Το αύριο{CR} δεν έρχεται ποτέ

Είδε για πρώτη φορά Καραγκιόζη στο καφενείο του πατέρα του στο Κοπανάκι Μεσσηνίας και μαγεύτηκε. Το 1968 έχτισε το πρώτο θέατρο στην Ανάκασα, εκεί όπου τότε «σε έτρωγαν οι λύκοι». Το θέατρο σκιών, θύμιζε ο βετεράνος καραγκιοζοπαίκτης Θανάσης Σπυρόπουλος, ήταν κάποτε η μοναδική διασκέδαση της ελληνικής περιφέρειας. «Τόσα χρόνια πίσω από τον μπερντέ έζησα χαρές και καημούς. Μας κυνήγαγαν η αστυνομία, τα κόμματα, βενιζελικοί, βασιλικοί». Εφυγε στα 92 του επαναλαμβάνοντας μέχρι την τελευταία στιγμή: «Κάντε κάτι για τον Καραγκιόζη».

«Πόσο παρελθόν μπορεί στην πραγματικότητα να σηκώσει στους ώμους του ένας άνθρωπος; Μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να ζήσουμε ή να ξαναζήσουμε σε μια περασμένη εποχή;». Αυτή η φράση συνοψίζει το βιβλίο «Χρονοκαταφύγιο» με το οποίο ο βούλγαρος συγγραφέας Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ απέσπασε το Διεθνές Βραβείο Booker 2023. Ενα βιβλίο που μιλά για τη μνήμη, την Ευρώπη και τη νοσταλγία, συνδυάζοντας το τοπικό με το οικουμενικό. Δείχνει ότι δεν είναι μόνο το μέλλον αβέβαιο. Μπορεί να είναι και το παρελθόν.

Στα 42 του χρόνια ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς ανακοίνωσε ότι κρεμάει τα παπούτσια του. Επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, έπαιξε σε μεγάλες ομάδες, αν και πάντα ένιωθε ότι ανήκε στη Ρόζενγκαρντ, τη φτωχογειτονιά του Μάλμοε, τη γεμάτη πρόσφυγες, όπως οι γονείς του, από τη Βοσνία και την Κροατία. Του άρεσαν οι συγκρούσεις, λεκτικές και σωματικές. Επέλεξε να τελειώσει στη Μίλαν, «με συμπαίκτες που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μου». Α, και κάτι άλλο: «Μπορεί να υπήρξα σούπερμαν των γηπέδων, αλλά έχω καρδιά και πονάω».

Ο Νο 1 εχθρός της Ρωσίας δεν είναι ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Είναι ο Βαλέρι Ζαλούζνι, ο αρχιστράτηγος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, που τώρα ξεκινούν αντεπίθεση. Ανέλαβε το 2021 να εκσυγχρονίσει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του, σπάζοντας κάθε δεσμό με το άκαμπτο σοβιετικό μοντέλο. Μιλά σπάνια για πολιτικές αποφάσεις, αλλά όταν το κάνει έχει αποτέλεσμα. «Θα χρειαστεί χρόνος, αλλά θα απελευθερώσουμε τη χερσόνησο της Κριμαίας, το Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ», λέει. «Δεν έχω καμία αμφιβολία. Ξέρω τι πρέπει να κάνουμε».

Η Τζοάν Κάμερον βρίσκεται σε μια ασυνήθιστα σταθερή κατάσταση ευεξίας, χάρη σε μια παραλλαγή στο γονίδιο FAAH. Εχει χαμηλότερα επίπεδα άγχους και πόνου. Η περίπτωση της 75χρονης Σκωτσέζας έφτασε στο University College του Λονδίνου, αφού οι γιατροί διαπίστωσαν ότι δεν αισθανόταν καθόλου πόνο έπειτα από δύο σοβαρές εγχειρήσεις. Οι ερευνητές προσπαθούν να κατανοήσουν τι κάνει την Κάμερον ξεχωριστή, ώστε να μπορέσουν να βοηθήσουν τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν με χρόνιο πόνο και άγχος.

Εκανε γνωστά διεθνώς τα μοιρολόγια της Ηπείρου και αυτές τις μέρες παρουσιάζει στην Κόνιτσα μαζί με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση ένα πρωτόγνωρο φεστιβάλ που ενώνει τη δημοτική μουσική με την τραπ και τη ραπ. Ο τίτλος: «Γιατί ‘ναι μαύρα τα βουνά: Οι μουσικές κουλτούρες των Νοτίων Βαλκανίων». Από πού τον εμπνεύστηκε ο Κρίστοφερ Κινγκ, ο βραβευμένος με Γκράμι αμερικανός μουσικολόγος; «Από τον Γκαίτε που επέλεξε αυτό το δημοτικό τραγούδι για να εξηγήσει στο διεθνές κοινό τι σημαίνει μοντέρνα δημοτική ποίηση. Είναι ένα παγκόσμιο τραγούδι του Νότου».