Ανοίγοντας την κάλπη

Μερικές εβδομάδες μετά τις εκλογές του 2019 ανώτερος πολιτειακός παράγοντας είχε την ευγένεια να ακούσει την εκτίμησή μου για την πραγματική απήχηση της αντιπολίτευσης στην κοινή γνώμη. «Πρέπει να είναι γύρω στο 18%», είπα, για να εισπράξω την επιφυλακτική σιωπή του. Προφανώς είχαν δίκιο οι δημοσκοπήσεις, που έδειχναν, μέχρι πρόσφατα, ότι ένα μεγαλύτερο τμήμα των συμπολιτών μας, εφόσον κληθούν από την κάλπη, έδιναν στον Τσίπρα ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό. Κατανοητό. Είναι πολλοί οι συμπολίτες που εκ προοιμίου απορρίπτουν τη «Δεξιά», δεν συμπαθούν το «κατεστημένο γκουβέρνο», τους αρέσουν λαϊκίστικα συνθήματα και αριστερόκαρδες καταγγελίες. Δικαίωμά τους. Γι’ αυτό έχουμε Δημοκρατία.

Τα σκέφτηκα ξανά όλα τούτα επειδή ο Τσίπρας θυμήθηκε τον «διαβόητο» Μακιαβέλι, που ήταν πάντοτε μισητή φιγούρα για τους αριστερούς. Αν και είμαι σίγουρος ότι αγνοεί παντελώς τη σπουδαιότητα των υποδείξεων του μεγάλου Φλωρεντίνου όπως τις ανέδειξε ο σπουδαίος αριστερός φιλόσοφος Γκράμσι αναζητώντας τον δρόμο μιας δημοκρατικής ηγεμονίας του εργατικού κινήματος.

Για να μη σας μπερδεύω με όλη αυτή τη φιλολογία, που ενδιαφέρει κυρίως μια δράκα διανοουμένων, το σπουδαίο στην πολιτική είναι να αναδεικνύεις εκείνο που στα μάτια και το μυαλό των πολλών είναι σπουδαίο και πρωτεύον. Αυτό πέτυχε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το πέτυχε τόσο εμφατικά ώστε το βάρος των ευθυνών, τις οποίες όπως όλα δείχνουν θα αναλάβει από αύριο το βράδυ, να είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που κατά κανόνα επιμερίζεται στην εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι σε αυτό, το νέο και πολύ απαιτητικό πεδίο πρωτοβουλιών, θα τα καταφέρει εξίσου καλά. Για δύο, κυρίως, λόγους. Πρώτον, γιατί μπροστά στις προκλήσεις, αναπάντεχες όπως η πανδημία ή εμπεδωμένες όπως η κρατική γραφειοκρατία, ο Μητσοτάκης χρησιμοποιεί όλα τα εργαλεία, τις δυνάμεις και τις λύσεις που διαθέτει, χωρίς «ιδεολογικές» προϋποθέσεις, λίγο πολύ όπως ο μεγάλος ηγέτης της σύγχρονης Κίνας απέρριπτε διακρίσεις μεταξύ άσπρης και μαύρης γάτας. Απέναντι σε απρόβλεπτες και πολύ μεγάλες διαταραχές, επέλεξε, κάθε φορά, την αποτελεσματική λύση με βάση τεχνοκρατικά – επιστημονικά κριτήρια γι ‘αυτό άλλωστε η Ελλάδα έγινε υποδειγματικός πόλος αναφοράς στην Ευρώπη.

Ο δεύτερος λόγος, που με κάνει να πιστεύω ότι ο Μητσοτάκης θα τα καταφέρει εξίσου καλά και καλύτερα με «τις δυσκολίες των πεδιάδων», μετά τις (υποχρεωτικές) παρενθέσεις μιας ιστορικά δύσκολης τετραετίας, είναι η αναβάθμιση της χώρας με οδηγό υψηλά πρότυπα. Αντιλαμβάνομαι ότι, πολιτικοκομματικά, η εκφώνηση και μόνον της λέξης «εκσυγχρονισμός» δημιουργεί ανησυχίες σε όσες και όσους σκέφτονται, όχι δίχως λόγο, ποια θα είναι η δική τους θέση στην εκσυγχρονιστική Ελλάδα. Οι φόβοι αυτοί θα μετριαστούν εφόσον εφαρμοστεί μια συμπεριληπτική πολιτική, που θα στηρίζεται στην ανοικτή και ενεργό συναίνεση της κοινωνίας των πολιτών και των οργανωμένων εκπροσωπήσεών τους. Θα επιδιώξει ο Τσίπρας να μπουρλοτιάσει αυτή την, τόσο πολύτιμη, διαδικασία μετά το άνοιγμα της κάλπης; Θα σταθεί «εχθρός της ανοικτής κοινωνίας»; Δεν θα είναι η πρώτη φορά, σίγουρα όμως θα είναι η τελευταία.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και υποψήφιος βουλευτής ΝΔ