Προσθαφαιρέσεις! Εγγραφές! Μεταγραφές!

Τα όσα συμβαίνουν με τα νεοφυή, και όχι μόνο, κόμματα δεν έχουν προηγούμενο. Αλλαγές στα ψηφοδέλτια. Για να βάλουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Προφανώς ελεγχόμενους. Και προφανώς ακίνδυνους. Χωρίς φωνή. Αβουλους. Για την εθνική αντιπροσωπεία. Αλλά μη εκλεγμένους από τον λαό. Η φωνή της δημοκρατίας. Η φωνή της αυταρχικότητας. Η φωνή του αρχηγού. Ο,τι τίτλο θες βάζεις. Εντέλει η κραυγή της απελπισίας. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Πώς να αισθανθεί ο πολίτης. Ο ελεύθερος άνθρωπος. Ισως ως ιδιώτης με την αρχαιοελληνική έννοια. Δηλαδή ως βλαξ. Αλλωστε είναι σύνηθες πλέον η μεταγραφή πολιτικών. Και δύο και τρεις φορές. Αγνοείς πού ανήκει. Μόνο με τις κορόνες καταλαβαίνεις. Είναι πιο φανατικός. Τους σκεπάζει  όλους. Εχουν δυνατή οσμή. Μεταλλάσσονται αναλόγως. Κάπως έτσι μαζεύτηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Επεισαν ότι μπορούν. Να καταφέρουν ό,τι δεν κατάφεραν πριν. Με τα προηγούμενα κόμματα. Να πλαισιώσουν τον Τσίπρα. Και τα κατάφεραν. Είκοσι μονάδες διαφορά. Πέρασαν χρόνια. Νόμιζαν ότι τους ξέχασαν. Αλλά όχι. Η μνήμη δεν τα σβήνει όλα. Κάτι μένει. Να θυμίζει το παρελθόν.

Προϋπήρχαν οι αλλεπάλληλες μεταγραφές. Χωρίς όρια. Ανέστιοι προσπαθούν. Να βρουν νέα στέγη. Και βρίσκουν. Οι ιδεολογικές διαφορές μίκρυναν. Ο ανθρωπισμός, κάποτε αριστερό προπύργιο, δεν υφίσταται. Οπως κι ο πατριωτισμός. Προπύργιο της Δεξιάς. Οπως κι η οικολογία. Επίσης της Αριστεράς προνόμιο. Ολα αυτά. Οι δήθεν προνομιούχες πτυχές κομμάτων δεν ισχύουν. Σε μεγάλο βαθμό. Είναι πανανθρώπινες αξίες. Τις αγκάλιασε πολύς κόσμος. Χωρίς παρωπίδες. Που ανήκουν σε διάφορους σχηματισμούς. Με ευαισθησία. Χωρίς χρώμα. Γιατί ένα αίμα κυλάει στις φλέβες μας. Μας αγκαλιάζει. Και τρέχει παντού. Και αναζητεί συμπόνια. Αλληλεγγύη. Σαν πολίτες που ζουν στον ίδιο πλανήτη. Από τον οποίο εξαρτώμαστε. Ολοι. Και ζητεί τον σεβασμό μας. Ως ενοίκων του.

Ελάχιστα απασχολούν, νομίζω. Μάλλον θλίψη. Γιατί δεν οδηγούν σε καλούς συνειρμούς. Και δίνουν κακό παράδειγμα. Σε έναν κυνισμό. Χωρίς θέσεις. Χωρίς ουσία.

Κι όμως η κοινωνία θέλει το νέο. Και το αναζητεί. Κι όταν δεν το βρίσκει; Προτιμά τη δοκιμασμένη μέθοδο. Την παλιά.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ