Μερική άγνοια

Ο θίασος

Η Ζωή ανακάτεψε τις εκλογικές λίστες του κόμματός της προκειμένου να μπει στη Βουλή παρέα με δικούς της ανθρώπους, με πρώτο τον σύντροφό της. Κάποια στελέχη διαμαρτύρονται, άλλα αποχώρησαν. Ομως το κόμμα είναι δικό της. Απλώς την επόμενη φορά που θα μιλήσει για κατεστημένες αντιλήψεις και οικογενειοκρατία, μην απορήσει αν απέναντί της σκάσουν χάχανα. Ο Νατσιός της Ζωής του Παιδιού (Νίκη) έκανε και αυτός αλλαγές στα ψηφοδέλτια, προωθώντας δικούς του ανθρώπους σε θέσεις που θεωρούνται εκλόγιμες. Αυτός δεν χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις. Δύναται να ισχυριστεί ότι άκουσε τον Λόγο του Θεού, δηλαδή του εαυτού του. Κάτι αντίστοιχο κάνει και ο Βελόπουλος προωθώντας εκλεκτούς σε ψηφοδέλτια που μπορεί να οδηγήσουν στη Βουλή. Θυμηθείτε και τις καταγγελίες στελεχών της «Λύσης» για το πεντακοσάρικο που κατέθεταν κάθε μήνα, μέσα σε φάκελο, στα χέρια του αρχηγού. Σε τέτοιες καταστάσεις φαίνεται θεμιτό. Πληρώνεις τη νόμιμη προμήθεια.

Πρόκειται για μεθοδεύσεις που δηλώνουν μικρότητα. Στα μεγάλα κόμματα, με πλατιά βάση και συγκροτημένα όργανα, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται εύκολα ή, τέλος πάντων, γίνονται αλλιώς. Στα μικρά όμως, όπου το παιχνίδι είναι απολύτως ατομικό, οι αρχηγοί συμπεριφέρονται σαν μικροί θεοί μέσα στο σύμπαν που οι ίδιοι δημιούργησαν ή για να το πούμε με το όνομά του, ως δικτάτορες που απλώς χρειάζονται σκαπανείς. Για αυτό και είναι εξόχως κωμικό όταν τους ακούς να αναφέρονται σε αξίες. Σε ποιες αξίες, αλήθεια, αναφέρονται όταν αντιμετωπίζουν την πολιτική ως προσωπική μπίζνα και ως ριάλιτι επιβίωσης; Βέβαια, θα πρέπει να είμαστε ελαφρώς πιο προσεκτικοί στη μομφή καθώς λίγο ως πολύ τα ίδια συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο και στους μεγάλους. Απλώς όταν η κλίμακα είναι μικρή μας επιτρέπει να τα παρατηρήσουμε πιο εύκολα. Διότι δεν μιλάμε ακριβώς για κόμματα που αντιπροσωπεύουν κοινωνικές ομάδες, αλλά για προσωπικά show που κόβουν εισιτήρια. Η Ζωή, ας πούμε, δεν κάνει πολιτική. Δίνει μία παράσταση με νέο ρόλο. Ας συγκροτήσει, λοιπόν, τον θίασο της.

Είναι γραφικό το Athens Pride;

Θυμάμαι τον μακαρίτη, τον ηθοποιό Χρήστο Σιμαρδάνη, να δηλώνει ότι δεν έχει κανένα λόγο να αισθάνεται υπερήφανος επειδή είναι gay. Ο ίδιος, όπως και άλλοι ακτιβιστές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, προτιμούσε να απέχει από εκδηλώσεις τύπου Athens Pride, επειδή τις θεωρούσε γραφικές. Ομως το να θεωρείται γραφική μία εκδήλωση όπως το Pride είναι, κατά κάποιον τρόπο, κατάκτηση του κινήματος. Κάποια πράγματα που στο παρελθόν θεωρούντο αδιανόητα, σήμερα είναι αυτονόητα, όπως η παρουσία ή ο χαιρετισμός πολιτικών. Μόνο και μόνο αυτή η συνθήκη αρκεί για να γίνει αποδεκτή η γραφικότητα. Και όταν, επιτέλους, θεσπιστεί και ο γάμος για τα ομόφυλα ζευγάρια, το Pride θα περάσει στη σφαίρα του αστικού φολκλόρ ή αν θέλετε, θα είναι ένα συμβολικό ξέσπασμα για τους αιώνες της καταπίεσης.

«Πάρτε τον στο σπίτι»

«Εμείς πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, καλύτερα να τον πάρετε να πεθάνει στο σπίτι». Ξέρετε πόσες φορές το άκουσαν αυτό συγγενείς καρκινοπαθών σε τελικό στάδιο; Αμέτρητες. Και θα συνεχίσουν να το ακούν. Διότι τα δημόσια νοσοκομεία, αν είναι εφικτό, αποφεύγουν την παροχή παρηγορητικής φροντίδας. Προτιμούν να διαθέσουν το κρεβάτι σε κάποιον με μεγαλύτερη προοπτική. Αν η οικογένεια έχει τη δυνατότητα, θα βάλει τον άνθρωπό της σε ιδιωτική κλινική. Αν δεν την έχει, θα τον πάρει στο σπίτι, νοικιάζοντας, στην καλύτερη περίπτωση ένα νοσοκομειακό κρεβάτι και τις υπηρεσίες μιας αποκλειστικής νοσοκόμας. Οι πτέρυγες καρκινοπαθών είναι γεμάτες με περιστατικά στα οποία σταμάτησε η χορήγηση θεραπείας επειδή αυτό θα ήταν μάταιο. Και για τον ασθενή και για το ασφαλιστικό του Ταμείο. Ομως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορείς να θεσπίσεις πρωτόκολλο. Ο Σπύρος Πνευματικός περιέγραψε αυτό που συμβαίνει, αλλά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Ορθώς αποπέμφθηκε. Αλλά ποιος θα μπορούσε να τον διαψεύσει;