{T16}Οταν έλαμψε {LF}ο «Λευκός Πελέ{T16}»

Στη σκιά των Ανδεων, η Βραζιλία κατακτούσε – σαν σήμερα στις 17 Ιουνίου του 1962 – το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της επικρατώντας στον τελικό στο στάδιο Νασιονάλ του Σαντιάγο της Χιλής με 3-1 της Τσεχοσλοβακίας.

Σε έναν τελικό που θα έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά και πάλι ο Αμαρίλντο, μόλις 23 ετών, που δεν θα έπαιζε σε εκείνο το Μουντιάλ εάν στο δεύτερο παιχνίδι της Βραζιλίας στη διοργάνωση με την Τσεχοσλοβακία στον όμιλο δεν τραυματιζόταν ο μεγάλος Πελέ όπου έχασε το υπόλοιπο τουρνουά.

Ο βραζιλιάνος τεχνικός (που ένα φεγγάρι εργάστηκε αργότερα και στον Παναθηναϊκό) Αϊμόρ Μορέιρα, αν και είχε φύγει από τον πάγκο της Εθνικής Βραζιλίας κλήθηκε δύο μήνες πριν απ’ το τουρνουά και έκανε μόλις τρεις αλλαγές σε σχέση με την πρωταθλήτρια κόσμου του 1958 στη Σουηδία.

Οι δυο αμυντικοί (Μάουρο Ντε Ολιβέιρα και Ζόζιμο Αλβες Καλαζάνς) και ο τρίτος – υποχρεωτικά – ήταν ο «Λευκός Πελέ» ο Αμαρίλντο Ντε Σιλβέιρα, ο οποίος αντικατέστησε τον γνήσιο Πελέ και βοήθησε πάρα πολύ τη Βραζιλία.

Αρχικά πέτυχε τα δύο γκολ επί της Ισπανίας στον όμιλο μετά το 70′ και ενώ η ομάδα του έχανε με 1-0 και αποκλειόταν εάν δεν σκόραρε ο 23χρονος άσος της Μποταφόγκο. Και στον τελικό ήταν αυτός που ισοφάρισε το γκολ των Τσεχοσλοβάκων με τον Μάζοπουστ (για το 1-0) από πλάγια θέση σε μια κακή εκτίμηση του μεγάλου τσεχοσλοβάκου τερματοφύλακα Βίλεμ Σρόιφ τον οποίο ξεγέλασε ο garoto (παιδί). Ο Σρόιφ έφερε ευθύνη και στα γκολ του Ζίτο (για το 2-1) αλλά και (κυρίως) του Βαβά στο 3-1 όταν – τυφλωμένος και από τον ήλιο παρά την τραγιάσκα του – δεν συγκράτησε την μπάλα. Ο «φτερωτός Αγγελος» όπως ήταν το παρατσούκλι του είχε μια κακή εμφάνιση.

«Εάν μου έλεγαν ότι θα έχανα τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με τη Βραζιλία εξαιτίας δύο λαθών του καλύτερου παίκτη που είχα ποτέ δεν θα το πίστευα» είχε πει ο τεχνικός των Τσεχοσλοβάκων Ρούντολφ Βίτλατσιλ.

Ο ομόλογός του στη Βραζιλία, Αϊμορ Μορέιρα, ήταν αυτός που παρουσίασε για πρώτη φορά σε τόσο υψηλό επίπεδο το σύστημα 4-4-2 το οποίο και καθιερώθηκε. Φέρνοντας λίγο πιο πίσω στη διάταξη τον αριστερό επιθετικό Μάριο Ζαγκάλο για να θωρακίζει το κέντρο και να μη μένει χωρίς βοήθεια ουσιαστικά ο Νίλτον Σάντος.