το ασανσέρ του λαϊκισμού, θεωρούσε πολιτική πράξη να φωνάζει «Γκόου μπακ μαντάμ Μέρκελ». Εκείνο το καλοκαίρι της «ουράς», του διχασμού και της τοξικότητας μοιάζει σαν να τελείωσε με την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα. Αρέσουν στην Ιστορία κάτι τέτοιες συμπτώσεις.